Andreas Faulhaber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andreas Faulhaber
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1713
Kłodzko
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1757
Kłodzko
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja jezuici
Prezbiterat 29 września 1750

Andreas Faulhaber (ur. 21 maja 1713 w Kłodzku, zm. 30 grudnia 1757 tamże) – duchowny katolicki, jezuita.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z kłodzkiej rodziny mieszczańskiej. Jego starszy brat Augustyn pobierał nauki teologiczne na Uniwersytecie Karola w Pradze, a następnie został księdzem w Kłodzku. Andreas zaś przeznaczony był z woli ojca do przejęcia warsztatu wieżowych zegarów mechanicznych, który mieścił się przy ul. Czeskiej. Ukończył gimnazjum i przez 14 lat pracował jako nauczyciel domowy, zbierając fundusze na dalszą edukację i tak 29 września 1750 otrzymał święcenia kapłańskie.

Praca duszpasterska[edytuj | edytuj kod]

Pracował następnie przez 7 lat w różnych parafiach na terenie hrabstwa kłodzkiego m.in. w Lądku Zdroju, Dusznikach Zdroju i Kłodzku, gdzie był nauczycielem w miejscowym gimnazjum jezuickim.

W tym czasie spora cześć ludności ziemi kłodzkiej była pochodzenia słowiańskiego ksiądz Faulhaber nauczył się języka czeskiego i polskiego, aby móc się z nimi porozumieć. W międzyczasie zajmował się malarstwem i rzeźbiarstwem. Napisał też książeczkę poświęconą Arnosztowi z Pardubic.

Na okres jego działalności duszpasterskiej przypadła III wojna śląska. Z wojska pruskiego uciekało wielu żołnierzy, a księżom katolickim zakazano udzielania im spowiedzi, co było formą represji wymierzonej przeciwko Kościołowi katolickiemu.

Andreas Faulhaber został aresztowany 5 września 1757 na podstawie zeznań dwóch dezerterów: Josepha Nentwiga i Johanna Georga Veitha, którzy zeznali zaraz po schwytaniu, że do dezercji namówił ich na spowiedzi ks. Faulhaber. Rozkaz schwytania kapłana wydali ówczesny komendant twierdzy kłodzkiej de la Motte-Foque i jego zastępca major d’O.

Po dwóch miesiącach procesu, 28 października, mimo iż nie przyznał się do winy, został skazany na śmierć przez króla pruskiego Fryderyka II Wielkiego. W trakcie procesu odmówiono mu prawa do obrońcy[1].

30 grudnia 1757 został powieszony bez sakramentów i z zakazem pogrzebania zwłok. Jego zwłoki wisiały ponad dwa lata, do czasu przybycia oddziałów austriackich. Jak wtedy stwierdzono, nie uległy one cudownie rozkładowi.

Pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Uroczysty pogrzeb odbył się 28 lipca 1760 w kościele pw. Wniebowzięcia NMP. Na nagrobku napisano:

Wielce czcigodny kapłan Andreas Faulhaber. Przez siedem lat pilny duszpasterz, syn i kapłan miasta Kłodzka. Więziony był haniebnie w tutejszej twierdzy, lecz chwalebnie przed nieprzyjacielem dochował wierności tajemnicy spowiedzi, przez co utracił życie na szubienicy 30 grudnia 1757 roku w wieku 44 lat. Odtąd znieważone wszystkie członki jego ciała nietknięte wisiały na powrozie przez dwa lata i siedem miesięcy. A powierzone ziemi przez armię austriacką, pochowane zostały w tym miejscu z należytą pobożnością 28 lipca 1760. Ufamy, że męka jego będzie wynagrodzona[2].

Próby beatyfikacji[edytuj | edytuj kod]

Od XVIII w. kilkakrotnie podejmowano próby beatyfikacji księdza Faulhabera, jednak były one przerywane m.in. w 1939 wybuchem II wojny światowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Inne źródła podają, że sam zrezygnował z adwokata, ufając Bogu i słusznej sprawie.
  2. Napis z tumby nagrobnej w kłodzkim kościele Jezuitów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Kōgler, Die Chroniken der Grafschaft Glatz, część 2, Die Pfarrei- und Stadtchroniken von Glatz, Habelschwerdt, Reinerz mit den zugehörigen Dörfern, nowe wyd.: D. Pohl, Modautal 1993.
  • Kłodzko. Dzieje miasta, pod red. R. Gładkiewicza, wyd. MZK, Kłodzko 1998.
  • A. Herzig, M. Ruchniewicz, Dzieje Ziemi Kłodzkiej, wyd. Dobu/Oficyna Wydawnicza Atut, Hamburg-Wrocław 2006.