Amaral (ur. 1973)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Amaral
Pełne imię i nazwisko Alexandre da Silva Mariano
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1973
Capivari
Wzrost 170 cm
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1992–1995 SE Palmeiras 60 (0)
1996–1997 Parma 4 (0)
1996–1997 SL Benfica 19 (0)
1997 SE Palmeiras 22 (0)
1997–1998 SL Benfica 5 (0)
1998–1999 Corinthians Paulista 18 (0)
1999–2000 Vasco da Gama Rio de Janeiro 16 (0)
2000–2002 ACF Fiorentina 33 (0)
2002–2003 Beşiktaş JK 11 (0)
2003 Grêmio Porto Alegre 14 (0)
2004 Al-Ittihad 8 (0)
2004–2005 Vitória Salvador 9 (0)
2005 Atlético Mineiro Belo Horizonte 8 (0)
2006–2007 Pogoń Szczecin 16 (1)
2007–2008 Santa Cruz Recife 0 (0)
2008–2008 Grêmio Barueri 0 (0)
2008–2009 Perth Glory 9 (0)
2009–2010 Catanduvense Catanduva 6 (0)
2011 Manado United 13 (1)
2011–2012 Persebaya Surabaya
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1996  Brazylia U-23 (IO '96) 2 (0)
1995–1996  Brazylia 10 (0)
W sumie: 12 (0)

Amaral, właśc. Alexandre da Silva Mariano (ur. 28 lutego 1973 w Capivari, Brazylia) – brazylijski piłkarz, pomocnik, reprezentant Brazylii w latach 1995-1996 (10 występów), brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Atlancie 1996.

Jego pseudonim pochodzi od Amarala, zawodnika, członka kadry Brazylii na Mundial w 1978 roku, którego przypomina stylem gry.

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Amaral stał się zawodowym piłkarzem, kiedy ofertę złożył mu SE Palmeiras. Jako 18-letni chłopak podpisał 5-letni kontrakt, a jego mały prowincjonalny klubik otrzymał za jego wyszkolenie 5 tysięcy cruzeiro. Już w wieku 20 lat zdobył pierwszy tytuł mistrza kraju. W późniejszym okresie kontuzje przystopowały karierę zawodnika. W sezonie 1995/1996 w barwach klubu z największego miasta Brazylii zagrał jedynie 3 mecze. Sytuacji nie zmieniły transfery do klubów europejskich – zarówno w AC Parmie jak i w Benfice Lizbona był tylko rezerwowym.

W 1999 powrócił do ojczyzny i razem z Corinthians Paulista wywalczył dwa tytuły mistrza kraju. Potem grał jeszcze w CR Vasco da Gama Rio de Janeiro. Po pewnym czasie, w wyniku konfliktu z trenerem – Axelem Diazem, zdecydował się na odejście. Lukratywną ofertę zaproponowały mu S.S. Lazio i ACF Fiorentina. Piłkarzowi pozostawiono decyzje wyboru, gdzie chce zagrać, ten wybrał klub z Florencji. Przez dwa lata gry zdobył z „Violą” krajowy puchar, zaskarbił sobie również, ze względu na widowiskowy styl gry, dużą sympatię kibiców.

W 2003 roku przeniósł się do Beşiktaşu JK, z którym zdobył tytuł mistrza kraju. Zaliczył krótki epizod w katarskim Al-Ittihad, by przez kolejne dwa lata ponownie grać w Brazylii: kolejno w Vitoria Salvador i Atletico Mineiro.

2 lutego 2006 podpisał dwuletni kontrakt z klubem polskiej Orange EkstraklasyPogonią Szczecin, w barwach której zadebiutował w meczu otwarcia rundy wiosennej sezonu 2005/2006 – 11 marca w Szczecinie przeciwko Amice Wronki. 8 kwietnia 2006 w spotkaniu Pogoni z Górnikiem Łęczna w ostatniej minucie meczu zdobył swoją pierwszą bramkę w bogatej międzynarodowej i krajowej karierze piłkarskiej. 11 kwietnia 2006 podczas meczu w Bełchatowie z miejscowym GKS-em nabawił się kontuzji, która wykluczyła go z gry do końca sezonu. Klub renegocjował umowę z zawodnikiem przed rozpoczęciem kolejnego sezonu piłkarskiego. 14 września 2006. Po zakończeniu rehabilitacji Amaral powrócił z Brazylii do drużyny szczecińskiej Pogoni, z którą występował w sezonie 2006/2007 do meczu 19. kolejki spotkań przeciwko Wiśle Płock (31 marca 2007), kiedy to ponownie doznał kontuzji i powrócił do Brazylii. Do gry w Pogoni już nie powrócił.

W 2007 podpisał kontrakt z brazylijskim klubem Santa Cruz Recife, następnie grał w Grêmio Barueri i Perth Glory, a w 2009 został występującego w drugiej lidze stanu São Paulo – Catanduvense Catanduva. Od 2011 do 2012 roku Amaral występował w Indonezji, w Manado United oraz Persebaya Surabaya.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]