Amunicja izbowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Amunicja izbowa - nabój ćwiczebny o niewielkiej energii, przeznaczony do strzelania na strzelnicach zamkniętych (stąd nazwa) na małe odległości.

Zazwyczaj był to nabój toczony z zapłonem bocznym wykonany w formie monoblokowej łuski wielokrotnego użytku z przewierconym osiowo kanałem. Od góry nakładano specjalny pocisk z utwardzonego ołowiu; w gnieździe w części dennej umieszczano spłonkę zawierającą masę zapalającą wraz z ładunkiem miotającym.

W latach trzydziestych XX wieku stopniowo wycofywana z użytku, gdyż na strzelnicach tradycyjne karabiny z amunicją izbową były zastępowane przez małokalibrową broń strzelecką, na przykład karabinek sportowy.

W Polsce amunicję izbową wytwarzano w dwóch kalibrach 7,92x57 Mauser oraz 8x50,5 R Lebel w Zakładach Amunicji "Pocisk" S.A. Łuska, spłonka i pocisk były pakowane oddzielnie. Produkcja trwała do 1939 roku. Brak informacji o produkcji w okresie okupacji.