Alojzy Sroga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alojzy Sroga
major major
Data i miejsce urodzenia

27 lipca 1927
Lublin

Data i miejsce śmierci

12 kwietnia 1980
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Krajowa Armia Krajowa
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie

Jednostki

3 Dywizji Piechoty

Stanowiska

zastępca dowódcy 2 kompanii w 7 pułku piechoty

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa
front wschodni
bitwa o Kołobrzeg

Późniejsza praca

zastępcą redaktora naczelnego III Programu Polskiego Radia.

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Walecznych (1943–1989) Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Grób Alojzego Srogi na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Alojzy Sroga (ur. 27 lipca 1927 w Lublinie, zm. 12 kwietnia 1980 w Warszawie) – major Wojska Polskiego, prozaik-publicysta, magister chemii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym (chemię) na UMCS oraz kursy Ośrodka Dziennikarskiego w Warszawie. W okresie okupacji służył początkowo w Armii Krajowej, zaś w latach 1944-1946 w Ludowym Wojsku Polskim, jako zastępca dowódcy 2 kompanii fizylierów do spraw polityczno-wychowawczych 7 pułku piechoty. Brał udział w bitwie o Kołobrzeg. Jako pisarz debiutował na łamach czasopisma wojskowego „Na zachód” w 1944 roku. W latach 1948–1949 był stypendystą w Czechosłowacji. Od 1951 roku mieszkał w Warszawie. Pracował początkowo w prasie, potem w Polskim Radiu. Od 1960 był zastępcą redaktora naczelnego III Programu. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B35-5-9)[1].

Zarządzeniem Nr Pf 25/Org. szefa Sztabu Generalnego WP z 12 kwietnia 1985 Liceum Wojskowe w Lublinie otrzymało imię mjr. Alojzego Srogi.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1967 - nagroda III stopnia Ministra Obrony Narodowej za tom Święci
  • 1973 - nagroda I stopnia Ministra Obrony Narodowej za Początek drogi Lenino

Wybrana bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jednostka 08205
  • Na dawnych okopach
  • Pożegnania i powroty
  • W kraju tulipanów, krów i polderów
  • 13 wujkowych opowieści o żołnierskim ekwipunku
  • Ziemia i ludzie
  • Akt pierwszy
  • Studenckie lata
  • Święci?
  • Adam
  • Chłopcy spod Lenino
  • Moje pokolenie
  • Początek drogi Lenino
  • Chłopcy w Berlinie
  • Lenino 1943
  • Szoferacy
  • Do zwycięstwa przez 30 rzek
  • Na drodze stał Kołobrzeg
  • Saperskie opowieści

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Stanicki, Z żałobnej karty. Mjr Alojzy Sroga 1927-1980, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1-2 (91-92) z 1980
  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.