Analiza strukturalna sektora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Model pięciu sił Portera

Analiza strukturalna sektora (analiza pięciu sił Portera, model pięciu sił Portera) – metoda analizy i oceny natężenia sił konkurencyjnych w sektorze ekonomicznym lub segmencie rynkowym, opracowana i opisana przez Michaela Portera w 1979 roku.

Analiza jako jedna z metod analizy sektorowej stanowi część analizy strategicznej wykorzystywanej w procesie formułowania strategii organizacji. Zgodnie z jej założeniami atrakcyjność sektora wynika z różnego kształtowania się pięciu sił konkurencyjnych, które występują w każdym sektorze:

  • rywalizacja w sektorze między istniejącymi konkurentami,
  • groźba wejścia nowych konkurentów,
  • siła przetargowa nabywców,
  • siła przetargowa dostawców,
  • zagrożenie ze strony substytutów.

Zgodnie z tą koncepcją istnieje zależność pomiędzy natężeniem sił konkurencyjnych w sektorze a potencjałem rentowności tego sektora. Im mniejsze natężenie sił konkurencyjnych, tym większy potencjał rentowności i odwrotnie.

Model Portera ułatwia usystematyzowanie i uporządkowanie sposobu patrzenia przez kierownictwo przedsiębiorstwa na sektor i otoczenie konkurencyjne. Dzięki swojej uniwersalności model może być stosowany do analizy niemal wszystkich sektorów gospodarki. Dzięki temu ocena atrakcyjności obecnych lub potencjalnych obszarów działalności przedsiębiorstwa jest w większym stopniu zobiektywizowana, co pozwala przeprowadzać dokładniejsze porównania międzysektorowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M.E. Porter, Strategia konkurencji. Metody analizy sektorów i konkurentów, PWE, Warszawa 1992
  • M. Romanowska, Planowanie strategiczne w przedsiębiorstwie, PWE, Warszawa 2015
  • D. Faulkner, C. Bowman, Strategie konkurencji, Felberg SJA, Warszawa 1999
  • K. Obłój, Strategia organizacji, PWE Warszawa 2001