Przejdź do zawartości

Alicja Patey-Grabowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Alicja Patey-Grabowska (ur. 24 lipca 1937 w Warszawie) – polska poetka, tłumaczka, autorka sztuk scenicznych i utworów dla dzieci, krytyk literacki[1].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Warszawie, w rodzinie Kazimierza Romana Grabowskiego, psychologa, nauczyciela (zginął w Katyniu[2][3]), i Stanisławy z domu Stec, nauczycielki[4].

Podczas okupacji niemieckiej przebywała w Warszawie, także w czasie powstania warszawskiego[4].

Po powstaniu warszawskim przeszła obóz Dulag 121 w Pruszkowie[5], skąd z rodziną (matka, babka i brat Wojciech) wywieziona została do wsi Ochotnik pod Łodzią. Od roku 1946 mieszkała w Ożarowie Maz., gdzie jej matka pracowała jako nauczycielka matematyki. Do liceum Alicja uczęszczała we Włochach, gdzie uzyskała świadectwo maturalne. Następnie studiowała na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Po uzyskaniu w 1961 magisterium pracowała początkowo jako instruktorka do spraw kultury w Młodzieżowym Domu Kultury w Warszawie, a następnie jako wykładowca-konsultant literatury polskiej w oświacie dla dorosłych, m.in. w Technicznych Zakładach Naukowych w Warszawie[4].

Debiutowała w 1961 r. wierszami W lesie, Marcowe gody, Rozstaje i Paradoks w Almanachu Młodych, a w 1969 r. wydała pierwszy zbiór poezji pt. Z kręgu[1]. Była członkiem Korespondencyjnego Klubu Młodych Pisarzy. W latach 1961–1963 należała do kręgu sympatyków Zespołu Literackiego „Grupa Warszawska”. Utwory poetyckie, recenzje, a także przekłady (z języka serbsko-chorwackiego, ukraińskiego, serbołużyckiego, rosyjskiego, niemieckiego i francuskiego) publikowała m.in. w czasopismach „Tygodnik Kulturalny” (1962–1970), „Kultura” (1966–1987), „Barwy” (1969–1987), „Głos Nauczycielski” (1971–1979), „Życie Literackie” (1975–1979, 1982, 1986–1987) i „Kierunki” (1980–1986, 1988–1989). W latach 1978–1980 prowadziła dział recenzji w piśmie „Gromada – Rolnik Polski”, w latach 1986–1987 redagowała dział poezji i prowadziła porady z zakresu kultury języka w czasopiśmie „Spółdzielczość w Szkole”. Od 1993 należała do zespołu redakcyjnego miesięcznika Stowarzyszenia Civitas Christiana pt. „Integracje”[4].

Była członkiem Związku Literatów Polskich (1977–1990), od 1980 - członkiem Oddziału Polskiego Stowarzyszenia Kultury Europejskiej (SEC) i Mazowieckiego Towarzystwa Kultury. W 1989 została honorowym członkiem korespondentem Międzynarodowej Akademii Literatury, Sztuki i Nauki „Di Pontzen” w Neapolu. W 1999 została członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich[4].

Alicja Patey-Grabowska jest propagatorką polskiej poezji w kraju i zagranicą[6]: wygłaszała referaty o polskiej poezji (z uwzględnieniem poezji kobiet), m.in. w Londynie, Rydze, Meersburgu, Petersburgu[3]. Występowała na spotkaniach autorskich[7][8] i przeprowadzała warsztaty literackie dla różnych odbiorców: w bibliotekach, szpitalach, domach dziecka[6], udziela się charytatywnie[9].

W 1958 zawarła związek małżeński z Tadeuszem Patey, architektem (rozwód 1971). Syn Mariusz Bernard Patey – fizyk, ekonomista, publicysta. Drugim mężem (od 1978) był lekarz onkolog i genetyk prof. Jan Steffen (zm. 2009)[10], następnie wyszła za mąż za lekarza i poetę Krzysztofa Saturnina Schreyera[11].

Publikacje

[edytuj | edytuj kod]

Tomiki wierszy

[edytuj | edytuj kod]
  • Z Kręgu (1969)
  • Adam – Ewa
  • Oto ja – Kobieta
  • Drzewo od wewnątrz
  • Rana ziemi
  • Zwierzyniec (bajki, satyry, epigramy)
  • Oda do ciała
  • Wiersze
  • Znamię czasu
  • Opowiedz miłość
  • Ku pamięci
  • Rozum i serce
  • Imiona miłości
  • Kwiaty z ognia[12]
  • Znaki zodiaku: miłość pisana wierszem, współautor Krzysztof Saturnin Schreyer, Oficyna Wydawnicza NTE; zbiór poezji (2019)
  • Poezje wybrane (2020)
  • Szept Gai (2022)

Książki dla dzieci

[edytuj | edytuj kod]
  • Kołysanka
  • Przygody kropelki
  • Przed snem
  • Wieczór Wigilijny (proza)
  • Przygody lalki Babi i pajacyka Koko (proza)
  • Przedziwna historia o skrzatach, elfach, trollach (proza)
  • Pory roku
  • Zapach akacji
  • Czy słoń to koń
  • Zwierzątkowo (wiersze)
  • Poetki Syreniego Grodu (2021) – praca biograficzno-literacka
  • Kochać – zapomnieć? (2022) – powieść
  • W lustrze na opak (2025) – opowiadania, groteski, satyry

Sztuki teatralne

[edytuj | edytuj kod]
  • Ściana Przykazania (współautor S. Załuski) pseud. Aleksander Gray, wydane pod wspólnym tytułem Mur (1995)

Antologie

[edytuj | edytuj kod]
  • Ja i Ty – wiersze miłosne polskich poetek współczesnych
  • W imię miłości – wiersze polskich poetek od XIX do 1996 r.
  • Krzyk o świcie – wiersze katyńskie (współautor S. Melak) 1992 r.

