Andriej Siniawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Andriej Donatowicz Siniawski (ur. 8 października 1925 w Moskwie, zm. 25 lutego 1997 w Fontenay-aux-Roses), ps. Abram Tercrosyjski pisarz, eseista i historyk literatury.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Walczył w II wojnie światowej jako żołnierz obrony przeciwlotniczej. W 1949 ukończył studia filologiczne na Uniwersytecie Moskiewskim, w 1952 obronił pracę doktorską. Był pracownikiem Instytutu Literatury Powszechnej im. Gorkiego Akademii Nauk ZSRR, wykładowcą Uniwersytetu Moskiewskiego (skąd został usunięty w 1958 po proteście w obronie Borysa Pasternaka) i szkole przy Moskiewskim Teatrze Artystycznym (1958-1965). W latach 50. i 60. napisał m.in. kilka opowiadań i powieść Sąd idzie, które przemycił na Zachód i tam opublikował pod pseudonimem Abram Terc. W 1965 jego autorstwo zostało ujawnione, a on sam aresztowany i w 1966 skazany na 7 lat łagru za "twórczość antysowiecką", po procesie z Julijem Danielem. Przebywał w Autonomicznej Republice Mordwińskiej. W 1971 został zwolniony, a w 1973 wyemigrował do Francji, gdzie wykładał na paryskiej Sorbonie. W latach 1974-1975 był członkiem kolegium kwartalnika Kontinient, z którego odszedł po konflikcie z Władimirem Maksimowem, a w 1978 założył razem z żoną, Mariją Rozanową czasopismo Sintaksis. Jego utwory drukowała paryska "Kultura".

Opublikował m.in.:

  • Sąd idzie. Co to jest realizm socjalistyczny? (wyd. polskie Instytut Literacki, 1959 - jako tom 46 Biblioteki "Kultury")
  • Opowieści fantastyczne (wyd. polskie Instytut Literacki, 1961 - jako tom 68 Biblioteki "Kultury")
  • Lubimow (wyd. polskie Instytut Literacki, 1963 - jako tom 91 Biblioteki "Kultury")
  • Myśli niespodziewane (wyd. polskie Instytut Literacki, 1965 - jako tom 107 Biblioteki "Kultury")
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z pisarza

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Przebinda, Józef Smaga Leksykon. Kto jest kim w Rosji po 1917 roku, wyd. Znak, Kraków 2000
  • Dimitrij Zubariew Andriej Siniawski w: Słownik dysydentów. Czołowe postacie ruchów opozycyjnych w krajach komunistycznych w latach 1956-1989. Tom II, wyd. Ośrodek Karta, Warszawa 2007