Amalrycjanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
XV-wieczna iluminacja Jeana Fouqueta do Grandes Chroniques de France przedstawiająca spalenie amalrycjan w 1210

Amalrycjanie, amolrianie, amorianie – średniowieczna herezja swobodnie nawiązująca do poglądów Amalryka z Bène.

Amarycjanie, działający w XIII wieku we Francji, byli niewielką sektą. Ich głównym przedstawicielem był G. Orfèvre. Poglądy czerpali z Eriugeny, Dawida z Dinant i Amalryka, od którego nominalnie się wywodzili - główna doktryna teologiczna amalrycjan, mówiąca o trzech wiekach ludzkości, nie wywodzi się jednak z jego myśli, a nawiązuje do poglądów Joachima z Fiore[1].

Amalrycjanie wierzyli, że dzieje podzielone są na trzy ery: erę Ojca, erę Chrystusa i erę Ducha Świętego. Era Ojca cechowała się moralnym rygoryzmem Starego Testamentu i prawa mojżeszowego, Era Chrystusa częściowo zniosła te rygory, wprowadzając jednak w Ewangeliach własne prawa i ustanawiając sakramenty, era Ducha Świętego miała zaś przynieść zniesienie wszelkich praw, znieść "ciemności wiary i nadziei" i być stanem raju ziemskiego.

Amalrycjanie uważali, że są zmartwychwstali, bo wcielił się w nich Duch Święty. Wcielony w nich Duch Święty stale miał przekazywać im Objawienie - uznawali więc, że to on jest autorem wszystkich ich czynów, które dzięki temu są pozbawione grzechu i wykraczają poza zło i dobro, nie podlegają ani wartościowaniu, ani karze w życiu wiecznym.

Doktrynę amalrycjan potępił razem z poglądami Amalryka synod w Paryżu w 1210 - kilku z nich wtedy stracono. Potępienie powtórzył Sobór laterański IV[2].

Przypisy

  1. K. Strzelecka, Amalrycjanie, [w:] Encyklopedia Katolicka, t. 1, Lublin 1973, kol. 400.
  2. K. Gryżenia, Amalryk z Bene, [w:] Powszechna Encyklopedia Filozofii, t. 1, Lublin 2000, s. 197.

Bibliografia[edytuj]

  • Marian Banaszak, Historia Kościoła katolickiego, t. 2, Średniowiecze, s. 170.