Alfonso Camillo De Romanis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Alfonso Camillo de Romanis)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfonso Camillo De Romanis OESA
Data i miejsce urodzenia 12 marca 1885
Genazzano
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1950
Ivi
wikariusz generalny Państwa Watykańskiego
Okres sprawowania 1937 – 1950
zakrystian papieski
Okres sprawowania 1937 – 1950
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja augustianie
Śluby zakonne 6 czerwca 1901
Prezbiterat 25 lipca 1907
Nominacja biskupia 20 sierpnia 1937
Sakra biskupia 5 września 1937
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 5 września 1937
Konsekrator kard. Gennaro Granito Pignatelli di Belmonte
Współkonsekratorzy Luigi Traglia,
Felice Agostino Addeo OESA

Alfonso Camillo De Romanis OESA (ur. 12 marca 1885 w Genazzano, zm. 18 stycznia 1950 w Ivi) – włoski duchowny rzymskokatolicki, augustianin, biskup, zakrystian papieski, wikariusz generalny Państwa Watykańskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

20 maja 1900 wstąpił do Zakonu Świętego Augustyna. 6 czerwca 1901 złożył śluby zakonne. 25 lipca 1907 otrzymał święcenia prezbiteriatu i został kapłanem swojego zakonu. 19 grudnia 1920 otrzymał doktorat z teologii. Mieszkał w różnych klasztorach augustiańskich: najpierw w Carpineto Romano, następnie w kolegium św. Moniki w Rzymie, kolegium św. Trójcy w Viterbo, gdzie przez dłuższy czas nauczał. Później powrócił do Rzymu, tym razem do klasztoru S. Maria del Popolo, a następnie klasztoru św. Stefana, gdzie był proboszczem. Następnie piastował urząd wiceproboszcza S. Agostino i proboszcza S. Prisca.

Prowadził działalność dydaktyczną z filozofii, fizyki, historii kościelnej, teologii i prawa kanonicznego. Wielokrotnie był mistrzem nowicjatu i definitorem rzymskiej prowincji augustianów. Był płodnym pisarzem esejów o tematyce pobożnościowej i historycznej, głównie dotyczącej jego zakonu. Był ceniony także jako kaznodzieja.

20 sierpnia 1937 papież Pius XI mianował go zakrystianem papieskim, wikariuszem generalnym Państwa Watykańskiego oraz biskupem tytularnym porphyreońskim (tradycyjnym biskupstwem zakrystianów papieskich). 5 września 1937 przyjął sakrę biskupią z rąk prefekta Świętej Kongregacji ds. Ceremoniału i dziekana Kolegium Kardynalskiego kard. Gennaro Granito Pignatelliego di Belmonte. Współkonsekratorami byli wiceregens Wikariatu Rzymskiego abp Luigi Traglia oraz biskup Nicosii Felice Agostino Addeo OESA.

Oba urzędy pełnił do śmierci 18 stycznia 1950.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]