Andrzej Jarosik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Jarosik
Pełne imię i nazwisko Andrzej Władysław Jarosik
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1944
Sosnowiec, Polska
Wzrost 176 cm
Pozycja napastnik
Informacje klubowe
Numer w klubie 10
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1958–1975 Zagłębie Sosnowiec 265 (113)
1975–1976 Racing Strasbourg 17 (3)
1976–1977 SC Toulon
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1965–1972  Polska 25 (11)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
I miejsce Monachium 1972 Piłka nożna

Andrzej Władysław Jarosik (ur. 26 listopada 1944 w Sosnowcu) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika.

Wychowanek Zagłębia Sosnowiec (1958–1975), potem piłkarz francuskich klubów: Racing Strasbourg (1975–1976) oraz SC Toulon (1976–1977), reprezentant Polski (25 spotkań, 11 bramek), debiut w 1965 z Bułgarią (1:1), ostatni występ w 1972 również z Bułgarią w meczu w Starej Zagorze (1:3). Dwukrotny król strzelców I ligi (1970 – 18 goli, 1971 – 13 goli). Laureat nagrody Złote Buty w plebiscycie katowickiego Sportu (1970).

Zakwalifikował się do ekipy na igrzyska olimpijskie w Monachium (1972) i tamże zdobył złoty medal. W decydującym o finale meczu z ZSRR odmówił trenerowi Górskiemu wyjścia na boisko, ponieważ był rozczarowany tym, że zaczął mecz na ławce rezerwowych[1]. Zamiast niego na boisku pojawił się Zygfryd Szołtysik (zdobywając bramkę). Jarosik podczas dekoracji, do której wystąpiło 13 piłkarzy (Hubert Kostka, Antoni Szymanowski, Jerzy Gorgoń, Zbigniew Gut, Zygmunt Anczok, Marian Ostafiński, Lesław Ćmikiewicz, Kazimierz Deyna, Zygfryd Szołtysik, Zygmunt Maszczyk, Włodzimierz Lubański, Robert Gadocha, Jerzy Kraska), nie otrzymał olimpijskiego medalu. Wierne kopie medali wręczonych na stadionie w Monachium mieli otrzymać w kraju: Kazimierz Kmiecik, Ryszard Szymczak, Grzegorz Lato, Joachim Marx, Marian Szeja i Andrzej Jarosik. Nazwiska Szei i Jarosika długo były pomijane w wykazach medalistów olimpijskich, gdyż obaj ani razu nie wyszli na boisko podczas finałów. PKOl uznał jednak ich prawa do medali i w 2001 roku przyznał im złotą odznakę. We wrześniu 1972 otrzymał Złotą Odznakę PZPN[2].

W 1975 roku Jarosik wyjechał z rodziną do Francji, gdzie grał w RC Strasbourg,a po zakończeniu kariery mieszka i prowadzi interesy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "encyklopedia piłkarska FUJI tom 16 – Biało-Czerwoni, dzieje Reprezentacji Polski (3) 1971–1980" wydawnictwo GiA Katowice 1996, str. 34
  2. Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972.