Andrea Stramaccioni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrea Stramaccioni
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1976
Rzym, Włochy
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1994–1995 Bologna FC 0 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
2001–2002 AZ Sport Allievi
2002–2005 Romulea Giovanissimi
2005–2006 AS Roma Escordienti
2006–2009 AS Roma Giovanissimi Nazionali
2009–2011 AS Roma Allievi
2011–2012 Inter Mediolan Primavera
2012–2013 Inter Mediolan[1]
2014–2015 Udinese Calcio
2015–2016 Panathinaikos AO
2017–2018 Sparta Praga

Andrea Stramaccioni (ur. 9 stycznia 1976 w Rzymie) – włoski trener piłkarski, a wcześniej zawodowy piłkarz.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Piłkarz[edytuj | edytuj kod]

Grał na pozycji obrońcy w trzecioligowej Bologni w sezonie 1994–1995, jednak jego dobrze zapowiadającą się karierą karierę piłkarską bardzo szybko przerwała kontuzja kolana. Zdarzenie to powodowało, że popadł w depresję. Wyszedł z niej dzięki nauce. Rozpoczął studia prawnicze, które ukończył w 2010 r. Jego praca magisterska dotyczyła inwestycji klubów na rynkach finansowych[2].

Trener[edytuj | edytuj kod]

Karierę trenerską rozpoczął w rodzinnym Rzymie po otrzymaniu w 2003 r. uprawnień trenera juniorów, do czego nakłonił go jego piłkarski agent. W wieku 25 lat został trenerem młodzieżowej rzymskiej drużyny AZ Sport (U-16) z którą zdobył tytuł mistrzowski na szczeblu regionalnym. Kolejnym etapem w jego karierze była praca dla rzymskiej drużyny - Romulea (U-14). Z zespołem tym wygrał regionalne rozgrywki. W roku 2005 rozpoczął pracę z zespołami młodzieżowymi AS Romy zaczynając najpierw od Esordienti Roma (10-12 lat). Zatrudnienie zawdzięczał Bruno Contiemu - szefowi akademii Romy, który dojrzał w nim potencjał. Przez 6 lat pracy zdobył dwa młodzieżowe tytuły mistrza Włoch : z Giovanissimi Nazionali (U-14) w 2007 roku i z Allievi Nazionali (U-16) w 2010 roku. 9 Maja 2009 r. otrzymał licencję UEFA A. Później przeniósł się do Mediolanu, gdzie podpisał trzyletni kontrakt z Nerazzurrimi i rozpoczął pracę z młodzieżą Interu[3]. Odrzucił wówczas ofertę Arrigo Sacchiego objęcia posady selekcjonera młodzieżowej reprezentacji Włoch do lat 17.

Inter Mediolan Primavera[edytuj | edytuj kod]

W 2011 r. zastąpił Fulvia Peę na stanowisku trenera Primavery (U-20)[3]. Primaverę Interu poprowadził 25 marca 2012 r. do zwycięstwa (5:3 po karnych z Ajaxem po 90 min. 1:1) w prestiżowym turnieju NextGen Series (2011/2012) uznawanym za nieoficjalne Mistrzostwa Europy drużyn młodzieżowych. Zespół zakończył sezon 2011/12 wywalczeniem młodzieżowego Mistrzostwa Włoch.

Inter Mediolan[edytuj | edytuj kod]

26 marca 2012 roku objął posadę trenera seniorskiej drużyny Interu Mediolan, zastępując tym samym na tym stanowisku Claudio Ranierego[4] stając się trzecim najmłodszym trenerem w historii Interu[5]. Ofertę poprowadzenia Nerazzurrich otrzymał zaledwie dzień po sukcesie. Z Interem zakończył sezon 2011/12 na szóstym miejscu w lidze. Latem 2012 przedłużył kontrakt o dalsze trzy lata[6]. FIGC wyraziła zgodę na prowadzenie przez niego zespołu pierwszoligowego pod warunkiem, że w czerwcu 2013 uzyska Licencję Pro. 3 listopada poprowadził Inter do zwycięstwa 3:1 nad Juventusem, które kładło kres passie 49 meczów tego klubu bez porażki[7]. Stramaccioni preferuje grę z różnymi schematami taktycznymi, bez przywiązywania się szczególnie do jednego z nich. W wielu aspektach przypomina José Mourinho, dlatego bywał nazywany jego następcą[8].

Po zakończeniu sezonu 2012/13, w którym prowadzony przez niego Inter zajął 9 miejsce, został zwolniony i zastąpiony przez Waltera Mazzarriego.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Scudetto Giovanissimi Dilettanti: 2002–03 z Romuleą,
  • Scudetto Giovanissimi Nazionali: 2006–07 z Primaverą Romy,
  • Scudetto Allievi Nazionali: 2009–10 z Primaverą Romy,
  • NextGen Series: 2011–12 z Primaverą Interu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]