Alfred Chłapowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alfred Chłapowski
Alfred Chlapowski.jpg
Alfred Chłapowski
Data i miejsce urodzenia 5 października 1874
Bonikowo
Data i miejsce śmierci 19 lutego 1940
Kościan
Poseł I kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 5 listopada 1922
do 2 kwietnia 1924
Przynależność polityczna Klub Chrześcijańsko-Narodowy (ChNSR)
Minister rolnictwa i dóbr państwowych
Okres od 27 października 1923
do 14 grudnia 1923
Przynależność polityczna Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Rolnicze
Poprzednik Jerzy Gościcki
Następca Józef Raczyński
Ambasador RP we Francji
Okres od 27 listopada 1924
do 20 czerwca 1936
(uprzednio od 22 sierpnia 1924 w randze posła)
Poprzednik Maurycy Zamoyski
Następca Juliusz Łukasiewicz
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Alfred Stefan Franciszek Chłapowski z Bonikowa herbu Dryja (ur. 5 października 1874 w Bonikowie, zm. 19 lutego 1940 w Kościanie) – polski ziemianin, polityk, minister, dyplomata II Rzeczypospolitej, ekonomista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1893 zdał maturę w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. W 1899 został doktorem nauk ekonomicznych (studiował wcześniej ekonomię, prawo, historię i filozofię na uniwersytetach w Berlinie, Paryżu, Halle i Monachium). W 1897 był współzałożycielem "Gazety Polskiej" w Kościanie.

Od 1904 do 1908 był posłem do Reichstagu, członkiem Koła Polskiego. Był delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu w 1918 roku[1]. W 1922 został wybrany na posła na Sejm.

Od 27 października 1923 do 14 grudnia 1923 był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych w rządzie Wincentego Witosa. Rekonstrukcja rządu i wybór konserwatywnego Chłapowskiego na funkcję ministra rolnictwa został przyjęty z ulgą przez środowiska ziemiańskie. Dzięki temu widmo niekorzystnej dla ziemian reformy rolnej zostało odsunięte w czasie.

Działacz wielkopolskiego Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Rolniczego. Pełnił również funkcję prezesa Związku Producentów Rolnych, był członkiem Centralnego Towarzystwa Gospodarczego. Był prezesem Banku Cukrownictwa w Poznaniu (1921-1924).

Jeden z najbogatszych ziemian wielkopolskich.

22 marca 1924 został polskim posłem we Francji, a od 27 listopada 1924 do 20 czerwca 1936, po podniesieniu rangi przedstawicielstw dyplomatycznych był ambasadorem RP we Francji.

Po agresji Niemiec na Polskę został aresztowany przez Niemców i 19 lutego 1940 zamordowany w więzieniu w Kościanie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1925)[2], Krzyżem Wielkim OOP, a także Wielkim Krzyżem francuskiej Legii Honorowej, Orderem Zasługi Rolniczej oraz papieskim Orderem Grobu Świętego.

Przypisy

  1. Dziennik Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu w grudniu 1918, Poznań 1918, s. 108.
  2. M.P. z 1925 r. Nr 102, poz. 433

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]