Andrij Medwediew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy tenisisty. Zobacz też: artykuł o saneczkarzu.
Andrij Medwediew
Andrij Medwediew
Państwo  Ukraina
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 31 sierpnia 1974
Kijów
Wzrost 193 cm
Masa ciała 91 kg
Gra praworęczna, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 1991
Zakończenie kariery 2001
Trener Andrei Rybalko
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 11
Najwyżej w rankingu 4 (16 maja 1994)
Australian Open QF (1995)
Roland Garros F (1999)
Wimbledon 4R (1994)
US Open QF (1993)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 185 (5 lipca 1993)

Andrij Medwediew, ukr. Андрій Медведєв (ur. 31 sierpnia 1974 w Kijowie) – ukraiński tenisista, finalista French Open 1999 w grze pojedynczej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Jego starsza siostra Natalija również grała w tenisa, dochodząc do pozycji nr 23. na świecie. Znany był z działalności charytatywnej, wspierał kluby tenisowe w Kijowie oraz przewodniczył komitetowi Stowarzyszenia Tenisistów Zawodowych ATP ds. działań dobroczynnych.

W życiu osobistym tworzył parę z niemiecką tenisistką Anke Huber. Poza tenisem uprawiał golf. Ze względów podatkowych rezydował w Monte Carlo.

Kariera tenisowa[edytuj]

Przez całą karierę reprezentował barwy Ukrainy, podkreślając jednak swoje rosyjskie pochodzenie. Medwediew rozpoczął treningi tenisowe jako 8–latek pod kierunkiem matki. W 1991 wygrał turniej juniorów na French Open (pokonując w finale Thomasa Enqvista) i w tym samym roku debiutował w gronie tenisistów zawodowych. Rok później odniósł 3 pierwsze zwycięstwa turniejowe w cyklu ATP World Tour, triumfując w imprezach w Genui, Stuttgarcie (na kortach ziemnych) i Bordeaux.

Cykl wiosennych imprez w Europie na nawierzchni ziemnej w sezonie 1993 rozpoczął wygrywając 2 pierwsze turnieje – w Estoril i Barcelonie, pokonując po drodze kilku znanych specjalistów tej nawierzchni, m.in. dwukrotnie Sergiego Bruguerę i Karela Nováčka oraz Thomasa Mustera. Osiągnął następnie po raz pierwszy wielkoszlemowy półfinał, podczas French Open w Paryżu. Po wyeliminowaniu w 1 rundzie Guillerma Péreza Roldána (przegrywał 0:2 w setach) pokonał kilku znanych graczy, m.in. Marca-Kevina Goellnera. W ćwierćfinale wygrał, w przerywanym opadami deszczu meczu, ze Stefanem Edbergiem, sklasyfikowanym na 3. miejscu rankingu światowego, a w półfinale nie sprostał Sergiemu Bruguerze[1]. W dalszej części sezonu 1993 Medwediew był m.in. w 2 półfinałach turniejowych na kortach ziemnych, ale potwierdził dobrą dyspozycję także na innych nawierzchniach – był w finale turnieju w Halle (na trawie, przegrał z Henrim Leconte), wygrał na nawierzchni betonowej w New Haven (w finale z Czechem Kordą), dotarł do ćwierćfinału US Open (pokonał m.in. Richarda Krajicka, przegrał z Cédricem Pioline). W listopadzie 1993 ponownie udanie startował w Paryżu, tym razem w prestiżowym turnieju w hali Bercy. Po zwycięstwach nad Amosem Mansdorfem, Henrim Lecontem, Markiem Woodforde i Arnaudem Boetschem dotarł do finału, w którym nie sprostał Goranowi Ivaniševiciowi. Wszystkie te wyniki zapewniły reprezentantowi Ukrainy miejsce w czołowej dziesiątce rankingu i udział w turnieju ATP Finals, gdzie po porażce z Michaelem Stichem i zwycięstwach nad Jimem Courierem i Michaelem Changiem osiągnął półfinał (uległ ostatecznie liderowi rankingu Samprasowi).

Sezon 1994 rozpoczął z opóźnieniem ze względu na kontuzję, pojawił się na kortach pod koniec marca dochodząc do finału w Estoril. Nie udało mu się obronić tam tytułu, przegrywając z Carlosem Costą. Wygrał następnie 2 turnieje kategorii Super 9 Series w Monte Carlo (w finale z Sergim Bruguerą) i Hamburgu (w finale z Jewgienijem Kafielnikowem), a na French Open osiągnął ćwierćfinał. W maju 1994 osiągnął najwyższą w karierze pozycję w rankingu gry pojedynczej − nr 4. Był w 4 rundzie Wimbledonu, gdzie uległ z byłym niemieckim mistrzem tej imprezy Borisem Beckerem po pięciosetowym widowisku. Do końca sezonu osiągnął jeden finał, w Pradze, i znalazł się w klasyfikacji ATP na koniec roku poza czołową dziesiątką (chociaż brał udział w Pucharze Wielkiego Szlema).

W sezonie 1995 największym osiągnięciem Medwediewa była obrona tytułu w Hamburgu oraz ćwierćfinał wielkoszlemowy Australian Open (na French Open dotarł do 4 rundy). W 1996 wygrał turniej w Long Island po finale z Martinem Dammem, był w finale w Båstad ponosząc porażkę z Magnusem Gustafssonem, oraz awansował do 4 rundy US Open.

