Alfredo Foglino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfredo Foglino
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1892
Urugwaj
Data i miejsce śmierci 1968
Urugwaj
Pozycja Obrońca
Kariera klubowa
Lata Klub M (G)
Nacional Montevideo 409 (?)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
Urugwaj 47 (?)

Alfredo Foglino (ur. 1 lutego 1892, zm. w 1968) – piłkarz urugwajski, obrońca.

Jako piłkarz klubu Nacional Montevideo był w kadrze reprezentacji Urugwaju podczas turnieju Copa América 1916 - pierwszych w dziejach mistrzostwach Ameryki Południowej oraz pierwszych w dziejach mistrzostwach kontynentalnych. Urugwaj zdobył tytuł pierwszego mistrza Ameryki Południowej, a Foglino zagrał w dwóch meczach - z Chile i Argentyną. Wkrótce po turnieju wziął udział w przegranym meczu w ramach Copa Lipton 1916[1].

Rok później wziął udział w turnieju Copa América 1917, gdzie Urugwaj ponownie został mistrzem Ameryki Południowej. Foglino zagrał w 2 ostatnich meczach - z Brazylią i Argentyną.

Po raz trzeci w mistrzostwach kontynentalnych wystąpił podczas turnieju Copa América 1919, gdzie Urugwaj został wicemistrzem Ameryki Południowej. Foglino zagrał we wszystkich 4 spotkaniach - z Argentytną, Chile i w obu meczach z Brazylią.

W następnym roku w turnieju Copa América 1920 Urugwaj po raz trzeci sięgnął po mistrzostwo kontynentu, a Foglino zagrał we wszystkich 3 meczach - z Argentyną, Brazylią i Chile.

Po raz piąty i ostatni Foglino wziął udział w mistrzostwach kontynentalnych podczas turnieju Copa América 1921. Był to najmniej udany turniej, gdyż Urugwaj zajął dopiero 3 miejsce. Foglino wystąpił we wszystkich trzech spotkaniach - z Paragwajem, Brazylią i Argentyną.

Wraz z Nacionalem, w którego barwach rozegrał 409 meczów, 9-krotnie zdobył mistrzostwo Urugwaju - w 1912, 1915, 1916, 1917, 1919, 1920, 1922, 1923 i w 1924.

Foglino od 5 sierpnia 1912 roku do 22 lipca 1923 roku rozegrał w reprezentacji Urugwaju 47 meczów[2]. Podczas turniejów Copa América był kierownikiem gry obronnej drużyny Urugwaju. Jako pierwszy w historii uzyskał w urugwajskiej reprezentacji przydomek Mariscal (czyli Marszałek) – stało się to podczas pierwszych mistrzostw kontynentu z 1916 roku. Słynął z ostrych wejść w atakujących przeciwników oraz charakteryzował się tubalnym głosem, słyszlanym wyraźnie na trybunach[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 11

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]