Aníbal Ruiz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aníbal Ruiz
Imię i nazwisko Aníbal Ruiz Leites
Data i miejsce
urodzenia
30 grudnia 1942
Salto, Urugwaj
Data i miejsce
śmierci
10 marca 2017
Veracruz, Meksyk
Pseudonim Maño
Pozycja Pomocnik
Wzrost 167 cm
Masa ciała 70 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub
1963
1964–1966
1967–1968
1969–1970
1971
1971
1972–1974
1975
1976
Danubio
Sud América
Cúcuta Deportivo
Anzoátegui
Montevideo Wanderers
Unión Tumán
Montevideo Wanderers
San Ramón
Miramar Misiones
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1985
1986
1987
1988
1988–1990
1991
1991
1992
1993
1993–1995
1995
1996–1997
1998
1998–1999
2000–2001
2001
2002–2006
2007
2008
2008
2010–2011
2012
2013
2014
Olimpia
Atlético Nacional
Olimpia
Montevideo Wanderers
Necaxa
Deportivo Quito
Olimpia
 Salwador
UdeG
Veracruz
Correcaminos UAT
Puebla
León
Correcaminos UAT
Guaraní
Olimpia
 Paragwaj
Veracruz
Emelec
Cúcuta Deportivo
Universidad San Martín
León Huánuco
Universidad San Martín
Municipal

Aníbal „Maño” Ruiz Leites (ur. 30 grudnia 1942 w Salto, zm. 10 marca 2017 w Veracruz) – urugwajski piłkarz i trener piłkarski.

Wychowywał się w wielodzietnej rodzinie (posiadał czwórkę rodzeństwa) pochodzenia hiszpańskiego (jego dziadkowie byli emigrantami z Saragossy)[1]. Jako profesjonalny piłkarz występował bez większych sukcesów w Urugwaju, Kolumbii, Wenezueli, Peru i Kostaryce. Przez pewien czas był również zawodnikiem drużyn juniorskich hiszpańskiego Realu Saragossa[2]. Grał na pozycji ofensywnego pomocnika[3].

Po zakończeniu kariery (lata 1977–1984) pracował jako asystent słynnego trenera Luisa Cubilli. W tej roli zdobył sześć trofeów (z czego pięć z paragwajską Olimpią): dwukrotnie mistrzostwo Paragwaju (Olimpia – 1979, 1982), zaś po razie Copa Libertadores (Olimpia – 1979), Copa Interamericana (Olimpia – 1980), Puchar Interkontynentalny (Olimpia – 1980), jak również mistrzostwo Urugwaju (Peñarol – 1981).

Jako pierwszy trener pracował w latach 1985–2014. Podczas bogatej kariery szkoleniowej prowadził ogółem szesnaście zespołów, w tym wiele czołowych drużyn Ameryki Łacińskiej – dwa w Paragwaju (Olimpia, Guaraní), dwa w Kolumbii (Atlético Nacional, Cúcuta Deportivo), jeden w Urugwaju (Montevideo Wanderers), sześć w Meksyku (Necaxa, UdeG, Veracruz, Correcaminos UAT, Puebla, León), dwa w Ekwadorze (Deportivo Quito, Emelec), dwa w Peru (Universidad San Martín, León Huánuco) oraz jeden w Gwatemali (Municipal). Na kanwie klubowej wywalczył dwa trofea; mistrzostwo Paragwaju (Olimpia – 1985) i mistrzostwo Peru (Universidad San Martín – 2010). W międzyczasie – na początku lat 90. – krótko prowadził reprezentację Salwadoru.

Największą sławę zyskał jednak w latach 2002–2006, jako selekcjoner reprezentacji Paragwaju. Przejął paragwajską kadrę z rąk Włocha Cesare Maldiniego i w dobrym stylu, z czwartego miejsca kwalifikacji awansował z nią na Mistrzostwa Świata w Niemczech. W 2005 roku otrzymał w prestiżowym plebiscycie dziennika „El País” nagrodę dla Południowoamerykańskiego Trenera Roku. Na mundialu jego drużyna spisała się jednak przeciętnie – Paragwajczycy odpadli w fazie grupowej, zajmując w niej trzecią pozycję, po porażkach z Anglią (0:1), Szwecją (0:1) oraz zwycięstwie nad Trynidadem i Tobago (2:0).

Pod koniec życia (lata 2015–2017) był asystentem szkoleniowca José Cardozo – swojego byłego podopiecznego z kadry Paragwaju – w meksykańskich klubach Toluca, Chiapas i Puebla.

Zmarł niespodziewanie w Veracruz, kiedy to dostał zawału serca na płycie boiska obiektu Estadio Luis „Pirata” Fuente, w czasie przedmeczowej rozgrzewki przed rozpoczęciem spotkania ligi meksykańskiej pomiędzy tamtejszym CD Veracruz i Pueblą[4]. Ruiz miał w tym meczu poprowadzić drużynę Puebli, w zastępstwie za zawieszonego dyscyplinarnie trenera José Cardozo, którego był asystentem[5]. Pomimo udzielenia natychmiastowej pomocy medycznej i przetransportowaniu do miejskiej kliniki, po dotarciu do szpitala stwierdzono zgon 74-latka[6].

Obdarzony przydomkiem „Maño” (ze względu na pochodzenie; w hiszpańskiej mowie potocznej mianem „Los Maños” określa się mieszkańców Saragossy)[2]. Słynął z ogromnego przywiązania do taktyki i defensywnego stylu gry.

Był żonaty, miał dwóch synów i córkę[1].

Przypisy

  1. a b Aníbal Ruiz es el trotamundo de América (hiszp.). W: Prensa Libre [on-line]. prensalibre.com, 24 lutego 2014. [dostęp 11 marca 2017].
  2. a b Aníbal Ruiz cumple 70 años, toda una vida llena de fútbol (hiszp.). W: RPP [on-line]. rpp.pe, 30 grudnia 2012. [dostęp 11 marca 2017].
  3. Aníbal Ruíz llega para dirigir al Emelec (hiszp.). W: CS Emelec [on-line]. emelec.com.ec, 28 kwietnia 2008. [dostęp 11 marca 2017].
  4. Muere Aníbal Ruíz por infarto en el 'Pirata' Fuente (hiszp.). W: ESPN Deportes [on-line]. espndeportes.espn.com, 10 marca 2017. [dostęp 11 marca 2017].
  5. Aníbal ‘Maño’ Ruiz fallece por un infarto (hiszp.). W: El Universal [on-line]. eluniversal.com.mx, 11 marca 2017. [dostęp 11 marca 2017].
  6. Luto en el fútbol mexicano, muere Aníbal “Maño” Ruiz tras sufrir infarto en el Luis “Pirata” Fuente (hiszp.). W: La Opinión [on-line]. laopinion.com, 10 marca 2017. [dostęp 11 marca 2017].