W 1997 wygrał po raz trzeci turniej w Hamburgu, pokonując m.in. Krajicka, Bruguerę, Kafielnikowa, a w finale Félixa Mantillę. Na turniejach wielkoszlemowych − Australian Open i French Open − dochodził do 4 rund. W Paryżu uległ Gustavo Kuertenowi. W sezonie 1998 nie wygrał żadnego turnieju, dochodząc do przegranego finału w Båstad. Bez sukcesów rozpoczął kolejny rok i w efekcie w kwietniu 1999 znalazł się poza pierwszą setką rankingu.

Największy sukces w swojej karierze odniósł podczas French Open 1999, dochodząc do finału. W 2 rundzie pokonał ówczesnego wicelidera rankingu Pete'a Samprasa, w ćwierćfinale wygrał z Gustavem Kuertenem, w półfinale z Fernandem Meligenim. W meczu finałowym z Andre Agassim nie wykorzystał prowadzenia 2:0 w setach, przegrywając ostatecznie 6:1, 6:2, 4:6, 3:6, 4:6[2].

Finał French Open okazał się ostatnim znaczącym osiągnięciem Medwediewa. W kolejnych startach turniejowych nie przebrnął półfinału, a po sezonie 2001 zdecydował się na zakończenie kariery sportowej.

Jako deblista występował sporadycznie. W parze z Maratem Safinem był w 1999 w finale turnieju deblowego w Moskwie, w lipcu 1993 zajmował w rankingu deblowym najwyższe 185. miejsce.

Bronił barw narodowych w Pucharze Davisa (31 zwycięstw, 8 porażek, w tym w grze pojedynczej 20 zwycięstw i 3 porażki) oraz Pucharze Hopmana w grze mieszanej (wspólnie z siostrą Natalią). Zarobki Medwediewa na kortach przekroczyły sześć i pół miliona dolarów amerykańskich.

Zawodnik praworęczny, z oburęcznym bekhendem, wyróżniał się na korcie siłą uderzeń z głębi kortu (także silnym serwisem). Zapewniało mu to sukcesy przede wszystkim na kortach o nawierzchni ziemnej.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (11–7)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 21 czerwca 1992 Genua Ceglana Argentyna Guillermo Pérez Roldán 6:3, 6:4
Zwycięzca 2. 19 lipca 1992 Stuttgart Ceglana Południowa Afryka Wayne Ferreira 6:1, 6:4, 6:7(5), 2:6, 6:1
Zwycięzca 3. 20 września 1992 Bordeaux Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 6:3, 1:6, 6:2
Zwycięzca 4. 4 kwietnia 1993 Estoril Ceglana Czechy Karel Nováček 6:4, 6:2
Zwycięzca 5. 11 kwietnia 1993 Barcelona Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 6:7(7), 6:3, 7:5, 6:4
Finalista 1. 20 czerwca 1993 Halle Trawiasta Francja Henri Leconte 2:6, 3:6
Zwycięzca 6. 22 sierpnia 1993 New Haven Twarda Czechy Petr Korda 7:5, 6:4
Finalista 2. 7 listopada 1993 Paryż Twarda (hala) Chorwacja Goran Ivanišević 4:6, 2:6, 6:7(2)
Finalista 3. 3 kwietnia 1994 Estoril Ceglana Hiszpania Carlos Costa 6:4, 5:7, 4:6
Zwycięzca 7. 24 kwietnia 1994 Monte Carlo Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 7:5, 6:1, 6:3
Zwycięzca 8. 8 maja 1994 Hamburg Ceglana Rosja Jewgienij Kafielnikow 6:4, 6:4, 3:6, 6:3
Finalista 4. 7 sierpnia 1994 Praga Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 3:6, 4:6
Zwycięzca 9. 14 maja 1995 Hamburg Ceglana Chorwacja Goran Ivanišević 6:3, 6:2, 6:1
Finalista 5. 14 lipca 1996 Båstad Ceglana Szwecja Magnus Gustafsson 1:6, 3:6
Zwycięzca 10. 25 sierpnia 1996 Long Island Twarda Czechy Martin Damm 7:5, 6:3
Zwycięzca 11. 11 maja 1997 Hamburg Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 6:0, 6:4, 6:2
Finalista 6. 12 lipca 1998 Båstad Ceglana Szwecja Magnus Gustafsson 2:6, 3:6
Finalista 7. 6 czerwca 1999 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:1, 6:2, 4:6, 3:6, 4:6

Gra podwójna (0–1)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 14 listopada 1999 Moskwa Dywanowa (hala) Rosja Marat Safin Stany Zjednoczone Justin Gimelstob
Czechy Daniel Vacek
2:6, 1:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj]

Turniej 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australian Open 3R QF 2R 4R 2R 2R 1R 2R 0 / 8 13–8
French Open 4R SF QF 4R 2R 4R 1R F 4R 1R 0 / 10 28–10
Wimbledon 2R 4R 2R 1R 3R 2R 2R 1R 1R 0 / 9 9–9
US Open QF 2R 2R 4R 1R 2R 4R 0 / 7 13–7
Wygrane turnieje 0 / 0 0 / 1 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 3 0 / 34 N/A
Bilans spotkań 0–0 3–1 12–4 8–3 9–4 5–4 8–4 3–4 11–4 3–3 1–3 N/A 63–34

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     –, nie startował w turnieju głównym

Przypisy

  1. CHARLES BRICKER: Medvedev`s Lob Work Is Over Edberg`s Head (ang.). sun-sentinel.com, 4 czerwca 1993. [dostęp 30 grudnia 2016].
  2. CHRISTOPHER CLAREY: Agassi Defeats Medvedev to Win French Open : An Unlikely HeroTastes Glory Anew (ang.). W: INTERNATIONAL HERALD TRIBUNE [on-line]. nytimes.com, 7 czerwca 1999. [dostęp 30 grudnia 2016].

Bibliografia[edytuj]