Aminocukry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aminocukry – pochodne cukrów, które zawierają jedną lub rzadziej kilka grup aminowych (–NH2) w miejscu występowania grupy hydroksylowej[1]. Aminocukry występujące w przyrodzie, mogą mieć grupę aminową zarówno przy C2, jak i pozycjach 3, 4, 5 lub 6 cukru. Mogą łączyć się w poliaminocukry, czego przykładem jest chityna, której monomerem jest 2-deoksy-2-amino-D-glukopiranoza zwana też glukozaminą[2] lub glukozoaminą[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Amino sugars, [w:] A.D. McNaught, A. Wilkinson, Compendium of Chemical Terminology (Gold Book), S.J. Chalk (akt.), International Union of Pure and Applied Chemistry, wyd. 2, Oxford: Blackwell Scientific Publications, 1997, DOI10.1351/goldbook.A00283, ISBN 0-9678550-9-8 (ang.).
  2. John McMurry: Chemia organiczna. Warszawa: PWN, 2005, s. 799, 973. ISBN 83-01-14406-8.
  3. Aleksander Kołodziejczyk: Naturalne związki organiczne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 265-266. ISBN 978-83-01-14316-9.