Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie
British Embassy in Warsaw
Logo
Ilustracja
Budynek ambasady w Warszawie
Państwo  Polska
Data utworzenia 1919, 1945
Ambasador Anna Louise Clunes
Zatrudnienie 27+[1]
Adres
ul. Kawalerii 12
00-468 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ambasada Wielkiej Brytanii w Warszawie”
Ziemia52°13′06,15″N 21°02′25,31″E/52,218375 21,040364
Strona internetowa
Pałacyk Śleszyńskich w al. Ujazdowskich 25, w którym w 1840 mieścił się konsulat generalny Wielkiej Brytanii
Pałac Pod Karczochem w Warszawie w al. Ujazdowskich 14, w którym w 1870 mieścił się konsulat generalny Wielkiej Brytanii
Pałac Branickich przy ul. Nowy Świat, w którym mieściło się poselstwo/ambasada Wielkiej Brytanii w latach 1925-1939
Pałacyk Elizy Wielopolskiej w al. Ujazdowskich/al. Róż, w którym mieściła się ambasada Wielkiej Brytanii w latach 1945-2008
Dawna siedziba konsulatu Wielkiej Brytanii w Gdańsku przy Elisabethwall (1931-1939)
Dawna siedziba Wicekonsulatu Wielkiej Brytanii w Katowicach przy ul. 3 Maja w 1938
Siedziba British Council w budynku IPC Business Center przy ul. Koszykowej 54 (2015-)
Siedziba British Council w Krakowie w Szarej Kamienicy przy Rynku Głównym 6

Ambasada Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w Warszawie[2] (ang. British Embassy in Warsaw) – brytyjska placówka dyplomatyczna mieszcząca się w Warszawie przy ul. Kawalerii 12.

Podział organizacyjny[edytuj | edytuj kod]

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Do I wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza placówka konsularna (konsulat generalny) Wielkiej Brytanii w Polsce, na terytorium ówczesnego Cesarstwa Rosyjskiego, mieściła się w Warszawie w pałacyku Śleszyńskich w al. Ujazdowskich 25 (1840–1869), w pałacu Pod Karczochem w al. Ujazdowskich 10, obecnie 14 (1870), ul. Wareckiej 5 (1873–1878), ul. Widok 8 (1880), ul. Złotej 7 (1881), obecnie nie istnieje, ul. Żurawiej 3 (1883–1887), obecnie nie istnieje, ul. Smolnej 25 (1888), ul. Smolnej 3 (1893), obecnie nie istnieje, ul. Smolnej 25 (1896), obecnie nie istnieje, ul. Pięknej 16 (1900), obecnie nie istnieje, Al. Ujazdowskich 4 (1901–1902), ul. Szopena 8 (1903), obecnie nie istnieje, Al. Jerozolimskich 72 (1905), w kamienicy Tołwińskiego przy ul. Służewskiej 3 (1909), obecnie nie istnieje, Al. Jerozolimskich 70 (1910–1911) i ponownie przy ul. Służewskiej 3 (1912–1914).

Wielka Brytania utrzymywała też konsulaty

  • w Gdańsku: przy Langer Markt 39, obecnie Długi Targ (1808), przy Hundegasse 63, ob. ul. Ogarna (1813–1831), Wollwebergasse 1996, ob. ul. Tkacka (1839), Langgarten 209, ob. Długie Ogrody (1844), Hundegasse 43 (1867-1874), Hundegasse 111 (1876), Jopengasse 1, ob. ul. Piwna (1878), Brotbänkergasse 36, ob. ul. Chlebnicka (1880), Sandgrube 6/8, ob. ul. Rogaczewskiego (1884), Sandgrube 23 (1888), Jopengasse 3, ob. ul. Piwna (1890-1894), Langgarten 21, ob. Długie Ogrody (1897), Hundegasse 65 (1898–1900), Röpergasse 14, ob. ul. Powroźnicza (1902-1903), Langgasse 14, ob. ul. Długa (1904–1910), Heiligenbrunnerweg 22b, ob. ul. Do Studzienki (1910), i Hundegasse 59 (1911–1914)
  • we Wrocławiu (1876–1914): przy Moritzstraße 4, ob. ul. Lubuska

po I wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Stosunki dyplomatyczne nawiązano w 1919, jednocześnie w tym samym roku powołując pierwszą placówkę w Warszawie – Poselstwo Angielskie (English Legation), które funkcjonowało w willi Aleksandra Kruzego przy ul. Pięknej 6 (1919–1922), obecnie budynek nie istnieje. Następnie przeniesiono się do pałacu Branickich z XVIII w. (proj. przebudowy Henryk Marconi)[3] przy ul. Nowy Świat 18 (1923[4]–1939). W międzyczasie, od 1929, nadano jemu rangę ambasady.

W okresie Wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania.

Wydział Handlowy zlokalizowano przy ul. Pięknej 6 (1930), ul. Frascati 2 (1935–1937), i ul. Wiejskiej 10a (1938).

W Warszawie miała też siedzibę Misja Wojskowa zlokalizowana w pałacu Potockich przy ul. Krakowskie Przedmieście 15 (1923).[4]

Po inwazji niemieckiej na Polskę placówka przemieszczała się wraz z polskimi władzami - do Łukowa, Bukaresztu, Angers we Francji i Londynu.

