Alicja Solska-Jaroszewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alicja Solska-Jaroszewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 października 1925
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 września 1992
Warszawa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Partyzancki Warszawski Krzyż Powstańczy Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Alicja Solska-Jaroszewicz
Alicja Duchińska
Inka
podpułkownik podpułkownik
Przebieg służby
Siły zbrojne Orl.jpg Związek Walki Młodych
Orl.jpg Armia Ludowa
Jednostki Warszawski Sztab Armii Ludowej
Stanowiska Kierownictwa kolportażu gazet ZWM
Łączniczka Sztabu warszawskiej AL
Przewodniczka po kanałach
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Grób Piotra Jaroszewicza i Alicji Solskiej-Jaroszewicz na komunalnym cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Alicja Solska-Jaroszewicz z domu Duchińska (ur. 6 października 1925 w Warszawie[1], zm. 1 września 1992 tamże) – polska dziennikarka, żona premiera Piotra Jaroszewicza, uczestniczka powstania warszawskiego, podpułkownik.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Była córką Antoniego Duchińskiego i Marii z domu Pomianowskiej[1].

Okupacja[edytuj | edytuj kod]

Porucznik Alicja Duchińska podczas II wojny światowej walczyła, pod pseudonimem "Inka", w szeregach Związku Walki Młodych i Armii Ludowej. W okresie powstania warszawskiego w stopniu podporucznika była łączniczką i kanałami przedostała się ze Starówki do Śródmieścia, a następnie na górny Czerniaków. Służyła w Sztabie Głównym Armii Ludowej. W nocy z 13 na 14 września 1944 przepłynęła, wraz z Ewą Prauss-Płoską z Armii Krajowej, przez Wisłę na Saską Kępę, by poinformować dowództwo Armii Czerwonej i sztab 1 Armii Wojska Polskiego o sytuacji w walczącej Warszawie[1][2][3].

Dziennikarstwo[edytuj | edytuj kod]

Była dziennikarką Walki Młodych, następnie Głosu Ludu (organu KC PPR). Od 1948 – roku powstania tej gazety – do 1979 była dziennikarką Trybuny Ludu[4]. Specjalizowała się w tematyce ekonomicznej, w sprawach gospodarczych, zwłaszcza w handlu zagranicznym. Swoje małżeństwo z Piotrem Jaroszewiczem wykorzystywała do tego, aby docierać do interesujących danych, które dla innych były niedostępne[5].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jej pierwszym mężem był funkcjonariusz szefostwa transportu wojskowego, Paweł Solski, z którym miała dwójkę dzieci. W latach pięćdziesiątych została żoną ówczesnego wicepremiera Piotra Jaroszewicza, który od 23 grudnia 1970 do 18 lutego 1980 był premierem Polski. Z małżeństwa z Jaroszewiczem miała syna Jana[5].

Zabójstwo[edytuj | edytuj kod]

Alicja Solska-Jaroszewicz i jej mąż zostali zamordowani w ich domu w warszawskim Aninie przy ulicy Zorzy 19 w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1992. Pochowano ich 10 września tego roku w grobie rodzinnym Jaroszewiczów na Powązkach[6]. W imieniu współtowarzyszy walki w szeregach Armii Ludowej zmarłą pożegnał generał dywizji (w stanie spoczynku) Edwin Rozłubirski.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

i inne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Powstańcze Biogramy – Alicja Duchińska. 1944.pl. [dostęp 2012-12-01].
  2. Anna Marcinkiewicz-Kaczmarczyk, Żeńskie oddziały sabotażowo-dywersyjne w strukturach armii podziemnej w latach 1940–1944 na podstawie relacji i wspomnień ich członkiń. [W:] Pamięć i Sprawiedliwość, 2 (26), 2015, IPN, Warszawa, ISSN 1427-7476, s. 134.
  3. Andrzej Golimont, Piotr i Alicja Jaroszewicze zamordowani. Rabunek, zemsta czy polityka..., Trybuna z 3 września 1992, s. 1 i 3
  4. a b Nekrolog od redakcji, Trybuna z 8 września 1992, s. 2
  5. a b Zygmunt Broniarek, Wspomnienie o pani Jaroszewiczowej, Trybuna z 4 września 1992, s. 2
  6. Marian B. Michalik (red.): Kronika 1992. Warszawa: Wydawnictwo Kronika, 1993, s. 98 i 100