An-Nas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
An-Nas
Znaczenie nazwy Ludzie
Numer 114
Liczba aja 6
Miejsce objawienia Mekka

An-Nas (سورة الناس) – zaliczana jest zwykle do wczesnych sur mekkańskich (ze względu na tematykę oraz formę literacką), choć tradycjoniści nie są co do tego zgodni, i w niektórych hadisach wiarygodnych zalicza się ją do sur medyneńskich. Liczy 6 wersetów (ajatów), 80 liter (arab. ‘huruf’). W języku polskim jej tytuł oznacza: „Ludzie” (również „Ludzkość”, czy raczej „Rodzaj ludzki”). Jest to 114, ostatnia sura Koranu.

Egzegeza[edytuj]

Al-Mu’awwizatajn[edytuj]

Niekiedy łączy się ją razem z poprzednią, 113 surą i określa obydwie jako „wzywające o schronienie” (arab. ‘mu’awwizatajn’ (arab.المعوذتين), od pierwszego wersetu sury 113, o treści: „Mów: szukam schronienia u Pana jutrzenki” (arab. قل اعوذ برب الفلق) (trans. ‘kul: a’uzu bi-rabb-i al-falak’), oraz paralelnego do pierwszego wersetu sury 114: „Mów: szukam schronienia u Pana ludzi” (arab. قل اعوذ برب الناس) ‘kul: auzu bi-rabb-i an-nas’. Imam Bajhaki w “Dala'il an-nubuwwat” stwierdził, że nazwa „mu’awwizatajn” pochodzi stąd, iż obie te sury objawione zostały jednocześnie.

Arbitraż al-Mawdudiego[edytuj]

Zwolennicy medyneńskiego pochodzenia tej sury (m.in. Ibn Sad, Sufjan Ibn Ujajna) twierdzą, że została ona objawiona wtedy, kiedy Żydzi medyneńscy usiłowali zaszkodzić prorokowi Mahometowi przy pomocy magii, w następstwie czego twórca islamu obłożnie zachorował. Miało to miejsce w roku 7 hidżry. Sajjid Abu al-Ala al-Mawdudi w swoim „Tafhim al-Kuran” próbując pogodzić kłopotliwy brak zgody zwolenników medyneńskiego i mekkańskiego pochodzenia 114 sury Koranu (po obu stronach opowiadały się wybitne autorytety w zakresie egzegezy) stwierdza, że niekiedy sura czy werset tej samej treści były objawiane przez Boga kilkakrotnie.

Potwierdzenie w hadisach[edytuj]

W swoim zbiorze hadisów „As-Sahih al-Dżami” Muslim Ibn al-Hadżdżadż zapisał przekaz za Ukbą Ibn Amirem, iż prorok Mahomet powiedział: „Czyż nie widzisz, że dziś w nocy zostały mi objawione wersety (ajaty), jakich przedtem nie widziano?” One mówią: „Mów: szukam schronienia u Pana jutrzenki [...]” oraz „Mów: Szukam schronienia u Pana ludzi [...]”. Ten sam hadis wymieniają w swoich zbiorach: Ahmad Ibn Hanbal, At-Tirmizi i An-Nasa’i.

Tekst[edytuj]

Tekst arabski[edytuj]


قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ١
مَلِكِ النَّاسِ ٢
إِلَهِ النَّاسِ ٣
مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ ٤
الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ ٥
مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ ٦

Przekład polski[edytuj]

  • Mów: szukam schronienia u Pana ludzi,
  • Króla ludzi,
  • Boga ludzi,
  • Przed złem kusiciela, wycofującego się skrycie,
  • Który podszeptuje pokusę w serca ludzi
  • – spośród dżinów i ludzi.

Walory literackie[edytuj]

Warto zwrócić uwagę na epiforę „an-nas”, która rytmizuje surę, oraz na onomatopeje (np. allazi juwaswisu...), które imitują szept, gdyż właśnie o szepcie (złego) jest mowa w tej surze. W przekładzie polskim te walory literackie giną.

Dżinny i ludzie[edytuj]

Ponadto zestawiono tu razem ludzi i dżinny: ludzie zostali stworzeni przez Boga z ziemi, a dżinny według wierzeń muzułmańskich – z ognia; i ludzie, i dżinny zasługują uczynkami w życiu doczesnym na wieczne zbawienie lub narażają się na potępienie.

Bibliografia[edytuj]

  1. Koran, (tłum.) J. Bielawski, PIW Warszawa, 1986