Andrea Gardini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrea Gardini
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 października 1965
Bagnacavallo
Wzrost 202 cm
Pozycja Środkowy
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst.
Tartarini Bologna
Messaggero Rawenna
1993–1999 Sisley Volley
2000–2001 Piaggio Roma
2002–2004 Dayton Modena
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst.
 Włochy 418
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2011–2013 Polska (asystent)
2014–2017 Indykpol AZS Olsztyn
2017–2019 ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
2019– Gas Sales Piacenza
Dorobek medalowy
Mistrzostwo świata (1990, 1994, 1998)
Mistrzostwo Europy (1989, 1993, 1995, 1999)
Igrzyska olimpijskie (1996 - srebro, 2000 - brąz)

Andrea Gardini (ur. 1 października 1965 w Bagnacavallo) – włoski siatkarz, występował na pozycji środkowego, 418-krotny reprezentant Włoch. Od sezonu 2019/2020 jest trenerem drużyny Gas Sales Piacenza.

Gardini to jeden z najbardziej utytułowanych graczy włoskiej siatkówki. Zdobywca 7 tytułów mistrza kraju z 4 różnymi klubami. Jest członkiem amerykańskiej galerii sław siatkarskich - Volleyball Hall of Fame[1].

Jego syn Davide Gardini, również jest siatkarzem i obecnie występuje w drużynie Club Italia.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

„Il Gardo” swoje pierwsze trofeum – Puchar Zdobywców Pucharu – wywalczył w roku 1987, z klubem Tartarini Bologna. Na początku lat 90., Gardini, grając dla Messaggero Ravenna, z amerykańskim duetem Steve Timmons i Karch Kiraly, został po raz pierwszy Mistrzem Włoch (1991) i podwójnym Klubowym Mistrzem Europy (1992 i 1993). Zdobywa również Puchar Włoch (1991) oraz Super Puchar Europy (1992). W latach 1993–1999, grając dla Sisley Treviso, u boku takich gwiazd jak Lorenzo Bernardi (tytuł Zawodnika Stulecia) Andrea Zorzi, Paolo Tofoli, Dmitrij Fomin, Ron Zwerver, Pasquale Gravina czy Peter Blangé, wywalczył 4 tytuły Mistrza Kraju (1994, 1996, 1998 i 1999), 2 tytuły Klubowego Mistrza Europy (1995, 1999), Puchar Zdobywców Pucharu (1994), SuperPuchar Europy (1994), Puchar Konfederacji i Super Puchar Włoch (oba w 1998). W roku 2000, grając dla stołecznego Piaggio Roma, wywalczył kolejny tytuł mistrza Włoch oraz Puchar Konfederacji. Swój ostatni tytuł mistrza kraju Gardini zdobył dwa lata później, w roku 2002, grając z takimi zawodnikami jak Andrea Giani czy Luca Cantagalli, w klubie Daytona Modena – odwiecznym rywalu Sisley Treviso.

Gardini był również filarem włoskiej siatkarskiej reprezentacji kraju. Zadebiutował w Aoście, 18 marca 1986 r., grając przeciwko Argentynie (Włochy wygrały ten mecz 3-2). Kapitanem reprezentacji Gardini był od 1992 r. Ciekawostką jest, iż swoją reprezentacyjną karierę zakończył również grając przeciwko Argentynie, w dniu swoich 35. urodzin, 1 października 2000 r., na Letniej Olimpiadzie w Sydney, w meczu o trzecie miejsce. W latach 90. został trzykrotnym mistrzem świata (1990, 1994, 1998), czterokrotnym mistrzem Europy (1989, 1993, 1995, 1999) i sześciokrotnym zdobywcą Ligi Światowej (1990, 1991, 1992, 1994, 1997 i 2000). Wywalczył również Gran Champions Cup (1993), World Super Four (1994), Puchar Świata (1995) oraz dwa medale olimpijskie: srebro w 1996 w Atlancie oraz brąz w 2000 w Sydney.

Po zakończeniu swojej kariery w roku 2004, Gardini powrócił do Modeny, gdzie objął funkcją dyrektora sportowego. Rolę tę piastował do sierpnia 2006 r.

Od momentu objęcia posady trenera reprezentacji Polski przez Andreę Anastasiego był jego asystentem (2011–2013). W sezonie 2016/2017 trener AZS Indykpol Olsztyn, po rozwiązaniu umowy z Krzysztofem Stelmachem[potrzebny przypis]. W latach 2017-2019 był trenerem polskiego klubu ZAKSY Kędzierzyn-Koźle. Z klubem z Kędzierzyna-Koźla zdobył mistrzostwo Polski 2019, wicemistrzostwo Polski 2018, Puchar Polski 2019 i ponadto uczestniczył w Final Four Ligi Mistrzów 2017/2018.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Volleyball Hall of Fame Honorees (ang.). [dostęp 2016-07-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-22)].