Alina Pienkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Alina Pieńkowska)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alina Pienkowska
Alina Pieńkowska.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 stycznia 1952
Gdańsk
Data i miejsce śmierci 17 października 2002
Gdańsk
Senator II kadencji
Okres od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993
Przynależność polityczna NSZZ „Solidarność”
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Aliny Pienkowskiej na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku

Alina Barbara Pienkowska[1][2] (ur. 12 stycznia 1952 w Gdańsku, zm. 17 października 2002 tamże) – polska pielęgniarka, działaczka opozycyjna w latach PRL, senator II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia dyplomowana pielęgniarka, w 1973 ukończyła Pomaturalne Medyczne Studium Zawodowe. Pracowała w zakładzie opieki zdrowotnej przy Stoczni Gdańskiej. Mieszkała w Gdańsku. W latach 70. organizowała Wolne Związki Zawodowe Wybrzeża, w sierpniu 1980 była współorganizatorką strajku w Stoczni Gdańskiej oraz sygnatariuszem porozumień sierpniowych. W stanie wojennym została internowana na okres ponad siedmiu miesięcy.

Zasiadała w Senacie II kadencji (1991–1993) z listy związkowej, reprezentując województwo gdańskie. Od 1993 działała w Unii Demokratycznej i Unii Wolności. W latach 1998–2002 była radną Gdańska.

Była żoną Bogdana Borusewicza. Miała dwoje dzieci (Sebastiana i Kingę).

Odznaczenia i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Zarządzeniem prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego z 11 listopada 1990 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. Pośmiertnie, postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 3 maja 2006, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, została odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[1]. Otrzymała też tytuł honorowego obywatela Gdańska.

Alinie Pienkowskiej został poświęcony film dokumentalny Historia pewnego życia z 2003 w reżyserii Andrzeja Titkowa[4]. W 2013 została patronką Ośrodka Profilaktyki i Epidemiologii Nowotworów w Poznaniu[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 maja 2006 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2006 r. Nr 43, poz. 460).
  2. W polskojęzycznych publikacjach często nazwisko podawane jest błędnie jako Pieńkowska, podczas gdy jego prawidłowa wersja to Pienkowska (zob. Bogdan cały czas widzi Alinę w czerwonej sukience. b-borusewicz.pl, 17 października 2007. [dostęp 2017-10-11].).
  3. Wymieniona błędnie jako Halina Pieńkowska (zob. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. nr 4, s. 60, 20 grudnia 1990. [dostęp 2017-10-11]. ).
  4. Historia pewnego życia w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2017-10-11].
  5. Pienkowska patronką ośrodka profilaktyki nowotworów. rp.iq.pl, 7 czerwca 2013. [dostęp 2017-10-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]