Andrija Radović

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrija Radović
Андрија Радовић
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1872
Martinići[1]
Data i miejsce śmierci 1947
Belgrad
4. premier Czarnogóry
Okres od 1 lutego 1907[2]
do 17 kwietnia 1907[2]
Przynależność polityczna Partia Ludowa
Poprzednik Marko Radulović
Następca Lazar Tomanović
9. premier Czarnogóry
Okres od 12 maja 1916[2]
do 17 stycznia 1917[2]
Przynależność polityczna Partia Ludowa
Poprzednik Lazar Mijušković
Następca Milo Matanović

Andrija Radović (serb. Андрија Радовић; ur. 28 stycznia 1872 we wsi Martinići; zm. w 1947 roku w Belgradzie) – czarnogórski polityk, dwukrotny premier Czarnogóry.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Księstwie Czarnogóry we wsi Martinići niedaleko Danilovgradu. W młodości był studentem studiów inżynierskich we Włoszech[1]. Po powrocie do kraju został mianowany dyrektorem ds. robót publicznych i stanął na czele departamentu w ministerstwie spraw wewnętrznych[1]. Był liderem Partii Ludowej[1]. Od 6 grudnia 1905 do 11 listopada 1906 był ministrem finansów Czarnogóry[1]. 1 lutego 1907 został premierem kraju, jednocześnie szefując ministerstwom spraw zagranicznych, wojny i finansów. 17 kwietnia 1907 miała miejsce dymisja Radovicia. Od 20 grudnia 1915 do 29 kwietnia 1916 ponownie był ministrem finansów, a 12 maja 1916 ponownie został premierem, tym razem już Królestwa Czarnogóry i na uchodźstwie. W tym samym czasie był szefem czarnogórskiej dyplomacji. Dymisja drugiego gabinetu Radovicia miała miejsce 17 stycznia 1917. Następnie był deputowanym do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego i głosował za zjednoczeniem z Królestwem Serbii[1]. Był również jednym z delegatów Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców na konferencję pokojową w Paryżu w 1919 roku[1]. Po wojnie pełnił przez jakiś czas funkcję szefa Banku Narodowego w Belgradzie[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]