Alicja Solska-Jaroszewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alicja Solska-Jaroszewicz
pseudonim Inka
Alicja Solska-Jaroszewicz.jpg
Data i miejsce urodzenia 6 października 1925
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 września 1992
Warszawa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Warszawski Krzyż Powstańczy
Grób Piotra Jaroszewicza i Alicji Solskiej-Jaroszewicz na komunalnym cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Alicja Solska-Jaroszewicz, z domu Duchińska (ur. 6 października 1925 w Warszawie[1], zm. 1 września 1992 tamże) – polska dziennikarka, żona premiera Piotra Jaroszewicza, uczestniczka powstania warszawskiego, podpułkownik.

Dzieciństwo[edytuj]

Była córką Antoniego Duchińskiego i Marii z domu Pomianowskiej[1].

Okupacja[edytuj]

Porucznik Alicja Duchińska podczas II wojny światowej walczyła, pod pseudonimem Inka, w szeregach Armii Ludowej. W okresie powstania warszawskiego była łączniczką i kanałami przedostała się ze Starówki do Śródmieścia, a następnie na górny Czerniaków. Służyła w Sztabie Głównym Armii Ludowej. W nocy z 13 na 14 września 1944 roku przepłynęła przez Wisłę na Saską Kępę, z meldunkami do sztabu 1 Armii Wojska Polskiego[1][2].

Dziennikarstwo[edytuj]

Była dziennikarką Walki Młodych, następnie Głosu Ludu, który był organem KC PPR. Od 1948 – roku powstania gazety – do 1979 była dziennikarką Trybuny Ludu[3]. Specjalizowała się w tematyce ekonomicznej, w sprawach gospodarczych, zwłaszcza w handlu zagranicznym. Swoje małżeństwo z Piotrem Jaroszewiczem wykorzystywała do tego, aby docierać do interesujących danych, które dla innych były niedostępne[4].

Rodzina[edytuj]

Jej pierwszym mężem był funkcjonariusz szefostwa transportu wojskowego, Paweł Solski, z którym miała dwójkę dzieci. W latach pięćdziesiątych została żoną ówczesnego wicepremiera Piotra Jaroszewicza, który od 23 grudnia 1970 do 18 lutego 1980 był premierem. Z małżeństwa z Jaroszewiczem miała syna Jana[4].

Zabójstwo[edytuj]

Alicja Solska-Jaroszewicz i jej mąż zostali zamordowani w swoim domu w warszawskim Aninie przy ulicy Zorzy 19 w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1992. Pochowano ich 10 września tego samego roku w grobie rodzinnym Jaroszewicza na Powązkach[5]. W imieniu współtowarzyszy walki w szeregach Armii Ludowej zmarłą pożegnał generał dywizji (w stanie spoczynku) Edwin Rozłubirski.

Odznaczenia[edytuj]

Alicja Solska została odznaczona między innymi:

Przypisy

  1. a b c Powstańcze Biogramy – Alicja Duchińska. 1944.pl. [dostęp 2012-12-01].
  2. Andrzej Golimont, Piotr i Alicja Jaroszewicze zamordowani. Rabunek, zemsta czy polityka..., Trybuna z 3 września 1992, s. 1, 3
  3. a b nekrolog od redakcji, Trybuna z 8 września 1992, s. 2
  4. a b Zygmunt Broniarek, Wspomnienie o pani Jaroszewiczowej, Trybuna z 4 września 1992, s. 2
  5. Marian B. Michalik (red.): Kronika 1992. Warszawa: Wydawnictwo Kronika, 1993, s. 98, 100