Andrzej Święcicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy działacza KIK. Zobacz też: Andrzej Święcicki – łyżwiarz szybki.
Andrzej Święcicki
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1915
Zakaluże
Data i miejsce śmierci 9 czerwca 2011
Nowy Dwór Mazowiecki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Andrzej Święcicki (ur. 28 lipca 1915 w Zakalużu w ziemi mińskiej, zm. 9 czerwca 2011 w Nowym Dworze Mazowieckim) – polski działacz katolicki, wieloletni prezes Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie, podczas II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w majątku rodzinnym w Zakalużu. Absolwent Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie, członek wileńskiego Klubu Włóczęgów.

Absolwent Uniwersytetu Stefana Batorego (obecnie Uniwersytet Wileński), 1938, Przewodniczący tamtejszego Koła Prawników. Był wychowankiem ks. Leopolda Chomskiego i uczniem Stanisława Swianiewicza; do wybuchu wojny był asystentem w Instytucie Europy Wschodniej w Wilnie. W latach 1939-1944 uczestnik ruchu oporu w Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Nosił pseudonimy „Frycz” i „Jan Sawicki”. Był dowódcą oddziału Kedywu AK Baza „Miód” na Wileńszczyźnie, z którym brał udział w akcjach dywersyjnych zdobywania broni z magazynów w Jaszunach, a także w akcji „Burza”. Więzień więzienia Łukiszki w Wilnie (1940-1941), w grudniu 1944 wywieziony do łagru koło Workuty, skąd powrócił w sierpniu 1945. Po wojnie, w latach 1953-1956 osadzony w więzieniu we Wronkach z wyrokiem dożywocia. W latach 1945-1953 pracownik m.in. Ministerstwa Przemysłu Spożywczego i Skupu, Biura Studiów przy Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP, wykładowca na SGPiS. Działacz duszpasterstwa rodzin.

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Po 1956 roku pracownik naukowy Instytutu Przemysłu Cukrowniczego, kierownik zakładu Ekonomiki i Organizacji w latach 1961-1966, wykładowca na SGGW. Założyciel i wieloletni kierownik Pracowni Badań Socjologicznych przy Społecznym Komitecie Przeciwalkoholowym. Od 1966 roku pracownik naukowy Akademii Teologii Katolickiej (obecnie UKSW) w Warszawie. Piastował stanowisko docenta do 1974, a następnie profesora nadzwyczajnego do 1985 roku. W tym czasie utworzył, a następnie kierował katedrą socjologii religii. Prowadził pionierskie w Polsce badania z zakresu alkoholizmu i socjologii religii. Autor 5 książek i ok. 150 artykułów naukowych, w tym: Alkohol. Zagadnienia polityki społecznej (wyd. I 1968, wyd. II 1977). Promotor kilkudziesięciu prac doktorskich.

W latach 1969-1983 członek Komitetu Wykonawczego Międzynarodowego Stowarzyszenia Socjogii Religii (Committe International de Sociologie des Religions), a także Polskiego Towarzystwa Socjologicznego i innych stowarzyszeń naukowych i społecznych.

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Członek Komisji Episkopatu Polski Iustitia et Pax (1968-1993). Delegat księdza Prymasa Stefana Wyszyńskiego do Stoczni Gdańskiej w sierpniu 1980 r.

Od 1957 roku działacz ruchu „Znak”, był członkiem władz Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie w latach 1958-1987 i 1989-1991, w tym w latach 1972-1986 jako prezes. Rozwijał działalność formacyjną w całej Polsce przez duszpasterstwa środowiskowe, przyczyniając się do powołania ok. 80 nowych klubów inteligencji katolickiej w okresie pierwszej „Solidarności”, kiedy władze odstąpiły od zakazu tworzenia nowych KIK-ów.

Był jednym z kandydatów do tzw. Społecznej Rady Gospodarki Narodowej, która w zamyśle władz NSZZ „Solidarność” miała współkształtować razem z rządem politykę gospodarczą. W grudniu 1981 został członkiem prezydium Prymasowskiej Rady Społecznej pierwszej kadencji (1981-1984).

W latach 1986-1989 był członkiem Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa. Przyjęcie zaproszenia do wejścia do tego gremium spowodowało, że został zmuszony przez członków KIK do rezygnacji z funkcji prezesa, co nastąpiło 6 grudnia 1986. Do 5 kwietnia 1987 pozostawał członkiem zarządu KIK, po czym nie ubiegał się o ponowny wybór.

Członek honorowy KIK-u od 2002 r.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ojciec siedmiorga dzieci (z których dwójka zmarła w dzieciństwie), w tym polityka Marcina Święcickiego i Jakuba Święcickiego. Jego braćmi byli Józef Święcicki i Ignacy Święcicki.

Odznaczenia państwowe[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 3, wyd. Interpress, Warszawa 1993.
  • Andrzej Friszke Oaza na Kopernika. Klub Inteligencji Katolickiej 1956-1989, wyd. Biblioteka „Więzi”, Warszawa 1997.
  • A. Friszke Siedem lat przed Okrągłym Stołem. Prymasowska Rada Społeczna w stanie wojennym, w tegoż: Przystosowanie i opór. Studia z dziejów PRL, wyd. Biblioteka „Więzi”, Warszawa.
  • nekrolog A. Święcickiego na stronie KIK w Warszawie.