Andrzej Freń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Freń
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1919
Święty Stanisław
Data i miejsce śmierci 16 października 1975
Gogolin
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

bitwa pod Lenino

operacja berlińska

Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (od 1941) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal za Warszawę 1939–1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”

Andrzej Freń (ur. 29 listopada 1919 w Świętym Stanisławie k. Kołomyi, zm. 16 października 1975 w Gogolinie) – generał brygady ludowego Wojska Polskiego.

Skończył 7 klas szkoły powszechnej. Od 1938 był spawaczem w Stanisławowie. W październiku 1940 wcielony do Armii Czerwonej. Od listopada 1941 w batalionie drogowym, a od września 1942 w batalionie budowlanym w Permie. Później pracował w kopalni w Siergińsku.

W maju 1943 wstąpił do 2 pułku piechoty w 1 DP im. T. Kościuszki. Ukończył Szkołę Podoficerów Piechoty i w sierpniu 1943 został pomocnikiem dowódcy plutonu rkm w 1 samodzielnym batalionie szkolnym. Uczestnik bitwy pod Lenino. Przeszedł szlak bojowy do Berlina. Od 1 czerwca 1944 chorąży, od 1 listopada 1944 podporucznik.

Po wojnie został zastępcą dowódcy kompanii ckm. Brał udział w walkach z oddziałami zbrojnego podziemia w okolicach Siedlec, Ostrołęki i Ostrowi Mazowieckiej od czerwca 1945 do kwietnia 1946. Od czerwca 1946 komendant szkoły podoficerskiej 3 pułku piechoty, w 1947 na kursie dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.

Od 28 listopada 1951 dowódca 24 Dywizji Piechoty w Zambrowie, a od listopada 1952 dowódca 18 Dywizji Piechoty w Ełku. 1954 skończył kurs doskonalenia dowódców w Akademii Sztabu Generalnego. Od września 1954 dowódca 20 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinku, a od października 1955 dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w Legionowie. W 1955 uzyskał maturę w chojnickim liceum.

W lipcu 1958 mianowany generałem brygady, nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. W latach 1958 – 1960 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych w ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po ich ukończeniu został dowódcą 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej w Opolu, a 1 grudnia 1962 szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Opolu. Stanowisko to sprawował aż do śmierci. Równolegle był prezesem Wojewódzkiego Zarządu ZBoWiD w Opolu, radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej i członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR.

Zmarł nagle na zawał serca. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Centralnym w Opolu-Półwsi.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 405-407.