Andrzej Kwilecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Chryzostom Kwilecki
Data i miejsce urodzenia 23 października 1928
Kwilcz
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: socjologia narodu, stosunki międzynarodowe
Alma Mater Uniwersytet Poznański
Doktorat 1964
Habilitacja 1969
Profesura 1976
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Andrzej Chryzostom Kwilecki (ur. 23 października 1928 w Kwilczu[1]) – polski socjolog, nauczyciel akademicki i profesor nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23 października 1928 w Kwilczu w rodzinie hrabiego Dobiesława Łukasza Kwileckiego herbu Śreniawa (1888–1941) i Zofii Heleny z domu Załuskiej herbu Junosza (1898–1980)[1].

W ukończył w 1952 studia prawnicze i w 1953 studia socjologiczne na Uniwersytecie Poznańskim (przemianowanym następnie na Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu). Na tej samej uczelni uzyskiwał w zakresie nauk humanistycznych stopnie naukowe doktora (1964) i doktora habilitowanego (1969). W 1976 został profesorem nauk humanistycznych. Przez kilkanaście lat pracował w Instytucie Zachodnim. Od 1972 do 1981 był dyrektorem Instytutu Socjologii UAM, w latach 1982–1984 pełnił funkcję prorektora tego uniwersytetu, a w latach 1986–1988 kierował Zakładem Historii Socjologii[2]. Był także wykładowcą francuskiej École des hautes études en sciences sociales i przewodniczącym Komitetu Nauk Socjologicznych Polskiej Akademii Nauk[3]. Pracował nadto w Zakładzie Badań Narodowościowych PAN oraz w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu[4].

Współpracował z redakcjami „Studiów Socjologicznych” oraz „Ruchu Prawniczego, Ekonomicznego i Socjologicznego”. Zajmował się m.in. migracjami i osadnictwem na Ziemiach Zachodnich, problematyką mniejszości narodowych, historią socjologii polskiej[2][3]. Został członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Polskiego Towarzystwa Socjologicznego i Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”[2].

W 2010, za wybitne zasługi w kultywowaniu tradycji narodowej, pielęgnowaniu polskości oraz w rozwijaniu świadomości narodowej, obywatelskiej i kulturowej, został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Idea zjednoczenia Europy: polityczno-socjologiczne aspekty integracji zachodnioeuropejskiej, Wyd. Poznańskie, Poznań 1969
  • Łemkowie: zagadnienia migracji i asymilacji, PWN, Warszawa 1974
  • Pamiętniki osadników ziem odzyskanych (współredaktor), Wyd. Poznańskie, Poznań 1963
  • Robotnicze losy: życiorysy własne robotników pisane w latach konfliktu 1981–1982 (współredaktor), t. 1 i 2, Wyd. Nauk. UAM, Poznań 1996
  • Wielkopolskie rody ziemiańskie, Wyd. Poznańskie, Poznań 2010
  • Ziemiaństwo wielkopolskie, Pax, Warszawa 1998
  • Ziemiaństwo wielkopolskie: między wsią a miastem, Wyd. Poznańskie, Poznań 2001

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

28 grudnia 1952 ożenił się z Ireną Reślińską (ur. 1925). Mają dwie córki[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Sylwetka na stronie sejm-wielki.pl. [dostęp 2017-02-03].
  2. a b c Andrzej Kwilecki. amu.edu.pl. [dostęp 2012-08-12].
  3. a b Prof. Andrzej Kwilecki laureatem Nagrody Marszałka Województwa Wielkopolskiego im. Ryszarda Kapuścińskiego. umww.pl, 8 stycznia 2011. [dostęp 2012-08-12].
  4. Andrzej Kwilecki w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-08-12].
  5. M.P. z 2011 r. nr 21, poz. 227