Aminek egipski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aminek egipski
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd selerowce
Rodzina selerowate
Rodzaj aminek
Gatunek aminek egipski
Nazwa systematyczna
Ammi visnaga (L.) Lam.
Fl. franç. 3:462. 1779
Synonimy

Daucus visnaga L.[2]

Aminek egipski, kela egipska, aminek zębodłubka (Ammi visnaga (L.) Lam. – gatunek rośliny zielnej. Rośnie dziko w Azji Zachodniej, Afryce Północnej, na Maderze, Wyspach Kanaryjskich oraz w Europie Południowej[2]. Łacińska nazwa Ammi pochodzi od greckiego ammospiasek, prawdopodobnie ze względu na małe wymagania siedliskowe lub małe nasiona. Z wyglądu podobna do kopru włoskiego. Aminek egipski to roślina jednoroczna lub dwuletnia[3].

Liście i łodyga
Baldach
Szypuły

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina silnie rozgałęziona, w naturze do 50 cm wys., w uprawie do 120. Łodyga dęta, tylko w węzłach pełna. Dołem słabo bruzdkowana.
Korzeń
Palowy, biały, słabo rozgałęziony.
Liście
O pochwiastej nasadzie są delikatne, dwu-, trzykrotnie dzielne.
Kwiaty
Zebrane w baldach złożony z pokrywami i pokrywkami. Kwiaty małe, o nieprzyjemnym zapachu, obupłciowe, z pięcioma białymi płatkami. Pręcików od 2 do 5, z dwukomorowymi, różowymi pylnikami. Słupek o dwóch szyjkach, tworzy się z dwóch zrośniętych owocolistków zrośniętych z dnem kwiatowym. Dwie szyjki słupka osadzone są na poduszeczce, która jednocześnie jest miodnikiem. Kwiaty zebrane są w kwiatostany baldachy o średnicy do 22 cm.
Owoc
Rozłupnia rozpadająca się na dwie rozłupki, jajowate, wydłużone, z pięcioma żeberkami. MTN wynosi 0,5 do 0,85g.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Roślina ciepłolubna, o długim okresie wegetacji, wynoszącym od 160 do 210 dni. Uprawiany był już w starożytnym Egipcie. Próby aklimatyzacji w Polsce zakończyły się fiaskiem, ze względu na wczesne przymrozki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-05-01].
  2. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-05].
  3. a b Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski, Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Warszawa: Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1987.