Ancistrochilus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ancistrochilus
Ilustracja
Ancistrochilus rothschildianus
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd szparagowce
Rodzina storczykowate
Podrodzina epidendronowe
Nazwa systematyczna
Ancistrochilus Rolfe
Thiselton-Dyer, Fl. Trop. Africa 7: 44. Dec 1897[2]
Typ nomenklatoryczny
A. thomsonianus (Rchb.f.) Rolfe[2]

Ancistrochilus Rolfe – rodzaj roślin z rodziny storczykowatych (Orchidaceae Juss.). Obejmuje dwa gatunki[3] występujące naturalnie w strefie tropikalnej Afryki na obszarze od Gwinei aż po Ugandę i Tanzanię[4]. Rośliny te uprawiane są jako ozdobne[5]. Rodzaj został odkryty pod koniec XIX wieku przez Roberta Allena Rolfe'a i opisany przez niego w 1897 roku[4]. Nazwa rodzajowa pochodzi z języka greckiego – słowo "ankistron" oznacza haczyk, natomiast "cheilos" wargę. Słowa te odnoszą się do haczykowatego kształtu warżki[6].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Rośliny o pędach sympodialnych. Osiągają małe rozmiary. Pełzające kłącze ma do 5 cm długości. Posiada pojedynczą pseudobulwę w kształcie gruszki o szerokości do 5 cm, w formie skorupy żółwia. Wegetatywnie roślina przypomina Pleione. Pseudobulwy zwieńczone są przez dwa pofałdowane i lancetowate liście o długości do 30 cm. Liście te są delikatne i mają tendencję do opadania[4][5].
Kwiaty
Kwiatostany wzniesione, osiągają do 25 cm wysokości, pojawiają się zimą u podstawy pseudobulw. Wyrasta na nich od 3 do 7 kwiatów o średnicy 3–4 cm. Okwiat ma różową lub białą barwę i pozostaje na roślinie od września do grudnia. Dojrzałość pseudobulw (gdy są dobrze uformowane i nabrzmiałe) gwarantuje obfite kwitnienie. Rośliny mogą kwitnąć zarówno z liśćmi przy pseudobulwie, jak i bez nich[4][7][5].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Epifity. Rosną w cienistych koronach drzew lasu deszczowego[7], wśród gałęzi lub na gładkich pniach[5], w regionach z możliwie najkrótszą porą suchą. Występuje na wysokości od 50 do 1200 m n.p.m.[7][5]

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Pozycja systematyczna według Angiosperm Phylogeny Website (aktualizowany system APG III z 2009)

Jeden z rodzajów podplemienia Collabiinae Pfitzer w obrębie podrodziny epidendronowych (Epidendroideae Lindl.) z rodziny storczykowatych (Orchidaceae Juss.). Storczykowate są kladem bazalnym w rzędzie szparagowców (Asparagales Bromhead) w obrębie jednoliściennych[1][8].

Wykaz gatunków[3]

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Oświetlenie
Roślina wymaga stanowisk o dużej jasności – od 10 000 do 20 000 luksów. Jednak liście są chronione przez palącymi promieniami od kwietnia do września[4].
Temperatura
Wymaga umiarkowanego ciepła lub ciepła od 15 °C do 30 °C[4].
Podlewanie
Latem należy obficie podlewać, aby utrzymać wilgotność podczas okresu wegetacji, która trwa od kwietnia do października (do czasu pełnego wykształcenia się pseudobulw). Liście mogą być podlewane za każdym razem, dwa lub trzy razy w tygodniu w zależności od temperatury. Jeśli roślina jest uprawiana w formie epifitu, powinna być podlewana codziennie w okresie wegetacji oraz co dwa lub trzy dni podczas zimy[4].
Wilgotność
Niezbędne jest utrzymanie wysokiej wilgotności powietrza od 70 do 90%. Będzie mieć to zasadnicze znaczenie podczas gorącego okresu. Ważny jest dobry obieg powietrza. W przypadku wysokich temperatur można codziennie zamaczać liście oraz dno doniczki[4].
Nawożenie
Nie należy nawozić zimą, natomiast wymagane jest nawożenie od początku wegetacji aż do pełnego rozwoju pseudobulw. Od kwietnia do lipca należy dawać nawóz na silniejszy wzrost, w lipcu i sierpniu na zmianę nawóz na silniejszy wzrost oraz na kwitnienie, natomiast we wrześniu i październiku wyłącznie na kwitnienie. Dawka nawozu powinna wynosić od 400 do 600 µS[4].
Przesadzanie
W związku z tym, że ta roślina jest epifitem, powinna być przesadzana w podłoże z cienkiej warstwy żywych torfowców, które ma zadanie utrzymać jego wilgotność. Można również rozwijać je w pojemniku z mieszaniną torfowców i grubej kory. Rośliny powinny być przesadzane co 2–3 lata lub później, aż przerosną doniczkę[4].
Rozmnażanie
Przez podział kłącza, biorąc minimum dwie pseudobulwy i nowy pąk[4].
Pobyt na zewnątrz latem
Pobyt na zewnątrz jest możliwy przy prawidłowym rozwoju rośliny, ale temperatura w nocy nie może spaść poniżej 15 °C. Ponadto będzie potrzebna ochrona roślin przed słońcem pomiędzy godziną 10. a 18. Ważne jest też utrzymanie odpowiedniej wilgotności[4].
Szkodniki
Roślina nie jest podatna na szkodniki. Najprawdopodobniejszy wydaje się atak roztoczy, więc można zapobiegawczo stosować olej z miodli indyjskiej[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-08-02].
  2. a b Index Nominum Genericorum (ING): Ancistrochilus (ang.). botany.si.edu. [dostęp 23 października 2014].
  3. a b Ancistrochilus (ang.). The Plant List. [dostęp 23 października 2014].
  4. a b c d e f g h i j k l m Françoise Lecoufle, Philippe Lecoufle, Colette Barthelemy, Dominique Barthélemy, Gérard Schmidt: Le petit Larousse des orchidées. Paris: Larousse, 2013, s. 72-73. ISBN 978-2-03-585132-1. (fr.)
  5. a b c d e Lutz Röllke: Storczyki. Warszawa: Klub dla Ciebie, 2010, s. 18. ISBN 978-83-258-0326-1.
  6. Ancistrochilus Rolfe – Overview (ang.). W: The Orders and Families of Monocots [on-line]. e-monocot.org. [dostęp 23 października 2014].
  7. a b c Ancistrochilus Rolfe – Descriptions (ang.). W: The Orders and Families of Monocots [on-line]. e-monocot.org. [dostęp 23 października 2014].
  8. Florida Museum of Natural History: Orchid Tree: a phylogeny of epiphytes (mostly) on the tree of life (ang.). [dostęp 2010-08-02].