Amplituda rozpraszania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Amplituda rozpraszania – wielkość występująca w wyrażaniu na funkcję falową cząstek rozpraszanych w znacznej odległości od centrum rozpraszającego. Wymiarem tej wielkości jest długość[1].

Dla cząstek o spinie zerowym, bez ładunku elektrycznego, rozpraszanie opisywane jest przez:

,

gdzie to wektor położenia o długości równej odległości od centrum rozpraszającego; – przybywająca fala płaska o liczbie falowej wzgłuż osi ; to rozchodząca się fala kulista; – kąt rozpraszania; – amplituda rozpraszania.

Różniczkowy przekrój czynny dla rozpraszania sprężystego wyrażony jest

Dla cząstek o spinie niezerowym amplituda rozpraszania jest dwuwskaźnikową macierzą , gdzie wskaźniki i są rzutami spinu cząstki padającej i rozproszonej na oś .

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. red. nacz. tomu Jan Zienkiewicz: red. nacz. Heliodor Chmielewski: Encyklopedia Techniki. T. Energia jądrowa. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, 1970, s. 16, seria: Encyklopedia Techniki.