Analcym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Analcym
Analcym; pochodzenie: Syberia, Rosja (wymiary: 4,3 x 4,1 x 3 cm)
Analcym; pochodzenie: Syberia, Rosja
(wymiary: 4,3 x 4,1 x 3 cm)
Analcym; pochodzenie: prowincja Bolzano, Włochy (wymiary:5,7 x 5,5 x 5,2 cm)
Analcym; pochodzenie: prowincja Bolzano, Włochy
(wymiary:5,7 x 5,5 x 5,2 cm)
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny uwodniony glinokrzemian sodu (Na[AlSi2O6] x H2O)
Twardość w skali Mohsa 5,5
Przełam muszlowy
Łupliwość brak
Układ krystalograficzny regularny
Gęstość minerału 2,2–2,3 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa bezbarwny, biały, szary, żółtawy, czerwonawy, zielonawy
Rysa biała
Połysk szklisty

Analcymminerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy zeolitów (oraz ze względu na wiele cech wspólnych także do grupy skaleniowców). Jest minerałem bardzo pospolitym, jego prawidłowe kryształy należą jednak do rzadkości.

Nazwa pochodzi od gr. analkis = słaby, bezsilny; nawiązuje do słabych możliwości naelektryzowania się tego minerału podczas pocierania.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj tworzy kryształy izomertyczne o postaci dwudziestoczterościanów deltoidowych. Tworzy kryształy wrosłe i narosłe. Występuje w skupieniach zbitych i ziemistych. Jest kruchy i przezroczysty.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest produktem niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych. Spotykany też w skałach powstałych w późnych procesach krystalizacji magmy – w bazaltach (razem z prehnitem, kalcytem, i innymi zeolitami); cieszynitach i syenitach oraz w skałach metamorficznych – (amfibolitach).

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • ma znaczenie naukowe,
  • wyjątkowo cenny okaz dla kolekcjonerów i na ich potrzeby bywa szlifowany.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon Przyrodniczy. Minerały i kamienie szlachetne. Horyzont, 2002.
  • O. Medenbach, C. Sussieck-Fornefeld: Minerały. Świat Książki, 1996.
  • R. Hochleitner: Minerały i kryształy. Muza, 1994.
  • W. Schumann: Minerały świata. Alma-Press, 2003.
  • J. Bauer: Przewodnik Skały i minerały. Multico, 1997.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]