Andegawenowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Andegawenowie (fr. d'Anjou) – nazwą tą określa się kilka rodów rządzących w Hrabstwie Andegawenii (fr. Anjou) – krainy w zachodniej Francji. Pierwsi Andegawenowie byli hrabiami Andegawenii od czasów karolińskich, zwie się ich także Ingelgerami, od protoplasty rodu Ingelgera. Druga dynastia andegaweńska była spokrewniona z pierwszą, ale zwana jest także od pewnego momentu Plantagenetami. Pozostałe rody andegaweńskie były młodszymi liniami królewskiego rodu Francji Kapetyngów.

 Zobacz też: Władcy Andegawenii.

Ingelgerowie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Ingelgerowie.

Pierwsza dynastia andegaweńska wywodziła się z miejscowego możnowładztwa. Ich protoplastą był Ingelger. Jego syn Fulko I Rudy od 909 r. tytułował się hrabią Angers. Jego potomkowie wygaśli w linii męskiej w 1060 r. na Godfrydzie II Martelu. Zobacz: Genealogia potomków Ingelgera w: M.Marek, Genealogy.Eu]

Andegawenowie-Plantageneci[edytuj | edytuj kod]

Andegawenowie
Herb Andegawenowie
Kraj Francja, Anglia, Królestwo Jerozolimskie
Tytuły władcy Andegawenii
królowie Anglii
królowie Jerozolimy
Gałęzie Plantageneci

Andegawenię po Gotfrydzie II przejął Godfryd III Brodaty, syn Ermengardy d’Anjou (siostry Gotfryda II) i Gotfryda II z Gatinas. Nowa dynastia podzieliła się w I poł. XII w. na dwie linie, panujące w Jerozolimie i w Anglii:

Młodsze linie władców Francji[edytuj | edytuj kod]

Kapetyngowie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Andegawenowie (Kapetyngowie).
Herb Kapetyngów Francuskich

Karol I Andegaweński, hrabia Andegawenii od 1246, syn króla Francji Ludwika VIII Lwa, w 1266 – przy poparciu papieskim pokonawszy zwolenników dynastii Hohenstaufów – został ogłoszony królem Sycylii i Neapolu. W 1282 utracił Sycylię na rzecz króla Aragonii. Karol II oddał w 1290 r. Andegawenię królom Francji. Jego potomkowie podzielili się na gałęzie:

  • Najstarsza linia wywodząca się od prawnuka Karola I – Karola Roberta – panowała od 1308 r. w królestwie Węgier. W 1320 r. Karol Robert poślubił Elżbietę, córkę Władysława I Łokietka. Popierał Polskę w jej walkach z Krzyżakami i Luksemburgami. Po śmierci Karola Roberta w 1342 r. tron objął jego syn Ludwik Węgierski, siostrzeniec i sojusznik Kazimierza III Wielkiego, jeden z najwybitniejszych władców Węgier. Po śmierci Kazimierza Wielkiego wstąpił w 1370 r. na tron Polski. Po Ludwiku Węgierskim tron polski objęła jego córka, Jadwiga Andegaweńska. Jej śmierć w 1399 r. zakończyła okres rządów Andegawenów w Polsce.
  • Młodsza linia wywodząca się Roberta Mądrego rządziła w Neapolu do 1381.
  • Najmłodsza rządziła w księstwie Durazzo (tereny dzisiejszej Albanii) w Neapolu (1381-1435) oraz przejściowo na Węgrzech (1385-1386). Ostatnia z rodu byłą królowa Neapolu Joanna II zmarła w 1435 r.

(Zobacz: Genealogia potomków Karola Andegaweńskiego w: M.Marek, Genealogy.Eu)

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Ludwik VIII Lew
(1187-1226)
 
Blanka
(1188-1252)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Filip
(1209-1218)
Ludwik IX Święty
(1214-1270)
Robert I d'Artois
(1216-1250)
Filip
(1218-1220)
Jan
(1219-1232)
Alfons z Poitiers
(1220-1271)
Filip Dagobert
(1222-1232)
Izabela
(1225-1269)
Stefan
(1225-1226)
Karol Andegaweński
(1226-1285)
 
Beatrycze Prowansalska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Węgierska
(1257-1323)
 
Karol II Andegaweński
(1254-1309)
 
Filip Andegaweński
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Małgorzata
(1273-1299)
Ludwik
(1274-1297)
Rajmund Berengar
(1279/1282-1307)
Blanka
(1280-1310)
Jan
(1283-1308)
 
