Alonzo T. Jones

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alonzo T. Jones
Alonzo T. Jones
Data urodzenia 1850
Data śmierci 1923
Wyznanie chrześcijańskie
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego
Adwentyzm
Millerite 1843 chart 2.jpg
 PortalKategoria

Alonzo T. Jones (ur. 1850, zm. 1923) – wybitna postać w historii Adwentyzmu Dnia Siódmego, pastor, pisarz, profesor i żołnierz armii amerykańskiej.

Nawrócenie[edytuj]

W wieku 20 lat, Alonzo T. Jones rozpoczął trzyletnią służbę w Armii Stanów Zjednoczonych. Wolny czas spędzał na studiowaniu dzieł historycznych, Biblii i publikacji Adwentystów Dnia Siódmego. Gdy tylko opuścił wojsko, został ochrzczony i rozpoczął działalność kaznodziejską na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. W maju 1885 r. został redaktorem naczelnym czasopisma Signs of the Times i zaprzyjaźnił się z innym wybitnym pastorem adwentystycznym – E. J. Waggonerem.

Konferencja w Minneapolis[edytuj]

Razem z Elletem Waggonerem, Jones był głównym mówcą na przełomowej dla adwentyzmu sesji Generalnej Konferencji w Minneapolis w 1888 r. Tematyką konferencji było usprawiedliwienie przez wiarę, które do czasu konferencji było nauką zapomnianą wśród, wywodzących się w końcu z protestantyzmu, adwentystów. Adwentyści podkreślali rolę prawa Bożego – dziesięciu przykazań – których zachowywanie stało się dla nich źródłem zbawienia.

A. T. Jones wraz z E. J. Waggonerem zwrócili uwagę Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego na postać Jezusa Chrystusa, jego łaskę dla grzeszników i możliwość zbawienia dla każdego, kto przyjmie dar nowego życia przez wiarę. Podkreślali, że nikt z ludzi nie jest w stanie wypełnić wymogów dziesięciu przykazań Bożych, a zatem nawet największe wysiłki w tym kierunku nie przyniosą takich rezultatów, które byłyby wystarczające, aby ostać się w obliczu sądu Bożego. Wzywali ludzi do oddania się Jezusowi Chrystusowi, odrzuceniu własnych wysiłków mających prowadzić do uświęcenia, a całkowitemu zaufaniu i głębokiej wierze prowadzącej do prawdziwego uświęcenia.

Wielu ówczesnych adwentystów jednak nie chciało zaakceptować tej nauki, m.in. Uriah Smith. Dopiero stanowisko, jakie w tej sprawie zajęła Ellen G. White, nazywając Jonesa i Waggonera „posłami Bożymi”, którzy przynieśli „ludowi Bożemu najcenniejsze z możliwych poselstw”[1], wpłynęło na stanowisko Kościoła, który uznał podstawowe założenia teologii prezentowanej w 1888 r.

Kolejne konferencje i rozwój nauk[edytuj]

Początkowe postulaty Waggonera i Jonesa (z 1888 r.) zostały przyjęte przez Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Jednak ich nauczanie w kolejnych latach ewoluowało dalej i objęło kolejne aspekty teologii. Większość z nich zostało przez Kościół Adwentystów Dnia Siódmego odrzuconych, co w późniejszych latach dało powód do zawiązania się Kościoła Adwentystów Odpocznienia Sabatu, który uznał całość nauczania tych kaznodziejów. Zarówno Jones, jak i Waggoner zostali w późniejszych latach wykluczeni z Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.

Oto niektóre z późniejszych, odrzuconych przez Kościół Adwentystów Dnia Siódmego nauk Waggonera i Jonesa:

  • Prawo, które zostało opisane w Liście do Galacjan 3:19, to dziesięć przykazań, a w związku z tym jego chwała jest przemijająca. Prawo te staje się nieobowiązujące chrześcijan w momencie, gdy Duch Święty wypisze jego treść na sercu człowieka. Zakon kamiennych tablic nie obowiązuje nowo narodzonych, a jedynie jego duchowa kopia wypisana na sercu.
  • W historii człowieka istniały trzy sabaty: żydowski, papieski i chrześcijański. Przestrzeganie pierwszego z nich, mające pochodzenie w prawie kamiennych tablic danych Mojżeszowi, było dla człowieka uciążliwe i stało się w kolejnych wiekach przekleństwem. Ten sabat chrześcijan nie obowiązuje. Drugi sabat – papieski – to świętowanie niedzieli przez katolików i protestantów. Jest on bluźnierczym znamieniem zwierzęcia, a jego zachowywanie nie jest miłe Bogu. Trzeci sabat – to sabat chrześcijański – jest on obchodzony w sobotę, podobnie do sabatu żydowskiego, jednak jego duchowa istota jest inna. Jest on przedsmakiem Boskiego odpoczynku niebios i ma pochodzenie, w przeciwieństwie do sabatu żydowskiego, nie w prawie kamiennych tablic, ale prawie Ducha (serca). Nie był znany przez Żydów[2].
  • Organizacja kościoła ma być duchowa, nie cielesna. Jedynym przywódcą zboru ma być Jezus Chrystus, nie zaś żaden człowiek. Waggoner i Jones opowiadali się za niezależnością zborów od siebie, byli także przeciwni zarządzaniu Kościołem na zasadach demokratycznych. Uważali oni, że jedynie Jezus Chrystus przez osobistą więź z członkami zboru ma im przewodzić, a wśród jego uczniów ma zapanować jedność (późny deszcz), co spowoduje ustanie konieczności centralnego zarządzania Kościołem. System demokratyczny i oparte na nim wybory, głosowania oraz nominacje, uznane zostały za pochodzenia babilońskiego i odrzucone[3].

Dzieła[edytuj]

  • Individuality in Religion (wyd. polskie: Wolność w religii”, Cieszyn)
  • Lessons on Faith (wyd. polskie: Lekcje z wiary, wydawnictwo „Poselstwo Wyzwolenia”, Cieszyn)
  • Lessons from the Reformation (wyd. polskie: Lekcje z Reformacji, wydawnictwo „Poselstwo Wyzwolenia”, Cieszyn)
  • National Sunday Law (wyd. polskie: Państwowa Ustawa Niedzielna, wydawnictwo „Poselstwo Wyzwolenia”, Cieszyn)
  • The Consecrated Way to Christian Perfection (wyd. polskie: Przygotowana droga do chrześcijańskiej doskonałości, wydawnictwo „Poselstwo Wyzwolenia”, Cieszyn)
  • Kazania i przemowy z Generalnych Konferencji

Przypisy

  1. Testimonies to Ministers and Gospel Workers, s. 91
  2. E. J. Waggoner, Three Sabbaths
  3. A. T. Jones, Lessons from the Reformation