Alfred Naujocks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred Naujocks
Ilustracja
Data urodzenia 20 września 1911
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1966
Hamburg
Zawód członek formacji paramilitarnej

Alfred Naujocks (ur. 20 września[potrzebny przypis] 1911, zm. 4 kwietnia[potrzebny przypis] 1966 w Hamburgu) – niemiecki funkcjonariusz SS, pracował w niemieckiej Służbie Bezpieczeństwa Sicherheitsdienst (SD). Przygotował przeprowadzoną 31 sierpnia 1939 roku prowokacją gliwicką. Po II wojnie światowej aresztowany przez aliantów, zbiegł z obozu[1]. Z pochodzenia był Litwinem pruskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony 20 września 1911, dosłużył się rangi SS-Sturmbannführera (majora) będąc agentem SD pod komendą Reinharda Heydricha. 31 sierpnia 1939 r. jako szef grupy dywersyjnej brał udział w prowokacji gliwickiej. Zastrzelił wtedy osobiście polskiego działacza plebiscytowego i powstańca Franciszka (Franza) Honioka[2]. Fakt ten ujawniono już po śmierci Naujocksa. Jako dowodzący prowokacją gliwicką, jest uważany przez niektórych historyków za tego, który osobiście przyczynił się do wybuchu II wojny światowej. Akcja gliwicka była jednak tylko jedną z 21 podobnych dywersji mającą na celu uzasadnić atak III Rzeszy na Polskę i tym samym wszcząć wojnę.

Tego samego roku (listopad 1939) brał udział w głośnym porwaniu dwóch szpiegów brytyjskich z holenderskiego miasta Venlo[1]. Agenci alianccy byli później torturowani pod nadzorem Waltera Schellenberga.

Uczestniczył w operacji wprowadzania do obiegu za granicą fałszywych brytyjskich banknotów[1] (zob. Operacja Bernhard).

Został wyrzucony z SD za niesubordynację w 1941 roku. Uważa się,[kto?] iż zbyt dużo wiedział o machinacjach jakie rozpoczął na początku 1939 roku w Salonie Kitty szef RSHA, Reinhard Heydrich.[potrzebny przypis] Ten dom publiczny, utworzony na zlecenie zastępcy Protektoratu Czech i Moraw, miał na celu zarejestrowanie za pomocą podsłuchu i wyciągania informacji przez pracujące tam prostytutki, najważniejszych dla Rzeszy informacji. W 1943 był posłany do okupowanej w ten czas Belgii jako zarządca ekonomiczny. Przyczynił się tam do śmierci wielu członków belgijskiego podziemia.[potrzebny przypis]

W 1944 poddał się Amerykanom, którzy traktowali go jako prawdopodobnego zbrodniarza wojennego. Według jego zeznań w norymberskim sądzie powojennym, atak w Gliwicach był wykonany przez Sicherheitsdienst (SD) pod bezpośrednim rozkazem Heydricha i Heinricha Müllera – szefa Gestapo.

Po wojnie pozostał na wolności, zajmując się biznesem w Hamburgu. Opublikował też opowieść o swojej tajnej karierze Ten, który rozpoczął wojnę. Bywał oskarżany o powiązania z organizacją ODESSA i przemyt byłych zbrodniarzy do Ameryki Łacińskiej.

Data jego śmierci nie jest pewna. Podobno był to 4 kwietnia 1966, jednak niektórzy autorzy wskazują także na rok 1960 czy 1968.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Stanisław Żerko Biograficzny leksykon II wojny światowej, wyd. 2013, s. 292
  2. Włodzimierz Kalicki, Babcia umarła bez komunikatu. Dodatek do Gazety Wyborczej – Duży Format z 2 września 2010 str. 31