Alfred Sokołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred Sokołowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1849
Włodawa
Data i miejsce śmierci 8 marca 1924
Warszawa
Miejsce spoczynku cmentarz Powązkowski (kwatera 166, rząd II, grób 9)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Grób lekarza Alfreda Sokołowskiego na Starych Powązkach w Warszawie

Alfred Marcin Sokołowski (ur. 11 listopada 1849, zm. 8 marca 1924) – polski lekarz internista ftyzjatra, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Był jednym z pionierów nowoczesnego leczenia chorób układu oddechowego. W 1908 założył Towarzystwo Przeciwgruźlicze. Przyczynił się do popularyzacji wiedzy o tej chorobie, organizował także akcje profilaktyczne. Dzięki niemu otwarte zostały sanatoria w Zakopanem. Polecał także Otwock jako miejscowość sanatoryjną. Od 1880 do końca życia pracował w redakcji „Gazety Lekarskiej”, swymi uwagami i decyzjami gwarantując wysoki poziom czasopisma. Utrzymywał znajomości z wieloma znanymi osobami, takimi jak Bolesław Prus, Ignacy Jan Paderewski, Aleksander Świętochowski. W 1914 roku Uniwersytet Jagielloński przyznał mu tytuł doktora honoris causa.

W 1916 roku był członkiem Rady Nadzorczej Towarzystwa Polskiej Macierzy Szkolnej[1]. Był również członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Mianowany członkiem Rady Stanu w 1918 roku[2]. W tym samym roku został wybrany na rektora Wolnej Wszechnicy Polskiej i pełnił tę funkcję przez dwa lata, od 1919 był tam również profesorem medycyny społecznej (do 1920) i propedeutyki lekarskiej (do 1922).

Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 166-2-9)[3].

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Alfred Sokołowski pozostawił wiele prac naukowych poświęconych ftyzjatrii, w których poruszał również tematykę społeczną m.in. cykl wykładów pt. Choroby proletarjatu[4]. Prowadząc badania doświadczalne i kliniczne wnioskował o ograniczenie stosowanego wówczas powszechnie podawania pacjentom alkoholu jako jednego z elementów terapii przeciwgruźliczej, który miał ograniczać metabolizm i wpływać na zwiększenie ukrwienia płuc u pacjentów gorączkujących oraz przyspieszać resorpcję nacieków poprzez pobudzanie mięśnia sercowego. Duży nacisk kładł na stosowanie kuracji sanatoryjnej, tlenoterapię, wdrażanie diety wysokotłuszczowej i wysokobiałkowej oraz krótkotrwałe zimne natryski. Jego nazwiskiem – puszka Sokołowskiego – została nazwana puszka sterylizacyjna podobna w konstrukcji do puszki Citocerta mająca otwory do wnikania pary w wieczku i dnie. Wyparta przez puszkę Schimmelbuscha łatwiejszą w produkcji, puszka Sokołowskiego osiągała jednak szybciej parametry umożliwiające sterylizację.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej od jego nazwiska nazwano wieś Sokołowsko.

Jego imię nosi Szpital Pulmonologiczny (do połączenia z SPWSZ w 2017)[6] i ulica na Zdunowie w Szczecinie i Szpitale w Wałbrzychu oraz Złotowie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Stemler, Dzieło samopomocy narodowej. Polska Macierz Szkolna 1905–1935, Warszawa 1935, s. 173.
  2. Monitor Polski Nr 57 z 26 kwietnia 1918 r., s. 1.
  3. Cmentarz Stare Powązki: Hieronim Sokołowski, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-04-25].
  4. Alfred Sokołowski Choroby proletarjatu: wykłady z dziedziny medycyny społecznej, wypowiedziane na Wolnej Wszechnicy Polskiej w roku akademickim 1917/1918 Wyd. Gebethnera i Wolffa Warszawa 1918.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 20.
  6. Historia szpitala, Historia szpitala – SPWSZ [dostęp 2019-06-04] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]