Andrzej Jedynak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Jedynak
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1932
Rzeszów
Ambasador PRL w Austrii
Okres od 6 października 1978
do 11 czerwca 1980
Poprzednik Ryszard Karski
Następca Franciszek Adamkiewicz
Minister przemysłu maszyn ciężkich i rolniczych
Okres od 3 kwietnia 1980
do 12 lutego 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Franciszek Adamkiewicz
Następca Stanisław Wyłupek
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 12 lutego 1981
do 9 października 1982
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Ambasador PRL w Czechach
Okres od 29 listopada 1982
do 17 listopada 1988
Poprzednik Jan Mitręga
Następca Włodzimierz Mokrzyszczak

Andrzej Jedynak (ur. 4 lipca 1932 w Rzeszowie) – polski inżynier i polityk. W latach 1981–1982 wicepremier, w latach 1980–1981 minister przemysłu maszyn ciężkich i rolniczych, ambasador w Austrii (1978-80) oraz Czechach (1982-1988).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Janiny. Uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera mechanika. Od 1952 był związany z przemysłem ciężkim. Pełnił funkcję dyrektora Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”[1]. Tego roku przystąpił również do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach siedemdziesiątych dyrektor Zjednoczenia Przemysłu Motoryzacyjnego „Polmo”. W okresie 1976–1978 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego. Od kwietnia 1980 do lutego 1981 był ministrem przemysłu maszyn ciężkich i rolniczych w rządzie Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego. Następnie, do 9 października 1982, był wicepremierem.

W latach 1978–1980 był ambasadorem PRL w Wiedniu, a w latach 1982–1988 był ambasadorem w Pradze. Od grudnia 1988 do sierpnia 1989 był wiceprezesem Najwyższej Izby Kontroli. Charge d'affaires w Brazylii (1991-92) oraz w Chile (1996-97).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 133. ISBN 978-83-935385-7-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]