Andrzej J. Kamiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy historyka specjalizującego się w historii Niemiec nazistowskich. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Andrzej J. Kamiński

Andrzej Józef Kamiński (ur. 20 czerwca 1921 w Warszawie, zm. 4 lutego 1985 w Hagen) – polski historyk specjalizujący się w historii Niemiec okresu nazizmu i jej wpływu na współczesność tego państwa.

Życiorys[edytuj]

Jego rodzice, Natalia Szper-Kamińska i Józef Szper byli oboje lekarzami. W 1939 r. zdał maturę w Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie.

W czasie kampanii wrześniowej walczył jako ochotnik na Froncie Południowym. Podczas okupacji hitlerowskiej, ze względu na żydowskie pochodzenie ojca, przyjął nazwisko matki. W latach 1939-1944 był żołnierzem Armii Krajowej, głównie w Radomiu, gdzie poznał swoją pierwszą żonę, Janinę Egiejmanównę, córkę Stanisława Egiejmana. 7 marca 1944 został wraz z nią aresztowany w Starachowicach i był torturowany przez przez Gestapo. 21 marca tego roku został przewieziony do obozu koncentracyjnego Groß-Rosen, gdzie przydzielono mu numer Schutzhäftling-Pole 23351 i gdzie pełnił rolę tłumacza i pisarza z języka francuskiego na niemiecki. Po likwidacji obozu Groß-Rosen został przeniesiony do obozu KL Flossenbürg, podobozu w Leitmeritz, gdzie otrzymał numer 87499. W maju 1945 r. brał udział w Praskim Powstaniu.

Od października 1945 do 1948 studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim. W lipcu 1951 obronił doktorat z najnowszej historii Niemiec. Od grudnia 1946 do lutego 1958 był pracownikiem naukowym Instytutu Zachodniego w Poznaniu. W roku 1949 urodził się jego jedyny syn, Piotr Kamiński.

W 1964 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. Wykładał najnowszą historię Niemiec, m.in. na Uniwersytecie Poznańskim i Warszawskim a także w Szkole Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie. W latach 1962-1973 był samodzielnym pracownikiem naukowym w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych w Warszawie.

W 1973 został zmuszony do opuszczenia Polski. Między innymi dlatego, że 5 jego książek nie mogło się ukazać drukiem, w tym biografia Willy Brandta (Willy Brandt, człowiek, polityk, mąż stanu). Wykładał jako profesor gościnny historię najnowszą na uniwersytetach Niemieckiej Republiki Federalnej. W 1977 r. został profesorem Bergische Universität w Wuppertalu.

Książki[edytuj]

wydane po polsku[edytuj]

  • Stanowisko Niemiec na Pierwszej Konferencji Haskiej, Instytut Zachodni, Poznań 1962.
  • Militaryzm niemiecki. Główne zagadnienia społeczne i polityczne, Wydawnictwo MON, Warszawa 1962.
  • Neohitleryzm. Ideologia, propaganda, formy działania i warunki rozwoju ruchu neohitlerowskiego, Wydawnictwo Poznańskie, 1962.
  • Hitlerowskie obozy koncentracyjne i ośrodki masowej zagłady w polityce imperializmu niemieckiego, Wydawnictwo Poznańskie 1964.
  • Śladami Hakaty. Rola ziomkostw w polityce Niemieckiej Republiki Federalnej, Książka i Wiedza, Warszawa, 1966.
  • Faszyzm, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1971.

wydane po niemiecku[edytuj]

  • Nationalsozialistische Besatzungspolitik in Polen und der Tschechoslowakei, 1939 -1945, Universität Bremen, 1975.
  • Vom Polizei - zum Buergerstaat. Zur Geschichte der Demokratie am Beispiel einer deutschen Stadt, Peter Hammer Verlag, Wuppertal, 1976.
  • Konzentrationslager 1896 bis heute. Eine Analyse, Verlag W. Kohlhammer, Stuttgart, Berlin, Köln, Mainz, 1982,II wydanie (poprawione) Serie Piper (Piper) München, Zürich, 1990.

tłumaczenia[edytuj]

  • na polski: Halina Zarychta i autor, tytuł pol. edycji "Koszmar niewolnictwa".Wydawnictwo Przedświt, Warszawa, 1990.
  • na włoski: Wyd. Bollati Boringhieri, Torino, 1997 i 1998.)

Bibliografia[edytuj]

Nota biograficzna w: Koszmar niewolnictwa. Obozy koncentracyjne od 1896 do dziś. Analiza. Wydawnictwo Przedświt, Warszawa, 1990. ISBN 83-85081-04-6.