Ancuta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Ancuta

Ancutapolski herb szlachecki

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Według zasad współczesnego blazonowania, herb powinno opisywać się następująco:

W polu błękitnym[1] między półksiężycem złotym rogami w prawo z lewej a gwiazdą ośmioramienną złotą z prawej – strzała srebrna w słup. Nad hełmem korona.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Nadany przez Witolda za waleczność Leonowi Ancucie. Juliusz Karol Ostrowski podaje, że herb pochodzi z XVI wieku.

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Herbem tym pieczętowały się m.in. następujące rodziny herbownych: Ancuta, Anczyc, Gawryłkiewicz, Hauryłkiewicz, Hawryłkiewicz, Jesipowicz, Kamiński, Kasperowicz, Lewiński, Makułowicz, Ogorodnicki, Olchowiecki, Olechowiecki, Spirydowicz, Zwierowicz[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chrząński podaje, że pole herbu jest srebrne.
  2. Herb Ancuta, odmiany i herbowni. Herby szlachty litewskiej (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]