Amplifikacja (biologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Amplifikacja – proces olbrzymiego zwiększenia ilości.

W biologii molekularnej najczęściej termin ten jest stosowany do namnażania DNA. DNA jest amplifikowane in vitro przez PCR albo in vivo przeniesione przez wektory do organizmów gospodarzy. Amplifikacja DNA występuje także naturalnie, trwale zwiększając liczbę kopii danego genu, a dzięki temu także ilość jego produktu. Jest to proces o dużym znaczeniu ewolucyjnym, gdyż dzięki obecności wielu kopii tego samego genu jedna z nich może ulec zmianom[1].

Nadprodukcja białek to synteza danego rodzaju peptydu, uzyskiwana poprzez zligowanie kodującej go sekwencji z wektorem ekspresyjnym, wprowadzenie wektora do gospodarza i rozmnożenie tak spreparowanego szczepu. Jeżeli produkt jest toksyczny dla gospodarza, można z wektorem zligować kodon transkrypcyjnego represora i dopiero po namnożeniu dużej biomasy kultury aktywować ekspresję danego genu przez odblokowanie represora. Takie indukowane amplifikacje stosuje się na skalę przemysłową w biotechnologii.

Występuje też amplifikacja monoklonalnych przeciwciał w hodowlach zawiesinowych albo, taniej, w organizmach gryzoni. W tym ostatnim przypadku myszy wytwarzają przeciwciała tylko jednego rodzaju.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. amplifikacja DNA. [dostęp 2015-01-03].