Andrzej Kędzior

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Kędzior
Andrzej Kędzior.jpg
Data i miejsce urodzenia 7 listopada 1851
Toporów, Cesarstwo Austrii
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1938
Kraków, Polska
Minister robót publicznych
Okres od 17 listopada 1918
do 29 grudnia 1918
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe „Piast”
Następca Józef Pruchnik
Minister robót publicznych
Okres od 13 grudnia 1919
do 9 czerwca 1920
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe „Piast”
Poprzednik Tadeusz Jasionowski
Następca Gabriel Narutowicz
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Komandor z Gwiazdą Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry)
Grobowiec Andrzeja Kędziora na cmentarzu parafialnym w Mielcu

Andrzej Kędzior (ur. 7 listopada 1851 w Toporowie, zm. 17 stycznia 1938 w Krakowie) – polski polityk, minister, działacz Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast”, doctor honoris causa Politechniki Warszawskiej.

Życiorys[edytuj]

Gimnazjum ukończył w Tarnowie, a Politechnikę w Wiedniu. Od 1879 pracował w Krajowym Biurze Melioracyjnym we Lwowie; w 1882 został jego kierownikiem a w 1892 dyrektorem. Z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem biuro to rozwinęło szeroką działalność naukową i techniczną w dziedzinie projektowania zbiorników retencyjnych i kanałów, robót melioracyjnych, organizacji spółek wodnych, regulacji rzek, zabudowy potoków, budowy wodociągów i kanalizacji, osuszania bagien, nawodnień, zagospodarowania torfowisk, nowoczesnej gospodarki rybackiej wód zamkniętych i otwartych[1]. W 1915 r. w wyniku działań wojennych wstrzymano wszelkie prace hydrotechniczne, a Biuro Melioracyjne zostało ewakuowane do Wiednia.

W 1900 A. Kędzior został delegatem technicznym Wydziału Krajowego do komisji regulacji rzek Galicji. W 1911 roku wybrany na posła do Reichsratu Przedlitawii (parlament austriackiej części Austro-Węgier).

W 1918 wybrano go na prezesa Polskiego Koła Poselskiego w Reichsracie, jednak nie przyjął tego stanowiska. Pod koniec października 1918 roku wszedł w skład Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie.

Był inicjatorem budowy kanału rzecznego Wisła-Odra-Dniestr. Był naczelnikiem wydziału robót publicznych Polskiej Komisji Likwidacyjnej w 1918 roku[2]. Od 17 listopada 1918 do 29 grudnia 1918 i od 13 grudnia 1919 do 9 czerwca 1920 był ministrem robót publicznych w rządach Jędrzeja Moraczewskiego i Leopolda Skulskiego. Od 28 czerwca 1922 przewodniczący Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie.

W latach 1919–1922 był posłem na Sejm, a w latach 1922–1927 senatorem.

Został odznaczony orderem Polonia Restituta z gwiazdą, a także wieloma odznaczeniami austriackimi, rosyjskimi i niemieckimi.

W 1925 r. Politechnika Warszawska i Politechnika Lwowska nadały mu doktoraty honorowe[3], a Towarzystwo Politechniczne we Lwowie – godność członka honorowego[1].

Członek Towarzystwa Gospodarczego i Towarzystwa Nauk Rolniczych.

Zmarł 17 stycznia 1938 roku w Krakowie. Został pochowany w Mielcu[4].

Członkostwa[edytuj]

  • członek redakcji „Czasopisma Technicznego” we Lwowie
  • członek Państwowej Rady Rolniczej
  • członek Rady Przybocznej austriackiego prezydenta Rady Ministrów
  • członek Towarzystwa Gospodarczego i Towarzystwa Nauk Rolniczych

Stanowiska[edytuj]

  • od 1879 pracownik w Krajowym Biurze Melioracyjnym we Lwowie
  • 1882 kierownik Krajowego Biura Melioracyjnego we Lwowie
  • 1892 dyrektor Krajowego Biura Melioracyjnego we Lwowie
  • 1900 – 1915 delegat techniczny Wydziału Krajowego do komisji regulacji rzek Galicji
  • w 1911 poseł austriackiej Rady Państwowej
  • 1918 naczelnik wydziału robót publicznych Polskiej Komisji Likwidacyjnej
  • 1918 i 1919 – 1920 minister robót publicznych w rządach: Jędrzeja Moraczewskiego i Leopolda Skulskiego
  • 1919 – 1922 poseł Sejmu Ustawodawczego RP
  • 1922 – 1927 senator z okręgu lwowskiego
  • od 28 czerwca 1922 przewodniczący Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie

Nagrody i odznaczenia[edytuj]

Wybrane publikacje[edytuj]

W sprawie trwałego zabezpieczenia doliny Wisły i jej dopływów przed powodzią

Przypisy

  1. a b Andrzej Ulmer: Doktorzy Honoris Causa Politechniki Warszawskiej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2000, s. 22-24.
  2. Rok 1918 we wspomnieniach mężów stanu, polityków i wojskowych, Warszawa 1987, s. 32.
  3. Lista doktorów honoris causa Politechniki Warszawskiej. pw.edu.pl. [dostęp 19 czerwca 2015].
  4. Pogrzeb śp. A. Kędziora. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 18 z 25 stycznia 1938. 
  5. Odznaczenie orderem „Polonia Restituta”. „Gazeta Lwowska”, s. 8, Nr 260 z 11 listopada 1928. 
  6. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń: 1818, s. 163

Bibliografia[edytuj]