Andrzej Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Lubomirski
Lubomirski Andrzej.png
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1862
Przeworsk
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1953
Jacarezinho, Brazylia
Poseł na Sejm Krajowy
Okres od 1898
do 1907

Andrzej Lubomirski książę herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 22 lipca 1862 w Przeworsku, zm. 29 listopada 1953 w Jacarezinho w Brazylii) – poseł, kurator literacki, działacz gospodarczy i społeczny, wiceprezes Rady Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów w 1920 roku[1]. Trzeci i ostatni Ordynat Przeworski.

Syn Jerzego Henryka, brat Kazimierza polityka galicyjskiego, ojciec Heleny Sierakowskiej.

Był trzecim ordynatem przeworskim po swym ojcu oraz właścicielem Korczyny.

Uzyskał doktorat z prawa. Był jednym z przywódców konserwatystów galicyjskich, kurator Ossolineum we Lwowie, członek austriackiej Izby Panów od 1887 roku i prezesem Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie od 1897 r. W połowie 1895 został mianowany konserwatorem na obwód sanocki w sekcji I dla przedmiotów z czasów przedhistorycznych i starożytnej sztuki klasycznej[2].

Posłował na sejm galicyjski od 1898, później do parlamentu wiedeńskiego od 1907 roku. W latach (1889-1901) był konserwatorem zabytków historycznych i sztuki w Galicji Zachodniej. Zasłynął jako krzewiciel przemysłu krajowego. Od 1904 roku był prezesem Ligi pomocy przemysłowej dla Galicji.

Został jednym ze wspólników fabryki cukierniczej „Dr. Jan Rucker i Sp.” we Lwowie[3].

W 1914 roku jako przedstawiciel Podolaków był członkiem sekcji wschodniej Naczelnego Komitetu Narodowego[4].

Był ekspertem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku zajmującym się zagadnieniami gospodarczymi[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przegląd Gospodarczy : organ Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów. 1920, z. 1, s. 20.
  2. Kronika. Wiadomości osobiste. „Gazeta Sanocka”, s. 2, Nr 12 z 9 czerwca 1895. 
  3. Dział ekonomiczny. Lwów fabryczny (Fabryka czekolady i cukrów dr. Ruckera i Sp.). „Słowo Polskie”, s. 9, Nr 561 z 10 grudnia 1906. 
  4. Konstanty Srokowski, N.K.N. Zarys historii Naczelnego Komitetu Narodowego, Kraków 1923, s. 146.
  5. Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919. przypisy Andrzej Garlicki, Ryszard Świętek, t. I Wrocław 2010, s. 25.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]