Wielka Brytania utrzymywała też konsulaty:

  • w Warszawie: w al. Jerozolimskich 107 (1923)[5], w kamienicy w al. Róż 10 (1928–1938), następnie w kamienicy Taubenhausa w al. Ujazdowskich 18 róg ul. Matejki 9,
  • Wolnym Mieście Gdańsku (1922-1940): konsulat generalny, początkowo przy Stadtgraben 14, obecnie Podwale Grodzkie (1922–1929), później z siedzibą w budynku Gdańskiego Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia (Danziger Feuersocietät) przy Elisabethwall 9, obecnie Wały Jagiellońskie 36 (1930-1939)[6] W 1934 zmieniono rangę przedstawicielstwu na konsulat generalny. Konsulat pracował do października 1940,
  • Katowicach: wicekonsulat przy ul. 3 Maja 33 (1924-1939),
  • Wrocławiu: wicekonsulat przy Wallstraße 1, ob. ul. Pawła Włodkowica (1930-1939).

po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po wyzwoleniu w 1945 reaktywowano stosunki dyplomatyczne i przez pewien okres ambasada była tymczasowo zlokalizowana w hotelu Polonia w al. Jerozolimskich 45. Następnie w tym samym roku wynajęto pałac Elizy Wielopolskiej, zwany też „willą Róż” z 1876 (proj. Józef Huss) w al. Róż 1[7]. Ambasador rezydował w willi Siedlanowskich z 1933 przy ul. Narbutta 10 (1948)[8], następnie w willi przy ul. Bagatela 5 róg Flory (1966–2008), wybudowanej na miejscu zniszczonego w okresie II wojny światowej pałacu Marcello Bacciarellego[9].

W okresie 1993–2008 działy – handlowy i konsularny mieściły się w biurowcu przy ul. Emilii Plater 28.

W 2008 otwarto nową siedzibę ambasady wraz z rezydencją ambasadora przy ul. Kawalerii 12 (proj. Tony Fretton Architects oraz Buro Happold[10]). Zatrudnia ponad 100 osób personelu.

Po 1945 można odnotować szybki wzrost sieci placówek brytyjskiej służby konsularnej w Polsce. Wielka Brytania utrzymywała konsulaty:

  • w Gdańsku: z siedzibą w Sopocie w hotelu Nadmorskim przy ul. Grunwaldzkiej 12-16 (1946-1947), w willi Patschkego przy ul. Uphagena 23 we Wrzeszczu, róg al. Grunwaldzkiej (1947-1948), w Gdyni gdzie funkcjonował w randze wicekonsulatu w budynku Bergenske z 1937 przy ul. Portowej 15 (1949-1950), następnie w budynku z 1948 przy ul. Pułaskiego 6 (1950-1966)
  • Katowicach (1945–1950)
  • Łodzi (1947–1950)
  • Poznaniu (1948–1951)
  • Szczecinie (1947–1951).

W latach 70. i 80. XX wieku ambasada utrzymywała Klub Dyplomatyczny w Miedzeszynie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Misje dyplomatyczne, urzędy konsularne i organizacje międzynarodowe w Polsce - Ministerstwo Spraw Zagranicznych - Portal Gov.pl, www.gov.pl [dostęp 2019-12-11] (pol.).
  2. strona ambasady
  3. Pałac Branickich Ambasada Brytyjska | Fundacja Warszawa 1939, warszawa1939.pl [dostęp 2017-12-27] (pol.).
  4. a b Liste du corps diplomatique à Varsovie en Juillet 1923
  5. Haliczanin : kalendarz powszechny zastosowany do potrzeb wszystkich mieszkańców Małopolski i Kresów Wschodnich na rok Pański 1923, Lwów
  6. w latach PRL siedzibie KW PZPR, obecnie Prokuratury Okręgowej i Apelacyjnej
  7. Odkrywca Warszawy: października 2017, odkrywcawarszawy.blogspot.com [dostęp 2018-08-05].
  8. Liste du corps diplomatique à Varsovie 1948
  9. Ulica Bagatela - Ulice – Dzielnica Śródmieście m. st. Warszawy, www.srodmiescie.warszawa.pl [dostęp 2018-01-03] (pol.).
  10. New British Embassy opens in Warsaw (ang.). Buro Happold, 2009-10-29. [dostęp 2012-06-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Romer: Zagraniczny korpus dyplomatyczny w Polsce, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej 1918-1928, IKC, Kraków/Warszawa 1928, s. 249-260
  • Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ, Warszawa 1938
  • Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN, Warszawa 1973
  • Romuald Gelles: Konsulaty we Wrocławiu wczoraj i dziś, Wydawnictwo TW "Wratislavia", Wrocław 1996, s. 192, ​ISBN 83-86221-07-0
  • Mieczysław Nurek (opr.): Raporty roczne Ambasady Brytyjskiej w Warszawie 1945-1970, The National Archives/Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, Warszawa 2003, s. 489, ​ISBN 83-89115-34-4
  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko - niemieckim i polsko - czechosłowackim w latach 1918-1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, s. 206, ​ISBN 83-226-1334-2
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, s. 584, ​ISBN 978-83-7452-019-5
  • Mirosław Golon: Radzieckie służby dyplomatyczne i konsularne w Polsce w latach 1944-1961, [w:] Czasy Nowożytne, Tom XX, Rok 2007, s. 199
  • Patryk Pleskot, Dyplomata czyli szpieg ? Działalność służb kontrwywiadowczych PRL wobec zachodnich placówek dyplomatycznych w Warszawie (1956-1989), Warszawa: IPN, 2013, s. 656, ISBN 978-83-7629-487-2.
  • Andrzej Lek: Korpus dyplomatyczny w Polonia Palace

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]