Allsvenskan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy szwedzkiej ligi piłkarskiej. Zobacz też: inne ligi o tej samej nazwie.
Allsvenskan
Sports current event.svg 2018
Państwo  Szwecja
Dyscyplina piłka nożna
Organizator rozgrywek Szwedzki Związek Piłki Nożnej
Data założenia 1924
Założyciel Szwedzki Związek Piłki Nożnej
Poprzednia nazwa Allsvenskan (1924–1981),
SM-slutspel (1982–1990),
Mästerskapsserien (1991–1992)
Partner TV TV4 Group
Rozgrywki
Liczba drużyn 16
Zwycięzca Mistrz Szwecji
Niższy poziom ligowy Superettan
Puchary: Puchar Szwecji
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca GAIS (1924/1925)
Obecny zwycięzca Malmö FF (2017)
Najwięcej zwycięstw Malmö FF (20)
Strona internetowa
Puchar Lennarta Johanssona.

Allsvenskan – najwyższa w hierarchii klasa męskich ligowych rozgrywek piłkarskich w Szwecji, będąca jednocześnie najwyższym szczeblem centralnym (I poziom ligowy), utworzona w 1924 roku i od samego początku zarządzana przez Szwedzki Związek Piłki Nożnej (SvFF). Zmagania w jej ramach toczą się cyklicznie (co sezon) i przeznaczone są dla 16 najlepszych krajowych klubów piłkarskich. Jej triumfator zostaje Mistrzem Szwecji, zaś najsłabsze drużyny są relegowane do Superettan (II ligi szwedzkiej).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa Szwecji w piłce nożnej rozgrywane są od 1896 roku. Rozgrywki zwane Svenska Mästerskapet odbywały się systemem pucharowym w krótkim okresie, a wszystkie gry były rozgrywane w Göteborgu lub Sztokholmie. Zwycięzca turnieju otrzymywał tytuł mistrza Szwecji. W 1924 roku powstała Allsvenskan, jako następca ligi Svenska serien, będącej najwyższą szwedzką dywizją piłkarską w latach 1910–1924 (mistrz ligi nie był mistrzem kraju). Mistrz Allsvenskan jest automatycznie mistrzem kraju dopiero od 1931. W latach 1982–1990 mistrza kraju wyłaniały play-offy, zaś w 1991 i 1992 kontynuacyjna liga zwana Mästerskapsserien. W 1993 powrócono do nazwy Allsvenskan[1].

System rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

Obecny format ligi zakładający brak systemu rozgrywek dwurundowych obowiązuje od sezonu 1993.

Rozgrywki składają się z 30 kolejek spotkań rozgrywanych pomiędzy drużynami systemem kołowym. Każda para drużyn rozgrywa ze sobą dwa mecze – jeden w roli gospodarza, drugi jako goście. Od sezonu 2008 w lidze występuje 16 zespołów. W przeszłości liczba ta wynosiła od 10 do 14. Drużyna zwycięska za wygrany mecz otrzymuje 3 punkty (do sezonu 1989 2 punkty), 1 za remis oraz 0 za porażkę.

Zajęcie pierwszego miejsca po ostatniej kolejce spotkań oznacza zdobycie tytułu Mistrzów Szwecji w piłce nożnej. Mistrz Szwecji kwalifikuje się do eliminacji Ligi Mistrzów UEFA. Druga oraz trzecia drużyna zdobywają możliwość gry w Lidze Europy UEFA. Również zwycięzca Pucharu Szwecji startuje w eliminacjach do Ligi Europy lub, w przypadku, w którym zdobywca krajowego pucharu zajmie pierwsze miejsce w lidze – możliwość gry w eliminacjach do Ligi Europy otrzymuje również czwarta drużyna klasyfikacji końcowej. Zajęcie 2 ostatnich miejsc wiąże się ze spadkiem drużyn do Superettan. Trzecia drużyna od dołu tablicy walczy w barażach play-off z trzecią drużyną Superettan o utrzymanie w najwyższej lidze.

W przypadku zdobycia tej samej liczby punktów, klasyfikacja końcowa ustalana jest w oparciu o wynik dwumeczu pomiędzy drużynami, w następnej kolejności w przypadku remisu – różnicą bramek w pojedynku bezpośrednim, następnie ogólnym bilansem bramkowym osiągniętym w sezonie, większą liczbą bramek zdobytych oraz w ostateczności losowaniem.

