Amplituda rozpraszania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Amplituda rozpraszania – wielkość występująca w wyrażaniu na funkcję falową cząstek rozpraszanych w znacznej odległości od centrum rozpraszającego. Wymiarem tej wielkości jest długość[1].

Dla cząstek o spinie zerowym, bez ładunku elektrycznego, rozpraszanie opisywane jest przez:

gdzie:

wektor położenia o długości równej odległości od centrum rozpraszającego,
– przybywająca fala płaska o liczbie falowej wzgłuż osi
– rozchodząca się fala kulista,
– kąt rozpraszania,
– amplituda rozpraszania.

Różniczkowy przekrój czynny dla rozpraszania sprężystego wyrażony jest

Dla cząstek o spinie niezerowym amplituda rozpraszania jest dwuwskaźnikową macierzą gdzie wskaźniki i są rzutami spinu cząstki padającej i rozproszonej na oś

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. red. nacz. tomu Jan Zienkiewicz: red. nacz. Heliodor Chmielewski: Encyklopedia Techniki. T. Energia jądrowa. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1970, s. 16, seria: Encyklopedia Techniki.