Alfredo Foni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfredo Foni
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1911
Udine
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 1985
Lugano
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1927–1929 Udinese Calcio
1929–1931 S.S. Lazio
1931–1934 Padova Calcio
1934–1947 Juventus F.C.
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1936–1942  Włochy 23 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1947–1948 SSC Venezia
1948–1949 FC Chiasso
1950–1951 UC Sampdoria
1953–1954 Inter Mediolan
1954–1958 Włochy
1960–1961 AS Roma
1961 FC Chiasso
1964–1967 Szwajcaria
1968–1969 Inter Mediolan
1970–1971 AC Bellinzona
1972–1973 AC Mantova
1974–1975 FC Lugano
1976–1977 FC Lugano

Alfredo Foni (ur. 20 stycznia 1911 w Udine, zm. 28 stycznia 1985 w Lugano) – włoski piłkarz i trener.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Foni był obrońcą reprezentacji Włoch w latach 30. W 1936 roku zdobył z reprezentacją Włoch złoty medal olimpijski, w 1938 roku znalazł się w kadrze Włoch na mistrzostwa świata. Występował w Udinese Calcio, S.S. Lazio, Padovie Calcio i Juventusie.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej odnosił sukcesy w pracy trenerskiej. Był trenerem Interu Mediolan w latach 1952–1955 i 1968–1969), z którym zdobył mistrzostwo Włoch w 1953 i 1954 roku. Z reprezentacją Szwajcarii uczestniczył w mistrzostwach świata w 1966 roku. Prowadził też Sampdorię i AS Roma.