Anastazy Landau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anastazy Landau
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1876
Żychlin
Data i miejsce śmierci 6 lutego 1957
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski
Zawód internista
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Grób Anastazego Landau na cmentarzu powązkowskim

Anastazy Stanisław Landau (ur. 18 sierpnia 1876 w Żychlinie, zm. 6 lutego 1957 w Warszawie) – lekarz internista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Hermana Landaua i Marii z Lasmanów. W 1894 ukończył V Państwowe Gimnazjum w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył je w 1899 i podjął pracę na oddziale chorób wewnętrznych Szpitala Dzieciątka Jezus, w 1910 został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W tym samym roku otrzymał nagrodę Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego za publikacje o tematyce medycznej i wyjechał pogłębiać swoją wiedzę pracując w klinice we Frankfurcie, a następnie w Berlinie. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany i przydzielony jako ordynator w szpitalu wojskowym w Płocku. Następnie otrzymał przeniesienie do Sankt Petersburga, gdzie od 1917 przez rok był specjalistą klinicznym w zakresie zatruć gazem w Głównym Komitecie Chemicznym przy Głównym Zarządzie Artylerii Rosji. W 1921 został ordynatorem oddziału chorób wewnętrznych w Szpitalu Wolskim i pełnił tę funkcję do wybuchu II wojny światowej. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Wielkiej Brytanii. Od 1942 przez pięć lat pełnił funkcję starszego ordynatora szpitala im. Ignacego Jana Paderewskiego w Edynburgu, po powrocie do kraju w 1947 ponownie objął stanowisko ordynatora w Szpitalu Wolskim. Od 1951 był profesorem chorób wewnętrznych warszawskiej Akademii Medycznej, a od 1954 do śmierci kierownikiem Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych Studium Doskonalenia Kadr Lekarskich. Od 1952 był członkiem tytularnym Polskiej Akademii Nauk, pośmiertnie nadano mu tytuł członka rzeczywistego.

Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 81, rząd 2, grób 9), gdzie spoczęli także jego syn Stefan Andrzej (1908-1930, student medycyny Uniwersytetu Warszawskiego) i żona Wanda z domu Tenczyńska (zm. 14 stycznia 1985)[1].

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Dorobek Anastazego Landaua obejmuje 246 prac naukowych. Wspólnie z Marią Werkenthin był pionierem bronchoskopii w Polsce. Był pierwszym lekarzem, który zastosował insulinę protaminowo-cynkową, a następnie opisał sposób jej działania. Jego praca dotycząca chorób tarczycy została opublikowana w 1939 w Los Angeles jako rozdział "Złotej Księgi Medycyny". W Szpitalu Wolskim uruchomił pracownię biochemiczną, gdzie przeprowadzał badania, których nie dokonywano w pracowni ogólnej.

Członkostwo[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]