Wiersze Alicji Patey-Grabowskiej figurują w antologiach: niemieckiego tłumacza Karla Dedeciusa (1991 r.); włoskiej tłumaczki Ireny Conti (1990 r.); francuskich tłumaczy Jean Paul Mestas (2002 r.) i Bruno Durocher (2004 r.), Japonki Miki Tsukada (1993 r.) oraz w antologiach: greckiej, bułgarskiej, japońskiej, a także w pismach literackich w językach: angielski, albański, ukraiński, białoruski, rosyjski, portugalski.[potrzebny przypis]

Przekłady

[edytuj | edytuj kod]
  • D.Neumann: Botschaften der Liebe. Gedichte. Orędzia miłości. Wiersze (Warszawa, Grapio 2001, 95 s.);
  • J.P. Mestas: Długo potem. Longtemps apres. Wiersze (Warszawa, Grapio 2004, 60).

Partytury z muzyką

[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Bargielski do wierszy Alicji Patey-Grabowskiej:

  • 4 pieśni miłosne (na fortepian i mezzosopran, tłumaczenie na język niemiecki – I. Schmidt, 1975): Oto ja, kobieta, Gdy wyłuskasz, W kręgu, Matka (1969–1972)[13]
  • W kręgu zespół kameralny (PWN 1975)
  • 2 pieśni miłosne: Adam-Ewa, Akt strzelisty (1989)[14]

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]
  • 1975 – III nagroda równorzędna w konkursie Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk na sztukę teatralną o tematyce morskiej za Ścianę (1975)[15]
  • 1989 – „Srebrny Wieniec” - nagroda przyznana przez Międzynarodową Akademię Literatury, Sztuki i Nauki „Di Pontzen” w Neapolu[3]
  • 1989 – I nagroda za sztukę teatralną Ściana przyznana przez Pałac Pod Baranami w Krakowie (wsp. S. Załuski).
  • 1996 – Tytuł „Wielkiej Damy Poezji” i profesora przyznane przez międzynarodową Akademię Literatury i Sztuki „La Crisalide” we Włoszech[3]
  • 1997 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za całokształt twórczości literackiej z uwzględnieniem twórczości dla dzieci[3]
  • 2004 – Nagroda Prix Europa za wiersz Dans un miroir.
  • 2014 – Wyróżnienie za poemat Pax domine przyznana przez American Poets Academy.
  • 2018 – Nagroda im. Witolda Hulewicza[16]
  • 2022 – Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[17]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Alicja PATEY-GRABOWSKA | Stowarzyszenie Pisarzy Polskich [online], sppwarszawa.pl [dostęp 2021-12-17].
  2. Muzeum Katyńskie – Szczegóły [online], www.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2016-01-09].
  3. a b c d e Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Warszawa: Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne Spółka Akcyjna, 1999, s. 275-276. ISBN 83-02-07446-2.
  4. a b c d e Barbara Marzęcka, Patey-Grabowska Alicja – Słownik Pisarzy i Badaczy XX i XXI w. [online], pisarzeibadacze.ibl.edu.pl [dostęp 2025-10-10].
  5. Legitymacja Osób Represjonowanych B23611/KT13479
  6. a b Wiesława Papierska. Biblioteka w szkole. „Miesięcznik nauczycielski bibliotekarzy”, s. 10. Agencja "SUKURS". 
  7. Monika Tarka-Kilen, XXVI Ciechanowska Jesień Poezji [online], Scena Kultury, 10 października 2021 [dostęp 2021-12-17] (pol.).
  8. Historia – Gminna Biblioteka Publiczna – Kulturoteka w Cegłowie [online], ceglow.naszabiblioteka.com [dostęp 2021-12-17] (pol.).
  9. 8 Maja 2018, Relacja z Przekazania Paczek Ukraina “Polacy Kresowym Straceńcom” | Stowarzyszenie Łagierników Żołnierzy Armii Krajowej [online] [dostęp 2021-12-17].
  10. Alicja Patey-Grabowska-Steffen, Rozum i serce, Kielce 2010, passim.
  11. Mieczysław Chruściel, Miłość po południu, „Vox Medici”, listopad 2021, s. 24.
  12. Maria Jentys-Borelowska, Migotania w. 3, 2015.
  13. Zbigniew Bargielski | Życie i twórczość | Artysta [online], Culture.pl [dostęp 2021-12-17] (pol.).
  14. Zbigniew Bargielski, Polska muzyka wokalna, Wydawnictwo Muzyczne Agencji Autorskiej, 1989.
  15. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1975–1980. Teatr. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 8, s. 179, 1985. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-10-10]. 
  16. X X I I I – Witold Hulewicz [online] [dostęp 2021-12-17] (pol.).
  17. Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis - Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Portal Gov.pl [online], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2025-10-10].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]