Alfred Frenzel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Alfred Frenzel (ur. 18 września 1899 w Josefovie Dole, zm. 23 lipca 1968 w Libercu[1]) – niemiecki polityk będący czechosłowackim szpiegiem o pseudonimie operacyjnym Anna.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Alfred Frenzel był synem sudeckiego Niemca i Czeszki[2], wcześnie został osierocony. Pracował początkowo jako piekarz, a później - w latach 1921–1930 w hucie szkła. Następnie był kierownikiem lokalnego oddziału organizacji konsumenckiej. W 1930 został wyrzucony z pracy za fałszowanie dokumentów. Przez dłuższy czas był członkiem i pełnoetatowym działaczem Komunistycznej Partii Niemiec; partię jednak opuścił w obawie przed dyscyplinarną relegacją, by w 1934[2] zostać członkiem SPD. W 1938, po zajęciu przez Niemców Sudetów, wyemigrował do Anglii, gdzie pracował dla czechosłowackiego rządu na uchodźstwie, a w trakcie wojny kierował mesą oficerską RAF.

Po wojnie powrócił do Czechosłowacji, by pracować w koalicyjnym rządzie Edvarda Beneša; jednak w związku z planami wysiedlenia Sudeckich Niemców przez Beneša, Frenzel opuścił Czechosłowację w 1946[3]. W grudniu 1946 rozpoczął karierę polityczną w Bawarii w strukturach SPD. W 1950 został deputowanym bawarskiego Landestagu[4]. W 1953 został wybrany do Bundestagu. Od 1957 był członkiem parlamentarnej komisji obrony, a od lutego 1958 przewodniczącym komisji do spraw repatriacji.

W kwietniu 1956 czechosłowackie służby specjalne zaszantażowały go w związku ze złożoną Benešowi przed laty "lojalką"[3], złożonym w 1952 przed sądem fałszywym zeznaniem i kryminalna przeszłością. Grożono również zabiciem jego żony. Frenzel zgodził się na współpracę z czechosłowackim StB podpisując deklarację o "rozwijaniu pokoju i socjalizmu". Frenzel przekazywał StB (jego opiekunem był Bohumil Molnar) dokumenty dotyczące budżetu ministerstwa obrony, struktury ministerstwa, planów zakupów broni oraz fragmenty supertajnego dokumentu NATO - MC-70[3].

Frenzel jest uważany przez CIA za najważniejszego czechosłowackiego szpiega na zachodzie w drugiej połowie lat pięćdziesiątych; czechosłowackie służby dzieliły się pozyskanymi od niego informacjami z Polakami i wywiadem radzieckim. Dostarczał również informacji na temat kierownictwa SPD oraz danych osobowych pomocnych Czechosłowakom w zdobywaniu agentów w RFN. Zgodnie z instrukcjami z Pragi popierał również w parlamencie polski plan demilitaryzacji Europy Środkowej. Przyczynił się również do nadania przez komisję repatriacyjną 60 000 marek innemu agentowi bloku wschodniego: Kurtowi Site, co w rzeczywistości było zapłatą za działalność szpiegowską[5].

We wrześniu 1959 nowy czechosłowacki kontakt Frenzela (Molnar za osiągnięcia w pracy z Frenzelem został awansowany) - agent o pseudonimie Franz Altman został aresztowany przed odlotem do Pragi; znaleziono przy nim 6 rolek zawierających dokumenty pochodzące z komisji bezpieczeństwa[3]. 28 października 1960 Frenzel został aresztowany, a następnie usunięty z SPD. 6 miesięcy po aresztowaniu Frenzel został skazany przez Najwyższy Sąd Apelacyjny RFN na 15 lat więzienia za zdradę państwa[5]. W trakcie pobytu w więzieniu w Straubing zapowiedział sprzedaż swojego ciała do celów badawczych (miał dekstrokardię), by pieniądze przekazać znajdującej się w trudnej sytuacji finansowej żonie[6]. Ostatecznie został 21 grudnia 1966 ułaskawiony przez prezydenta Heinricha Lübkego i wymieniony za czterech zachodnioniemieckich szpiegów[7]. 23 grudnia odleciał samolotem do Moskwy[8]. Następnie udał się do Czechosłowacji, gdzie zmarł.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Christian Pross: Paying for the past. Baltimore: Johns Hopkins Univ. Press, 1998, s. 60. ISBN 0-8018-5824-0.

Przypisy

  1. Strona Bundestagu
  2. 2,0 2,1 Harry August Rositzke: The KGB: the eyes of Russia. Garden City, N.Y.: Doubleday, 1981, s. 148. ISBN 0-385-15390-2.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 News: The Diligent Deputy (The Time)
  4. German international, Volume 10. Heinz Möller-Verlag, 1966, s. 38.
  5. 5,0 5,1 Porthole to the West (CIA)
  6. DER SPIEGEL 35/1961 z 23.08.1961, strona 62 (fotografia strony)
  7. Richard H. Cummings: Cold War radio : the dangerous history of American broadcasting in Europe, 1950-1989. Jefferson, N.C.: McFarland Co., 2009, s. 270. ISBN 0-7864-4138-0.
  8. Louis Edmund Hagen: The secret war for Europe: a dossier of espionage. Macdonald & Co., 1968, s. 119.