Alfred Chłapowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alfred Chłapowski
Alfred von Chlapowo Chlapowski
Alfred Chlapowski.jpg
Alfred Chłapowski
Data i miejsce urodzenia 5 października 1874
Bonikowo
Data i miejsce śmierci 19 lutego 1940
Kościan
Poseł I kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 5 listopada 1922
do 2 kwietnia 1924
Przynależność polityczna Klub Chrześcijańsko-Narodowy (ChNSR)
Minister rolnictwa i dóbr państwowych
Okres od 27 października 1923
do 14 grudnia 1923
Przynależność polityczna Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Rolnicze
Poprzednik Jerzy Gościcki
Następca Józef Raczyński
Ambasador RP we Francji
Okres od 27 listopada 1924
do 20 czerwca 1936
(uprzednio od 22 sierpnia 1924 w randze posła)
Poprzednik Maurycy Zamoyski
Następca Juliusz Łukasiewicz
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Świętego Karola (Monako) Kawaler Wielkiego Krzyża Orderu Grobu Świętego Komandor z Gwiazdą Orderu Grobu Świętego Baliw Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji Ordre du Merite agricole Chevalier ribbon.svg

Alfred Stefan Franciszek Chłapowski z Bonikowa herbu Dryja (ur. 5 października 1874 w Bonikowie, zm. 19 lutego 1940 w Kościanie) – polski ziemianin, polityk, minister, dyplomata II Rzeczypospolitej, ekonomista.

Życiorys[edytuj]

W 1893 zdał maturę w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. W 1899 został doktorem nauk ekonomicznych (studiował wcześniej ekonomię, prawo, historię i filozofię na uniwersytetach w Berlinie, Paryżu, Halle i Monachium). W 1897 był współzałożycielem "Gazety Polskiej" w Kościanie.

Od 1904 do 1908 był posłem do Reichstagu, członkiem Koła Polskiego. Był delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu w 1918 roku[1]. W 1922 został wybrany na posła na Sejm.

Od 27 października 1923 do 14 grudnia 1923 był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych w rządzie Wincentego Witosa. Rekonstrukcja rządu i wybór konserwatywnego Chłapowskiego na funkcję ministra rolnictwa został przyjęty z ulgą przez środowiska ziemiańskie. Dzięki temu widmo niekorzystnej dla ziemian reformy rolnej zostało odsunięte w czasie.

Działacz wielkopolskiego Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Rolniczego. Pełnił również funkcję prezesa Związku Producentów Rolnych, był członkiem Centralnego Towarzystwa Gospodarczego. Był prezesem Banku Cukrownictwa w Poznaniu (1921-1924).

Jeden z najbogatszych ziemian wielkopolskich.

Zaproszenie na uroczystość z okazji wizyty ambasadora Alfreda Chłapowskiego w Pont-à-Mousson, 1931 (zbiory Archiwum Państwowego w Poznaniu)

22 marca 1924 został polskim posłem we Francji, a od 27 listopada 1924 do 20 czerwca 1936, po podniesieniu rangi przedstawicielstw dyplomatycznych był ambasadorem RP we Francji.

Po agresji Niemiec na Polskę został aresztowany przez Niemców i 19 lutego 1940 zamordowany w więzieniu w Kościanie.

Odznaczenia[edytuj]

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1925)[2], Wielką Wstęgą tego orderu (28 kwietnia 1926)[3], Złotym Krzyżem Zasługi, a także francuskim Krzyżem Wielkim Orderu Legii Honorowej (5 maja 1926) i Orderem Zasługi Rolniczej III klasy[4], papieskim Orderem Grobu Świętego I i II klasy oraz monakijskim Krzyżem Wielkim Orderu Św. Karola[5][6]. Baliw Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji Kawalerów Maltańskich (1929)[4][7].

Przypisy

  1. Dziennik Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu w grudniu 1918, Poznań 1918, s. 108.
  2. M.P. z 1925 r. Nr 102, poz. 433
  3. M.P. z 1926 r. Nr 99, poz. 291
  4. a b Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 97.
  5. Antoni Czubiński, ‎Bogusław Polak: Słownik biograficzny powstańców wielkopolskich 1918-1919. Wydawnictwo Poznańskie, 2002, s. 51.
  6. Tadeusz Wojciech Lange: Zakon Maltański w Drugiej Rzeczypospolitej 1919-1939. Wydawnictwo Poznańskie, 2000, s. 255.
  7. Biuletyn nr 7, listopad 2002, Zakon Maltański Polska, s. 5

Bibliografia[edytuj]