Alfred von Scholtz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred von Scholtz około 1890

Alfred von Scholtz[1](ur. 9 września 1850 w Dreźnie[2], zm. 17 marca 1934[3] we Wrocławiu) – niemiecki inżynier budownictwa i polityk komunalny, miejski radca budowlany do spraw inżynierii miejskiej i urbanistyki we Wrocławiu w latach 1894-1924[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

O młodości i wykształceniu Alfreda von Scholtza niewiele wiadomo[4]. W 1874 pracował w Weimarze jako inżynier przy budowie kolei Weimar–Gera[5]. Do 1886 pracował w Chemnitz, po czym został wybrany na stanowisko miejskiego inspektora inżynierii miejskiej we Wrocławiu, opuszczone przez Richarda Egera.

28 czerwca 1894 rada miejska Wrocławia wybrała von Scholtza na miejskiego radcę budowlanego do spraw inżynierii miejskiej i członka magistratu[2] po tym, jak urząd ten wakował przez niemal rok od śmierci Alexandra Kaumanna. Pełniąc tę funkcję przez dwie i pół dwunastoletnich kadencji (najdłużej z wszystkich wrocławskich miejskich radców budowlanych) von Scholtz kierował Biurem Geometrycznym Magistratu. Był głównym autorem planów regulacyjnych, a później planów strefowych, regulujących przebieg ulic i sposób zabudowy nowych dzielnic miasta na przełomie XIX i XX w[6]. Projektował również instalacje podziemne oraz różnego rodzaju konstrukcje. W latach 1897-1902 nadzorował budowę Portu Miejskiego[7]. W 1905 był członkiem sądu konkursowego w konkursie na most Grunwaldzki, którego konstrukcję później zaprojektował[8], a w 1921 w konkursie urbanistycznym na rozbudowę miasta[9]. W 1918 był przewodniczącym Związku wyższych urzędników technicznych miast niemieckich (niem. Vereinigung der technischen Oberbeamten deutscher Städte)[10]. W 1919 jego urząd zmienił nazwę na miejskiego radcę budowlanego (architekta miejskiego) ds. urbanistyki[2].

30 września 1924 von Scholtz ze względu na podeszły wiek (w związku z wymogami ustawy o wieku emerytalnym urzędników - Überalterungsgesetz) ustąpił z urzędu. Kilka miesięcy wcześniej zmarł drugi radca budowlany Matthias Wirtz, a wkrótce z urzędu odszedł trzeci radca budowlany Max Berg. Następcą von Scholtza został jego długoletni współpracownik Günther Trauer.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1904 Alfred von Scholtz został odznaczony Orderem Czerwonego Orła IV. klasy[11], a w roku 1916 otrzymał tytuł honorowy tajnego radcy budowlanego (Geheimer Baurat)[3][12]. 27 listopada 1924 został honorowym obywatelem Wrocławia, a na początku 1926 uhonorowano go doktoratem honoris causa Wrocławskiej Wyższej Szkoły Technicznej[13] szczególnie wysławiając jego tak obszerną, jak i użyteczną działalność budowlaną dla miasta Wrocławia[14].

Główne dzieła[edytuj | edytuj kod]

Projekty urbanistyczne[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcje[edytuj | edytuj kod]

Most Zwierzyniecki, konstruktorzy: A. von Scholtz, A. Frühwirt
Most Osobowicki Północny, konstruktor: A. von Scholtz

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Część nowszych źródeł podaje pisownię von Scholz zamiast właściwej von Scholtz, występującej w źródłach mu współczesnych.
  2. a b c d Okólska 2007 ↓, s. 55
  3. a b c d Kononowicz 1997 ↓, s. 29
  4. Okólska 2007 ↓ przypisuje mu karierę naukową i tytuł profesorski.
  5. Wzmianka o nim pojawiła się w niecodziennym kontekście. Przy budowie kolei znaleziono ząb Rhinoceros Tihorhinus, a von Scholtz przekazał go do badań naukowych; „Sitzungsberichte der naturwissenschaftlichen Gesellschaft ISIS zu Dresden”, s. 1, 1-3 1874. [dostęp 2012-06-05]. 
  6. Gryglewska 1999 ↓, s. 95
  7. Harasimowicz 1997 ↓, s. 263.
  8. Gryglewska 1999 ↓, s. 59
  9. Kononowicz 1997 ↓, s. 31
  10. Zentralblatt der Bauveraltung, 75-76/1918, Vermischtes...
  11. Amtliche Mitteilungen., Zentralblatt der Bauveraltung, 41/1904
  12. Amtliche Mitteilungen., Zentralblatt der Bauveraltung, 85/1916
  13. Zentralblatt der Bauveraltung, 7/1926
  14. (niem.) in besonderer Würdigung seiner ebenso umfangreichen wie segenbringenden Bautätigkeit für die Hauptstadt Breslau
  15. Gryglewska 1999 ↓, s. 96
  16. Harasimowicz 1998 ↓, s. 139.
  17. a b Gryglewska 1999 ↓, s. 217
  18. Harasimowicz 1998 ↓, s. 163.
  19. Gryglewska 1999 ↓, s. 218
  20. a b Zentralblatt der Bauveraltung, 68/1916, Die Neubauten...

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]