Anatol (Kamienski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anatol
Aleksiej Kamienski
biskup irkucki
Ilustracja
Kraj działania  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce urodzenia 3 października 1863
gubernia samarska
Data i miejsce śmierci 20 września 1925
Omsk
biskup irkucki
Okres sprawowania 1923–1924
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia irkucka
Śluby zakonne 26 sierpnia 1895
Diakonat 1888
Prezbiterat 6 sierpnia 1888
Sakra biskupia 10 grudnia 1906
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 10 grudnia 1906
Konsekrator Antoni (Wadkowski)
Współkonsekratorzy Włodzimierz (Bogojawleński), Flawian (Horodecki)

Anatol, imię świeckie Aleksiej Wasiljewicz Kamienski (ur. 3 października 1863 w eparchii samarskiej, zm. 20 września 1925 w Omsku) – rosyjski biskup prawosławny.

W 1888 ukończył seminarium duchowne w Samarze i został 6 sierpnia wyświęcony na kapłana jako mężczyzna żonaty[1], a następnie przydzielony do służby w cerkwi we wsi Chiłkowo w eparchii samarskiej. W 1895 ukończył wyższe studia teologiczne w Petersburskiej Akademii Duchownej. 26 sierpnia tego samego roku złożył wieczyste śluby mnisze przed biskupem symbirskim Nikandrem. Został skierowany do pracy duszpasterskiej w ramach rosyjskiej misji prawosławnej w Ameryce, jako proboszcz parafii przy soborze św. Michała Archanioła w Sitce, dziekan dekanatu Sitka i nadzorca szkoły misjonarzy. W 1897 otrzymał godność archimandryty. Od 1898 zamieszkiwał w domu biskupim w San Francisco, siedzibie biskupów Aleutów i Alaski. Od 1899 do 1903 kierował szkołą misyjną w Minneapolis.

W 1903 wrócił do Rosji i objął stanowisko rektora seminarium duchownego w Odessie. W mieście tym działał w organizacjach monarchistycznych, zasiadając w ich gremiach kierowniczych[1]. 10 grudnia 1906 miała miejsce jego chirotonia na biskupa jelizawietgradzkiego, wikariusza eparchii chersońskiej. Jako konsekratorzy wzięli w niej udział metropolita petersburski i ładoski Antoni, metropolita moskiewski Włodzimierz, metropolita kijowski Flawian oraz inni hierarchowie. W 1914 objął katedrę tomską i ałtajską. Od 1912 członek prezydium Związku Narodu Rosyjskiego[1].

Zasiadał w IV Dumie Państwowej. Działał w Galicyjsko-Russkim Towarzystwie Dobroczynnym[2]. Był również uczestnikiem Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918. Współtworzył Drużyny Świętego Krzyża walczące w siłach Białych pod komendą adm. Aleksandra Kołczaka[1]. W 1922 został aresztowany i skazany na rozstrzelanie, jednak do jego egzekucji nie doszło[1].

Od 1923 do 1924 był biskupem irkuckim, jednak zamieszkiwał stale w Omsku, razem z miejscowym biskupem Wiktorem. Zmarł w czasie nabożeństwa w 1925.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Анатолий (Каменский)
  2. W. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 531-535. ISBN 978-83-227-2672-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]