Alkantarzyści

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dyskalceaci (Ordo Fratrum Minorum Discalceatum) względnie alkantarzyści lub alkantaryni − ruch odnowy w łonie Zakonu Braci Mniejszych utrzymujący żywe pragnienie surowszej dyscypliny. Dyskalceaci opierali się na dziele św. Piotra z Alkantary (stąd ich nazwa), który stał się ich przełożonym. Rozwinęli się szczególnie w Hiszpanii, Portugalii i we Włoszech w okresie XVI-XIX w. Próba ich osiedlenia się na ziemiach polskich nie powiodła się[1]. Ostatecznie kres ich istnieniu położyła Unia Leoniańska.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Był to klasztor w Prudniku Śląskim w latach 1852-55. Zob. Prudnik-Las. Historia klasztoru franciszkanów.