Andrzej Budzanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Budzanowski (ur. 13 marca 1933 we Lwowie, zm. 27 maja 2011 w Krakowie) – polski fizyk, profesor nauk fizycznych o specjalności fizyka jądrowa, członek Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we Lwowie w 1933, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej. W 1945 w wyniku wysiedlenia Polaków ze Lwowa przeniósł się do Krakowa, gdzie w późniejszym czasie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1955 otrzymał tytuł magistra fizyki, w 1961 został doktorem nauk matematyczno-fizycznych[1], w 1967 przedstawił rozprawę habilitacyjną „Oddziaływania cząstek alfa z jądrami atomowymi”[2]. W 1973 otrzymał tytuł profesora nauk fizycznych[2].

Pracował w Instytucie Fizyki Jądrowej PAN, był wykładowcą Uniwersytetu Jagiellońskiego[1].

Prowadził badania w dziedzinie zderzeń ciężkich jonów, jako pierwszy zaobserwował rozpad silnie związanej cząstki alfa[1].

Należał do takich organizacji jak Polska Akademia Nauk, Polska Akademia Umiejętności, Towarzystwo Naukowe Warszawskie, Europejska Akademia Sztuki, Wiedzy i Nauk Humanistycznych, Amerykańskie Towarzystwo Fizyczne[1].

Z zamiłowania był taternikiem i grotołazem, grał i komponował na fortepianie. Miał dwóch synów (w tym Mikołaja) i czterech wnuków[1]. Zmarł 27 maja 2011 w Krakowie[3].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Życiorys (pol.). ifj.edu.pl. [dostęp 2012-03-16].
  2. a b Andrzej Budzanowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  3. Nekrolog (pol.). Gazeta Wyborcza, 2011-06-01. [dostęp 2012-03-16].