Zwycięzca rozgrywek otrzymuje Puchar Lennarta Johanssona (od nazwiska Lennarta Johanssona - szwedzkiego działacza piłkarskiego, prezydenta europejskiej federacji piłkarskiej UEFA w latach 1990–2007).

Skład ligi w sezonie 2018/19[edytuj | edytuj kod]

Uczestnicy poprzedniej edycji
MLÖ Malmö FF Simple gold crown.svg Malmö 1
AIK AIK Solna Solna 2
DGÅ Djurgårdens Sztokholm Sztokholm 3
HÄC BK Häcken Göteborg 4
ÖFK Östersunds FK Östersund 5
NKÖ IFK Norrköping Norrköping 6
SIR IK Sirius Uppsala 7
ELF IF Elfsborg Borås 8
HAM Hammarby IF Sztokholm 9
IFK IFK Göteborg Göteborg 10
ÖRE Örebro SK Örebro 11
KAL Kalmar FF Kalmar 12
SVL GIF Sundsvall Sundsvall 13
Aiga uparrow inv.svg Awans z Superettan 2017
BRO IF Brommapojkarna Sztokholm 1
DFF Dalkurd FF Gävle 2
po barażach
TRE Trelleborgs FF Trelleborg 3

Oznaczenia:

  • kolumna pierwsza – skróty nazw drużyn,
  • kolumna trzecia – siedziba klubu,
  • kolumna czwarta – miejsce zajęte w poprzednim sezonie.

Lista sezonów[edytuj | edytuj kod]

Svenska Serien[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Svenska serien (piłka nożna).

Allsvenskan[edytuj | edytuj kod]

Statystyka[edytuj | edytuj kod]

Tabela medalowa[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwo Szwecji zostało do tej pory zdobyte przez 19 różnych drużyn. 15 z nich zostało mistrzami od wprowadzenia obecnych zasad rozgrywek od sezonu 1930/1931.

Stan na 31 grudnia 2017.

Lp. Drużyna Miejsca na podium
Gold medal with cup.svg Silver medal with cup.svg Bronze medal with cup.svg
1. Malmö FF 20 15 7
2. IFK Göteborg 15 12 14
3. IFK Norrköping 13 10 5
4. Helsingborgs IF 7 8 8
5. Djurgårdens IF 7 4 9
6. IF Elfsborg 6 6 5
7. AIK Solna 5 14 11
8. GAIS 4 4 3
9. Östers IF 4 3 4
10. Halmstads BK 4 2 2
11. Örgryte IS 3 2 5
12. Åtvidabergs FF 2 2 0
13. Hammarby IF 1 2 2
14. Kalmar FF 1 1 2
15. IK Sleipner 1 1 1
16. Degerfors IF 0 2 2
17. Örebro SK 0 1 2
18. BK Häcken 0 1 0
IFK Malmö 0 1 0
Råå IF 0 1 0
Jönköpings Södra IF 0 1 0
22. Landskrona BoIS 0 0 1
Sandvikens IF 0 0 1

Frekwencja[edytuj | edytuj kod]

Z początku na mecze I ligi uczęszczało średnio 3–5 tys. widzów. Największą popularnością mecze ligowe w Szwecji cieszyły się w latach 50., kiedy to reprezentacja odnosiła swe największe sukcesy (wicemistrzostwo świata 1958). Stopniowo od połowy lat 40. średnia frekwencja rosła aż osiągnęła pod koniec lat 50. średnią około 12 tys. kibiców na mecz. Największą popularnością cieszyły się zespoły AIK Solna, IFK Göteborg, IFK Norrköping i Malmö FF. Później spadła ona o połowę. Pod koniec lat 70. kluby szwedzkie zaczęły odnosić pierwsze sukcesy na arenie międzynarodowej. W tym okresie na mecze chodziło około 5–6 tys. widzów. Od końca lat 90. obserwuje się ogromny wzrost frekwencji na meczach ligowych. Rozgrywki cieszą się coraz większym zainteresowaniem, a w ciągu ostatnich 10 lat średnia widzów na mecz niemal się podwoiła (do około 9–11 tys. widzów) i powoli dorównuje tej z lat 50. Obecnie najwięcej kibiców chodzi na mecze IFK Göteborg, Malmö FF i trzech klubów stołecznych - AIK Solna, Djurgårdens IF i Hammarby IF.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]