Alfons Kühn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alfons Kühn
Alfons Kuhn.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1878
Przejmy, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1944
Warszawa, Polska pod okupacją III Rzeszy
Minister komunikacji
Okres od 28 czerwca 1928
do 6 września 1932
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Poprzednik Paweł Romocki
Następca Michał Butkiewicz
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Krzyż Orderu Korony (Belgia) Order Trzech Gwiazd I klasy (Łotwa) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch

Alfons Walenty Kühn (ur. 14 lutego 1878 w Przejmach w powiecie przasnyskim, zm. 27 stycznia 1944 w Warszawie) – polski inżynier, działacz państwowy II Rzeczypospolitej, poseł na Sejm III kadencji, minister komunikacji kilku rządów RP.

Życiorys[edytuj]

Syn Edmunda i Zofii z Erlickich. Z wykształcenia inżynier elektryk. Absolwent politechniki w Darmstadt, od 1903 pracował w magistracie warszawskim. Wykładowca w Wyższej Szkole Handlowej, później w Szkole Głównej Handlowej. Był pracownikiem Komisji Odbudowy Kraju i Racjonalnego Budownictwa Tymczasowej Rady Stanu[1]. Od 1918 (z przerwą 1928–1932) do września 1934 dyrektor Tramwajów i Autobusów m. Warszawy (miejskie przedsiębiorstwo komunikacyjne). W 1920 komisarz transportowy Rady Obrony Stolicy. W latach 1928–1932 minister komunikacji w kolejnych gabinetach rządowych, w 1932 równocześnie minister robót publicznych. W latach 1930–1934 poseł na Sejm RP z listy BBWR.

W latach 1934–1942 zarządca, a następnie dyrektor naczelny Elektrowni Warszawskiej. Działacz Stowarzyszenia Elektryków Polskich, członek Państwowej Rady Elektrycznej, prezes Związku Przedsiębiorstw Tramwajowych i Kolei Dojazdowych w Polsce. Został prezesem Rady Głównej Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[2] oraz przewodniczącym Kapituły Odznaki Honorowej Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[3].

Zmarł 27 stycznia 1944 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 223.
  2. „Lot Polski” 1933, nr 11, s. 27.
  3. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 38.
  4. Odznaczenia P. Prezydenta za zasługi na polu organizacji obrony przeciwlotniczej. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 185 z 18 sierpnia 1938. 
  5. a b c d e f Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 403-404.
  6. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 28.

Bibliografia[edytuj]