 
Tristan
(1284-1288)
Eleonora
(1289-1341)
Maria
(1290-1346)
Piotr Tempesta
(1291-1315)
Beatrycze
(1295-1321)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karol Martel
(1271-1295)
 
Klemencja Habsburg
(1271-1293)
 
 
 
 
 
 
Filip I
(1278-1332)
 
Tamara Angelina, potem
Katarzyna II de Valois
 
Robert I Mądry
(1277-1343)
 
Jolanta
 
Jan
(1294-1336)
 
Agnieszka z Périgord
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karol Robert
(1288-1342)
 
Elżbieta Łokietkówna
(1305-1380)
 
Beatrycze
(1290-1343)
 
Klemencja Węgierska
(1293-1328)
 
 
5 synów i 5 córek
 
Maria de Valois
 
Karol
(1298-1328)
 
Karol de Durazzo
(1323-1348)
 
Maria z Neapolu
 
Ludwik
(1324-1362)
 
Małgorzata de Sanseverino
 
Robert
(1326-1356)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Władysław
(13241329)
 
Ludwik
(13261382)
 
Andrzej
(13271345)
 
Stefan
(13321354)
 
Joanna I z Neapolu
(1326-1382)
 
Karol Martin
(1327-1327)
 
Maria
(1328-1366)
 
 
 
 
Syn i 4 córki
 
Ludwik
(1344)
 
Karol III z Durazzo
(1345-1385)
 
Agnieszka
(zm. 1347)

Walezjusze andegaweńscy[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Walezjusze.
Herb książąt Andegawenii z dynastii Walezjuszów andegaweńskich

Po śmierci Małgorzaty andegaweńskiej (1299) samodzielnym władcą Andegawenii został jej mąż, Karol Walezjusz, brat króla Francji Filipa IV Pięknego. W 1328 roku, w momencie objęcia francuskiego tronu przez Filipa VI (syna Karola Walezjusza), nastąpiło połączenie Andegawenii z domeną królewską. Andegawenię jako księstwo otrzymał w 1360 roku Ludwik I Andegaweński, syn króla Francji Jana II Dobrego[1]. Ludwik I w 1382 został adoptowany przez królową Neapolu Joannę I i przejął jej tytuł królewski. Faktycznie władzę w Neapolu w latach 1435-1442 sprawował tylko jego wnuk Rene Andegaweński. Ta linia Andegawenów wygasła na Karolu IV z Maine, tytularnym królu Neapolu w 1481. Przedstawiciele tej linii rządzili również w Lotaryngii w latach 1431-1473.(Zobacz: Genealogia potomków Ludwika I w: M.Marek, Genealogy.Eu).

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Ludwik I
(1339-1384)
książę Andegawenii
 
Maria z Blois-Châtillon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria
(ur. 1370)
Ludwik II
(1377-1417)
książę Andegawenii
 
Jolanta Aragońska Karol
(1380-1404)
książę Tarentu
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik III
(1403-1434)
książę Andegawenii
 
Małgorzata Sabaudzka Maria
(1404-1463)
 
Karol VII Walezjusz
król Francji
Rene
(1409-1480)
król Neapolu
książę Andegaweniiksiążę Lotaryngii
 
Izabela Lotaryńska Jolanta
(1412-1440)
 
Franciszek I Bretoński Karol III
(1414-1472)
hrabia Maine
 
Izabela
z Luxemburga-Saint-Pol
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Izabela
 
Jan II
(1425-1470)
książę Lotaryngii
 
Maria Burbon Ludwik
(1427-1445)
markiz Pont-à-Mousson
Mikołaj
(1428-1430)
Jolanta
(1428-1483)
 
Fryderyk II
hrabia Vaudémont
Małgorzata
(1429-1482)
 
Henryk VI Lancaster
Crown of Saint Edward (Heraldry).svg
 
 

(1431-1432)
 
Ludwika
(1436-1438)
Anna
(1437-1450)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Izabela
(1445-1446)
Rene
(1446-1450)
Izabela
(1447-1448)
Mikołaj I
(1448-1473)
książę Lotaryngii
Joanna z Vaudémont
 
Karol IV
(1436-1481)
książę Andegawenii
Ludwika
(1445-1477)
 
Jakub Armaniacki
książę Nemours
 
 

Przypisy

  1. J. E. Morby, Dynastie świata, Kraków 1995, s. 135.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]