Anastazy II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anastazy II
Anastasius Secundus
Papież
Ilustracja
Data śmierci 19 listopada 498
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 24 listopada 496

Anastazy II (zm. 19 listopada 498) – papież, którego pontyfikat przypadał w czasie od 24 listopada 496 do 19 listopada 498[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem rzymskiego kapłana, Piotra[2]. Został wybrany pomimo sprzeciwów wpływowych hierarchów popierających politykę Feliksa III i Gelazego I[2].

Na synodzie w 495 zrehabilitował biskupa Misenusa, którego ekskomunikował Feliks III[2].

W czasie niedługiego pontyfikatu Anastazego II król Franków Chlodwig przyjął chrześcijaństwo w Reims[1], w formule rzymskiej, nie ariańskiej. Papież korespondował z biskupami galijskimi, ale rzekomy list Anastazego II do Chlodwiga jest XVII-wiecznym fałszerstwem.

Papież za wszelką cenę dążył do pojednania Kościołów[2]. Dlatego szukał porozumienia ze zwolennikami potępionego patriarchy Konstantynopola Akacjusza, czym naraził się jednemu z autorów spisu papieży Liber Pontificalis i trafił do piekła według "Boskiej komedii" Dantego[2]:

Idąc okólną ścieżką po wiszarze,
Co go tworzyły ściany w gruz rozbite,
Nad okropniejsze przyszliśmy cmentarze.
Powietrze było tak zaduchem syte,
Co w przepaścistej otchłani się wszczyna,
Żeśmy się skryli za grobową płytę,
Na której napis ryty wypomina:
Tutaj spoczywa papież Anastazy,
Zwrócony z drogi prawej od Fotyna

Dante Alighieri, Boska komedia, I, XI, 1 – 9

W 497 roku odnowił także stosunki z, potępionym przez Gelazjusza I, biskupem Andrzejem z Tesalonik, a także przyjął jego diakona Fotyna[2]. Wówczas duchowni papiescy uznali Anastazego za zdrajcę i zerwali z nim jedność – prawdopodobnie wówczas przepadła ostatnia szansa na zjednoczenie Kościołów[2]. W 498 potępił traducjonizm i wkrótce potem zmarł. Został pochowany w portyku Bazyliki Św. Piotra[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 31. ISBN 83-7006-437-X.
  2. a b c d e f g h John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 74-75. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]