Andrzej Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Lubomirski
Ilustracja
Andrzej Lubomirski (przed 1906)
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1862
Przeworsk
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1953
Jacarezinho, Brazylia
Poseł na Sejm Krajowy
Okres od 1898
do 1907
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Andrzej Lubomirski książę herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 22 lipca 1862 w Przeworsku, zm. 29 listopada 1953 w Jacarezinho w Brazylii) – polski poseł, kurator literacki, działacz gospodarczy i społeczny, trzeci i ostatni Ordynat Przeworski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jerzego Henryka, brat Kazimierza polityka galicyjskiego, ojciec Heleny Sierakowskiej.

Był trzecim ordynatem przeworskim po swym ojcu oraz właścicielem Korczyny.

Uzyskał doktorat z prawa. Był jednym z przywódców konserwatystów galicyjskich, kurator Ossolineum we Lwowie, członek austriackiej Izby Panów od 1887 roku i prezesem Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie od 1897 r. W połowie 1895 został mianowany konserwatorem na obwód sanocki w sekcji I dla przedmiotów z czasów przedhistorycznych i starożytnej sztuki klasycznej[1].

Posłował na Sejm Galicyjski od 1898, później do Rady Państwa w Wiedniu w Wiedniu XI kadencji (1907–1911)[2]. W latach (1889-1901) był konserwatorem zabytków historycznych i sztuki w Galicji Zachodniej. Zasłynął jako krzewiciel przemysłu krajowego. Od 1904 roku był prezesem Ligi pomocy przemysłowej dla Galicji. Został jednym ze wspólników fabryki cukierniczej „Dr. Jan Rucker i Sp.” we Lwowie[3].

W 1914 roku jako przedstawiciel Podolaków był członkiem sekcji wschodniej Naczelnego Komitetu Narodowego[4]. Był ekspertem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku zajmującym się zagadnieniami gospodarczymi[5]. Wiceprezes Rady Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów w 1920 roku[6]

W 1928 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za opiekę nad instytucjami kulturalnymi w Polsce[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kronika. Wiadomości osobiste. „Gazeta Sanocka”, s. 2, Nr 12 z 9 czerwca 1895. 
  2. Nowowybrani posłowie. „Nowości Illustrowane”. Nr 21, s. 16–17, 25 maja 1907. 
  3. Dział ekonomiczny. Lwów fabryczny (Fabryka czekolady i cukrów dr. Ruckera i Sp.). „Słowo Polskie”, s. 9, Nr 561 z 10 grudnia 1906. 
  4. Konstanty Srokowski, N.K.N. Zarys historii Naczelnego Komitetu Narodowego, Kraków 1923, s. 146.
  5. Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918–1919. przypisy Andrzej Garlicki, Ryszard Świętek, t. I Wrocław 2010, s. 25.
  6. Przegląd Gospodarczy : organ Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów. 1920, z. 1, s. 20.
  7. Odznaczenia orderem Polonia Restituta. „Kurier Warszawski”. Nr 134, s. 16, 15 maja 1928. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]