Andrzej Ananicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Ananicz
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1951
Warszawa
Data śmierci 19 września 2017
Szef Agencji Wywiadu (p.o.)
Okres od 5 marca 2008
do 7 czerwca 2008
Poprzednik Zbigniew Nowek
Następca Maciej Hunia (p.o.)
Szef Agencji Wywiadu
Okres od 11 sierpnia 2004
do 24 listopada 2005
Poprzednik Andrzej Derlatka (p.o.)
Następca Zbigniew Nowek
Ambasador RP w Pakistanie
Okres od 2011
do 2015
Poprzednik Krzysztof Dębnicki[1]
Następca Piotr Opaliński[2]
Ambasador RP w Turcji
Okres od 2001
do 2004
Poprzednik Mirosław Pałasz
Następca Grzegorz Michalski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Republiki Litewskiej
Grób Andrzeja Ananicza na cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Andrzej Ananicz (ur. 21 marca 1951 w Warszawie, zm. 19 września 2017[3]) – polski urzędnik państwowy, nauczyciel akademicki i dyplomata, w latach 2004–2005 szef Agencji Wywiadu, w 2008 p.o. szefa Agencji Wywiadu, w 2008 główny doradca premiera Donalda Tuska, w latach 2008–2011 dyrektor Akademii Dyplomatycznej PISM, w latach 2011–2015 ambasador RP w Pakistanie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1974 ukończył studia w zakresie turkologii na Uniwersytecie Warszawskim. W 1981 uzyskał stopień naukowy doktora nauk filologicznych ze specjalnością w zakresie iranistyki[4]. Również w 1974 został pracownikiem naukowym macierzystej uczelni, początkowo jako asystent, następnie jako adiunkt. Pracował w Katedrze Językoznawstwa Ogólnego i Bałtystyki Wydziału Polonistyki UW, następnie został naukowcem na Wydziale Orientalistycznym[4].

W 1981 wraz z innymi pracownikami naukowymi oraz studentami UW (m.in. Jerzym Targalskim, Wojciechem Maziarskim i Janem Malickim) brał udział w zakładaniu czasopisma „Obóz” poświęconego problematyce krajów Europy Środkowej i Wschodniej, pierwszego w krajach socjalistycznych periodyku zajmującego się tą tematyką. Uczestniczył w redagowaniu pisma, które w latach 1981–1989 ukazywało się poza zasięgiem cenzury. W redakcji „Obozu” pracował do 1991.

W 1990 wraz z Janem Malickim i Tadeuszem Majdą zainicjował w ramach Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego działalność Seminarium Problemów Narodowościowych Związku Radzieckiego i Europy Środkowej (przekształconego następnie w Studium Europy Wschodniej).

W latach 1982–1983 wykładał filologię i literaturę słowiańską oraz filologię polską na Indiana University w Bloomington. W 1990 był stypendystą Uniwersytetu Oksfordzkiego.

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

W 1991 został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Był kolejno wicedyrektorem Departamentu Europy (1991–1992), dyrektorem Departamentu Europy (1992), podsekretarzem stanu (1992–1994). Pełnił funkcję przewodniczącego zespołu negocjacyjnego w sprawie polsko-rosyjskiego traktatu o przyjaznej i dobrosąsiedzkiej współpracy z 1992.

W latach 1994–1995 pracował w Kancelarii Prezydenta RP, zajmując kolejno stanowiska podsekretarza stanu, zastępcy szefa Kancelarii ds. międzynarodowych, sekretarza stanu oraz współprzewodniczącego Komitetu Konsultacyjnego Prezydentów Polski i Ukrainy. Według Józefa Oleksego w 1995 był on jednym z trzech kandydatów prezydenta Lecha Wałęsy na stanowisko ministra spraw zagranicznych w jego rządzie. Premier zdecydował się jednak na nominację Władysława Bartoszewskiego[5].

Do pracy w MSZ powrócił w 1997, objął wówczas stanowisko sekretarza stanu w tym resorcie, które zajmował do 2001. Pełnił również funkcje wiceprzewodniczącego zespołu negocjacyjnego w sprawie negocjacji o członkostwo Polski w Unii Europejskiej (1998–2001) oraz przewodniczącego zespołu do spraw monitorowania sytuacji w związku z atakami terrorystycznymi w USA z 11 września 2001.

Od października 2001 do sierpnia 2004 sprawował funkcję ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej w Turcji. Od 11 sierpnia 2004 do 24 listopada 2005 był szefem Agencji Wywiadu z nominacji premiera Marka Belki. 5 marca 2008 premier Donald Tusk powierzył mu pełnienie obowiązków szefa tej agencji mimo sprzeciwu prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Stanowisko to zajmował do 7 czerwca 2008, jednocześnie od 13 marca 2008 do 7 czerwca 2008 pełnił funkcję głównego doradcy premiera Donalda Tuska w Gabinecie Politycznym Prezesa Rady Ministrów. 20 września 2008 powołany na stanowisko dyrektora Akademii Dyplomatycznej Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. W 2011 objął funkcję ambasadora RP w Pakistanie[6]. 8 maja 2015 został ranny w katastrofie śmigłowca w tym kraju[7]. W tym samym roku zakończył misję dyplomatyczną[8].

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1980–1991 był członkiem NSZZ „Solidarność”. Od 1996 do 2000 pełnił funkcję wiceprezesa zarządu FundacjiInstytut Lecha Wałęsy”. W latach 1996–1997 wchodził w skład Rady Polityki Zagranicznej. W latach 1998–2000 był członkiem rady Polskiej Fundacji Transformacji Rynkowej „Wiedzieć Jak”. Należał do założycieli Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego (1994). Był także członkiem Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 2010 r. Nr 70, poz. 870
  2. M.P. z 2015 r. poz. 938
  3. Zmarł dr Andrzej Ananicz. studium.uw.edu.pl, 19 września 2017. [dostęp 2017-09-19].
  4. a b Andrzej Ananicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2017-09-19].
  5. Józef Oleksy wspominał: Ustaliliśmy, że Wałęsa wskaże po trzy kandydatury, do mojego wyboru. [...] Na MSZ zgłosił Andrzeja Olechowskiego, Andrzeja Ananicza i Władysława Bartoszewskiego. Ananicza nie znałem, Olechowskiego wziąć nie mogłem, bo był poróżniony z Pawlakiem. Wybrałem więc Bartoszewskiego. (zob. W cieniu Olina. Rozmowa z Józefem Oleksym. W: Jerzy Sadecki: Trzynastu. Premierzy wolnej Polski. Kraków: Universitas, 2009, s. 144.).
  6. M.P. z 2011 r. Nr 10, poz. 96
  7. Katastrofa śmigłowca w Pakistanie: sześcioro zabitych, polski ambasador ranny. gazeta.pl, 8 maja 2015. [dostęp 2017-09-19].
  8. M.P. z 2015 r. poz. 937
  9. M.P. z 1996 r. Nr 15, poz. 199
  10. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). grybauskaite.is.lt. [dostęp 2017-09-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]